Elke ochtend om acht uur serveren je een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll met vandaag Twin Peaks! Nee, niet de serie, maar de garage rockband uit Chicago. Hun nieuwe album Down In Heaven is net uit en daar hoort natuurlijk een rock ‘n roll videoclip bij. Check Butterfly!
Category: Nieuwe Muziek
Middle Kids – Edge of Town.
Middle Kids zijn kinderen die op de middenschool zitten, het Australisch/Amerikaanse equivalent van onze brugklas. Middle Kids is ook de naam van een jonge en zeer veel belovende band uit Sydney. Best wel een vreemde bandnaam dus, brugklas piepers hebben een beetje het laken en servet probleem, te groot voor het een en te klein voor het ander. Interessant. De debuutsingle van Middle Kids, Edge Of Town is een opvallend volwassen debuut, gitaar indie met vrouwelijke vocalen, denk Wolf Alice of om verder terug te gaan in de tijd The Pretenders. Het nummer begint bescheiden om zich vervolgens langzaam maar o zo zeker naar een onontkoombare climax toe te werken. Behalve dat er drie Middle Kids zijn die luisteren naar de namen Tim, Harry en Hannah, die dus uit Sydney komen weten we niets van de band, maar Edge Of Town heeft ons wel heel erg nieuwsgierig gemaakt.https://soundcloud.com/mirrormusicgroup/edge-of-town
Interview: Graham Nash “Luister je veel vinyl?”
Waar moet je gesprek een met Graham Nash mee beginnen? Er is immers veel, té veel om over te kletsen met de 74-jarige muzieklegende: Crosby, Stills, Nash & Young, The Hollies, Woodstock, politiek, het milieu? En dan is er ook nog zijn fraaie nieuwe soloalbum This Path Tonight.
Tekst Ruben Eg
“Luister je veel vinyl?”, snijdt een energieke Nash vrijwel onmiddellijk zelf een aardig gespreksonderwerp aan. “Neil heeft altijd volgehouden dat analoog beter klinkt dan digitaal. Hij krijgt nu wel zijn gelijk. Ik beheer het archief met tapes van CSN en CSN&Y. Een fortuin betaal ik om de tapes in kluizen met het juiste klimaat op te slaan. Toen ik vorig jaar de boxset CSNY 1974 samenstelde, bleken de tapes van die stadiontour nog helemaal in perfecte staat. En die zijn 40 jaar oud. Waanzinnig, niet?”
Liggen er nog veel geheimen in de kluis?
“Nog genoeg. Mensen zeggen me nu: ‘Je hebt al veertien jaar geen plaat gemaakt’. Alsof ik op mijn reet gezeten heb. Maar ik heb in die tijd zestien cd’s geproduceerd: de 3-cdboxet van David, de 4-cdboxset van Stephen, mijn 3-cdboxset, vier CSNY-cd’s, een Greatest Hits. Ik ben erg druk geweest. Maar dit jaar ben ik even klaar met ze. Ik wil niet met ze zingen, niet met ze op tournee. Dit jaar concentreer ik mij op mijzelf.”
Is dat lastig met de band?
“Het is lastig. Omdat het mij altijd om de muziek gaat. Als je mij geweldige muziek laat horen, dan wil ik dat elke keer. Met de CSNY 1974-boxset wilde ik van elk nummer de beste versie vinden, waar die dat jaar ook was opgenomen. We hebben in 1974 van negen stadionoptredens opnames gemaakt. Daar wilde ik één show van maken. Dat was erg lastig. Ik wilde de wereld bewijzen dat CSNY een geweldige rock & rollband was, een rock & rollband! Tot mijn verdriet kon ik alleen Carry On niet vinden. Het was vaak een geweldige jam, van zo’n veertien minuten lang.”
Hoe persoonlijk is This Path Tonight?
“Het is mijn meest persoonlijke plaat ooit. Dit album is de emotionele reis die ik nu maak in mijn leven. Ik schreef vorig jaar twintig songs in een maand. En die heb ik in acht dagen opgenomen. Het ging heel snel. Found Myself At Last was het eerste nummer dat we opnamen, en in één take. Dat werd de blauwdruk voor de plaat.”
