Nederland heeft altijd al iets gehad met countryrock. Naar verhouding was een band als Flying Burrito Brothers bij ons beroemder dan waar dan ook. The Byrds waren hier heilig en Nederland was het eerste land waar The Eagles doorbraken. De liefde voor linkse country blijkt nog niet vergaan, gezien de open armen waarmee Whitney ontvangen wordt. Whitney is gerezen uit de as van Smith-Westerns en kreeg versterking van een muzikant uit de gelederen van Unknown Mortal Orchestra. Het meest opvallende aan het geluid van Whitney is de falsetstem van Julien Erlich, zijn timbre, maar ook het genre maakt Whitney interessant voor fans van Bon Iver terwijl de samenzang fans van Fleet Foxes zal bekoren. Het succes van Whitney in het land achter de duinen is niet beperkt tot airplay en plaatverkoop. Komende tijd is Whitney in het land voor maar liefst vijf optredens, de 21ste staan ze in Vera, Groningen, de 22 in OT301 in Amsterdam, vrijdag 24/6 wordt Down The Rabit Hole aangedaan. Dan komt de band in augustus terug voor Lowlands en in september voor Into The Great Wide Open. Een kortingskaart voor fans zou geen overbodige luxe zijn.
Category: Nieuwe Muziek
Stationschef 212: Stone Rock / Rik Meijer
Stone Rock, het klinkt een beetje dubbelop, maar dat is om misverstanden te voorkomen. Als je van house houdt, van hip hop of hitparadepop dan moet je absoluut niet naar Stone Rock gaan. Als je daarentegen niet vies bent van wat decibellen en vind dat het enige dat mooier is dan één gitaar twee gitaren is, dan kan je je zelf geen groter plezier doen dan op 9 juli a.s. af te reizen naar Dalfsen voor een heerlijke dag Love, Peace en Heaviness!
Het moet niet makkelijk zijn om in een overvol festival seizoen als dat van 2016 nog een fatsoenlijke line-up bij elkaar te sprokkelen, maar dat is de organisatie van Stone Rock dus uitstekend gelukt. Het programma van Stone Rock 2016 laat zich lezen als een ‘who is who’ van rockend Nederland. Ga maar na, DeWolff, Drive Like Maria, John Coffey, The Deaf, Bombay, Paceshifters, Adam & The Relevant ze staan allemaal op het podium van Stone Rock 2016.
Daarnaast zijn er nog tig andere leuke activiteiten voor de rockende mens. Een van de initiatiefnemers van Stone Rock is Rik Meijer, die het warme hart van een rocker combineert met het koele hoofd van een organisator. Onze Bazz koerste met zijn buzz naar het mooie Dalfsen aan de Overijsselse Vecht, dat al sinds de steentijd wordt bewoond en dus de ideale lokatie is voor een rockfestival dat Stone Rock heet. Bazz sprak met Rik, nam het gesprek op en maakte er een mooie montage van met de door Rik aangedragen rocksongs.
Bazz op de buzz met Stationschef Rik ‘Rocky’ Meijer is te beluisteren zaterdag om 19:00 uur of in de herhaling op donderdag vanaf 22:00 uur.
25 favoriete rocksongs Van Rik Meijer.