Geen vreemde tekst voor iemand die alles heeft meegemaakt en overal is geweest?
“Ik was de laatste twaalf jaar nogal ongelukkig in mijn huwelijk. Een liefdesrelatie moet je elke dag voeden, anders sterft het. Dat gebeurde met liefde voor mijn vrouw Susan. Ik dacht: “Ik ben 74 en hoe lang heb ik nog? Kan ik het niet beter zo laten?” Maar dat kon ik niet. Ik wilde gelukkig zijn. Toen ik Amy ontmoette stond ik in brand. Het gebeurde nu eenmaal. De scheiding duurde een jaar. Dus er gebeurde van alles. Zoals dat in het leven van ieder ander gebeurt. Zodoende de titel. Herkenbaar.”
Toch sta je vooral bekend als avonturier. The Hollies verlaten en naar de VS verhuizen was…
“Getikt. Al die roem, al dat geld, al die meiden. ‘Ben je wel lekker?’ Maar ik was helemaal niet gek toen ze mij met David en Stephen hoorden zingen. Ik verlaat mijn land, band en geld echt niet als die sound mijn hart niet had veroverd. Je hebt inderdaad altijd een keuze. Kies de beste.”
Is Golden Days een soort protest tegen de deprimerende tijd van nu?
“Je kijkt te veel naar het nieuws. Alleen slecht nieuws komt op tv. Alle miljoenen mooie dingen die gebeuren in de VS en elders in de wereld niet, omdat dat niet verkoopt. Maar we leven in een geweldige wereld. Wij wonen op een grote kluit modder die met duizenden kilometers per uur door het heelal schiet. Wij wijzen altijd omhoog voor het heelal. Maar wij zitten er zelf in.”
Toch zing je: “What happend to all you need is love?”
“En het wordt alleen maar erger. Ik zie kids hun vrienden een bericht met hun mobieltje sturen met de vraag: ‘“Wie zit daar?’, in plaats van even opstaan en naar die persoon toelopen en het gewoon vragen.”
In een foto in het artwork van de plaat sta je voor een muur met de tekst ‘madness’ er op.
“Alle foto’s heeft Amy gemaakt, in Woodstock. We vierden daar nieuwjaar. Gek genoeg was ik nog nooit eerder in het dorp zelf geweest. Deze foto is echter bij de Berlijnse Muur. Dat was complete waanzin. Hoe kun je een muur bouwen vanwege ideeën? De DDR was een geopolitieke militaire machine die geld wilde verdienen.”
Waar ben je tegenwoordig door geïntrigeerd?
“Het Amerikaanse politieke systeem. Een soort carnavalswagen. Het angstaanjagende is dat Donald Trump, Ted Cruz, Marco Rubio, Hillary Clinton of Bernie Sanders de volgende president van de Verenigde Staten is. Wauw. Kun jij je een president Trump voorstellen?”
Werd er in de jaren tachtig ook niet gelachen om de kandidatuur van Ronald Reagan?
“En hij won twee keer de verkiezingen.”
Geloofde je in de ‘change’ die Obama beloofde?
“Hij heeft veel bereikt. Helemaal met een Republikeins congres die vanaf dag één zei: “We stemmen tegen alles wat hij voorstelt”. En in de politieke gekte en met alle lastige onderwerpen, zoals een algehele zorgverzekering, is het bijzonder wat hij voor elkaar gekregen heeft. Ik heb Obama meerdere malen ontmoet. Hij heeft een geweldig brein en een groot hart. Maar, holy shit: wie zou er in hemelsnaam zo’n baan willen?! Wil jij een gekkenhuis met 300 miljoen mensen met wapens runnen? Succes ermee. Het is boeiend om te zien hoe snel Amerikaanse presidenten grijs worden door de stress van hun baan.”
LIVEDATUM 28/05 TivoliVredenburg, Utrecht 31/05 De Roma, Antwerpen
Iggy Pop
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een nieuwe Video van de Dag. Iggy Pop maakte vorige week indruk in de HMH in het kader van zijn goed ontvangen album Post Pop Depression waarop hij samenwerkt met Josh Homme van QOTSA. Samen zijn ze te zien in de nieuweclip van single Sunday. Tja, Tweede Pinksterdag is toch ook een beetje zondag.
The Sore Losers – Emily
Emily is een naam die je wel vaker tegenkomt in de muziek van folkies via jazz cats tot en met Britse acid heads hebben de lof van Emily bezongen, maar zelden zo vurig als onze Belgische broeders van The Sore Losers, en waar woorden te kort schieten neemt de gitaar het over. Hier heeft iemand zwaar last van luddevedu. Emily is de tweede single van het jongste Sore Losers album, Skydogs dat ons eerder al het opwindende Cherry Cherry bracht. The Sore Losers is geen band van het hemelbestormende soort, verwacht van de heren uit Hasselt ook geen ingewikkelde ritmes, zelden verkende akkoorden of discussie na teksten. Maar als je houdt van gitaarmuziek waarin 60 jaar rock ‘n roll traditie is verwerkt, die geserveerd wordt met bloed, zweet en tranen dan doe je verstandig aan om The Sore Losers te adopteren.
Storksky – Saboteur
Storksky is een uit de hand lopend soloproject van Michiel Claessen, een zanger-gitarist uit het zuiden van het land. Dat laatste is belangrijk want als Storksky deed Michiel mee aan de Limburgse Nu of Nooit competitie, dat als hoofdprijs een plek op de poster van Pinkpop heeft. Helaas zijn er niet veel acts, die het gelukt is om na hun Pinkpop debuut aan de bak te blijven, maar Storksky lijkt die ban te gaan doorbreken. Met een sound die het verlicht primitieve van de Amerikaanse desert rockbands koppelt aan de IQ rock van eigentijdse Britse vakbroeders maakt Storksky zowel tijdloze als actuele muziek. En dat met de versterkers op 10 ½. Saboteur is de eerste single van de debuut EP van Storksky, die eind deze maand het daglicht zien zal. De trom op Saboteur wordt geroerd door maître Mario Goossens van Triggerfinger, het zoveelste bewijs dat Storksky meer is dan een leuk lokaal bandje dat het Pinkpop publiek een half uurtje ledig mag houden.
Stationschef 207: Frank Satink
De Stationschef van deze week wordt wel de ‘hardest working man in Dutch showbizz genoemd‘. Hij is boeker, promotor, programmeur, platenbaas, manager, festivalorganisator en lief voor zijn nageslacht. We hebben het natuurlijk over Mister Dauwpop (samen met Rob Telgenkamp), Frank Satink! Dauwpop mag zich inmiddels scharen bij het exclusieve rijtje festivals dat van te voren uitverkoopt. Frank is al ere-pinguïn sinds hij voor ons de Pinguins in Paradiso feesten mede-organiseerde. Daarnaast hebben we nauwe banden met Dauwpop en met Metropool in Hengelo waar Frank het muziekprogramma regelt. Het is dus onze fout dat we de doener niet eerder in het pinguïn zonnetje hebben gezet, oeps. Dat maken we deze week dus goed door Señor Satink op de troon van de Stationschef te hijsen. Onze Bazz koerste met zijn buzz de IJssel over en begon niet aan de reis terug voordat hij een goed gesprek met Frank op de band had staan. Het interview gelardeerd met een vracht prima plaatjes uit Frank’s collectie zenden we zaterdag uit tussen 19.00 en 21.00 uur en wordt herhaald op donderdag vanaf 22.00 uur.
De keuze van de kenner…
- Iggy & The Stooges – Search and Destroy
- Bob Dylan – It takes a lot to laugh, it takes a train to cry
- Bonnie Prince Billy – I See A Darkness
- Dead Moon – Down The Road
- Jay Reatard – It’s So Easy
- Midlake – Head Home
- The Clash – London Calling
- Pavement – Range Life
- Arcade Fire – Month Of May
- Dma’s – Your Low
- Oasis – Cigarettes & Alcohol
- Parquet Courts – Stoned & Starving
- Arctic Monkeys – Still Take You Home
- Ryan Adams – Let It Ride
- The Horse Company – I Don’t Wanna Wake Up
- Wilco – Jesus etc
- Foxygen – San Francisco
- Velvet Underground – Pale Blue Eyes
- Cloud Nothings – I’m Not Part Of Me
- Normaal – Ik Bun Moar Un Eenvoudigen Boerenlul
- dEUS – Little Arithmetics
- Thin Lizzy – The Rocker
- Bright Eyes – We Are Nowhere And It’s Now
- Sufjan Stevens – Chicago
- Bat For Lashes – Laura
Sunflower Bean – Wall Watcher
Sunflower Bean is een band, die we je dringend aanraden om in de gaten te houden. Het trio met blikvanger Julia Cummings maakt lekker luidruchtige gitaarmuziek, maar aangezien ze uit Brooklyn komen is het alles behalve hersenloos wat ze doen, maar slim en subtiel. Dat neemt niet weg dat Sunflower Bean als ze willen je van je stoel kunnen blazen en soms willen ze dat ook, maar doorgaans houden ze zich relatief koest. Na een mini-album waarmee de band vorig jaar het water testte, is er nu een volwaardige langspeler, die niks minder is dan indrukwekkend. Eerder draaiden we al Easier Said van dat Human Ceremony album, nu hebben we Wall Watcher aan onze playlist toegevoegd, een song die de wat meer duistere kant van de band belicht. Op plaat meer dan uitstekend, schijnen Jacob, Julie en Nick op het podium helemaal te vlammen. Brandblussers paraat dus op 24 augustus als het trio neerstrijkt in Rotterdam voor een eenmalig optreden in Rotown.
Breekijzer: blink-182
blink-182 bestaat nog steeds, en nog steeds met diezelfde puntige energie als in hun hoogtijdagen. Heerlijke slimme poppunk die arena’s en festivalweides zonder moeite in beweging krijgen. De single komt op het 7e album ‘California’ van de band uit San Diego. De langspeler komt uit op 1 juli en dat belooft wat. Single Bored to Death is voor blink-182 een record. Nog nooit stond het gezelschap zo hoog in de Billboard Alternative Songs hitlijst.
IJsbreker: Klangstof
In het stenen tijdperk bracht je een plaat uit in je land van herkomst. En daar bleef het dan vaak bij. Slecht een handjevol gelukkigen haalde een release in een buitenland, waar er dan meestal niets mee gebeurde. Tegenwoordig zet je je muziek online. Vanaf dat moment kan de hele wereld meeluisteren. In elk land zijn wel een paar freaks, scouts of mannetjes van de radio, zoals wij die constant op zoek zijn naar nieuwe klanken. De kans dat je gehoord wordt is niet groot, maar zeker niet ondenkbaar. Daar kan Klangstof over meepraten.
Het sfeerrock project van Koen van de Wardt verspreidt zich als een olievlek over de internationale blogs en playlists. Een bastion als het Engelse NME, dat altijd zo goed als onneembaar was voor Nederlandse bands bombardeerde Hostage, de debuutsingle van Klangstof tot ‘best new music of the day’. Een in de VS toonaangevende site als Pigeons and Planes, dat zich doorgaans vooral met hip hop en r&b bezig houdt introduceerde Klangstof als ‘discovery of the day’. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar er loopt hier iemand heel trots te zijn. En terecht. Het is ook leuk om te lezen hoe onze internationale vakbroeders de muziek van Koen en co omschrijven.
Namen als die van Wilco en Sigur Ros vallen, maar de meest gehoorde vergelijking is toch wel met Radiohead, de oude Radiohead toen ze nog ‘echte’ liedjes maakten. Klangstof is niet alleen opgepikt door blogs, ook platenmaatschappijen hebben de oren gespitst en de band benaderd, het later dit jaar te verschijnen album van Klangstof zal daarom ook niet alleen digitaal maar ook fysiek te krijgen zijn in Engeland, de V.S. en natuurlijk in de rest van Europa. En dat terwijl Klangstof nog geeneens EDM maakt, maar eerlijke, heerlijke indie pop, zoals de gecodeerde ode aan James Brown, Amansworld!