1. John Coffey – Featherless Redheads
2. De Staat – Input Source Select
3. Motorhead – Overkill
4. DeWolff – Voodoo Mademoisselle
5. Peter Pan Speedrock – Better Off Dead
6. Dio – We Rock
7. Rage Against The Machine – Killing In The Name
8. Airbourne – Ready To Rock
9. Wilco – Heavy Metal Drummer
10. Tame Impala – Solitude Is bliss
11. The War On Drugs – An Ocean In between The Waves
12. Libertines – Time For Heroes
13. Kasabian – Club Foot
14. The Subways – Rock ‘n Roll Queen
15. The Strokes – Juicebox
16. Truckfighters – Desert Cruiser
17. The Atomic Bitchwax – So Come On
18. Father John Misty – This Is Sally Hatchet
19. My morning jacket – Holding On To Black Metal
20. Bökkers – Het Is Het Mooiste As Ze Jong Bint
21. The Deaf – Sin City
22. Paceshifters – Nothing You Can Do
23. dEUS – Quatre Mains
24. Judas Priest – Painkiller
25. Monster Magnet – Look To Your Orb For The Warning
Two Door Cinema Club – Are We Ready (Wreck)
Begin april kwam er witte rook uit het Two Door Cinema kamp, ‘Album 3. Finished’. Laat maar horen dachten we toen, maar zo eenvoudig gaat dat niet. Eerst moesten er plannen worden gesmeed, marketingstrategieën bedacht en een eerste single gekozen. Dat is dus Are We Ready (Wreck) geworden. Wij kunnen deze vraag met een volmondig ja beantwoorden. De eerste nieuwe opname van de Ierse band in vier jaar is zeer geslaagd, een sterke song vol opwindende wendingen, toegankelijk en vernuftig tegelijk, commercieel, maar alles behalve plat, gelaagd als een Muse song, maar dan zonder de bombast. In de 3 minuut 50 die het nummer duurt gebeurt er meer dan op menig langspeler. Are We Ready (Wreck) heeft onze verwachting dat album numero drie van Two Door Cinema wel eens een hun meesterwerk zou kunnen zijn, verhoogd met de factor tien. Het gaat nog wel even duren voordat Gameshow, zo heet het album onder ons is. 14 oktober is de release-datum, maar reken er op dat er voor die tijd nog wel meer songs zullen verschijnen. En wie weet speelt de band dit weekend al een aantal nieuwe nummers op Best Kept Secret.
IJsbreker: Faces On TV
Twee weken geleden introduceerden we Faces On TV als een van de vaandeldragers van de nieuwe Belga wave. Deze week doen we er een schepje bovenop en noemen we het Vlaamse gezelschap een van de meest veelbelovende bands van de lage landen aan de zee. Faces On TV maakt melodieuze, luxueuze popmuziek, geschikt voor uit en thuisgebruik, in een stijl die doet denken aan die van landgenoten Balthazar en het Franse Her. Trippop noemen ze het zelf. Er zijn vier Faces On TV, Jasper, Sander, Ruben en Dienne, standplaats is Gent, geboorte jaar 2014. Behalve als frontman van Faces On TV is Jasper ook actief als producer o.a. het door ons zeer gewaardeerde Bazart is een van zijn cliënten. Een dezer dagen zal er een EP verschijnen met daarop genoemde single en zal men de pijlen ook op Nederland gaan richten middels een aantal optredens. Dit keer niet als support van Balthazar of Admiral Freebee, maar op eigen kracht. Je kunt Faces On TV o.a. gaan zien op het Damaris festival eind juli in Amsterdam.
Breekijzer: Asking Alexandria
De nieuwe Breekijzer, de wekelijkse alarmschijf op ons hardere broertje Pinguin On The Rocks, komt uit Engeland. Uit York om precies te zijn. Band? Asking Alexandria? Titel? Here I Am. En hier zijn ze! Het vijftal blinkt uit in opzwepende metalcore.
Interview Luka Bloom: “Agressief, seksistisch en bullshit.”
In de tweede week van mei stond de Ierse folk rocker Luka Bloom in de Waalse Kerk in Amsterdam. Een bijzondere locatie, voor een bijzondere muzikant die al ruim 40 jaar muziek maakt, maar zichzelf nog altijd muzikaal verrast en vernieuwd. Volgende week is hij terug voor een optreden tijdens het Naked Song Festival in Eindhoven.
Tekst Martje Schoemaker
“Kerken zijn een prachtige plek om te spelen, maar zijn wel een uitdaging. Vanwege de akoestiek. Waar ik ook speel, ik probeer een zo’n goed mogelijk gevoel van de ruimte te krijgen en bekijk per locatie welke liedjes ik ga spelen.” Luka Bloom, echte naam Kevin Barry Moore, heeft een nieuw album uit (Frugalisto), waarop hij met zijn levenservaring, maar vooral ook nieuwe ervaringen nog meer dan genoeg te vertellen heeft.
Maar het begon niet allemaal zo glorieus. “Tussen mijn 17e en 32e heb ik echt moeilijk gehad. Ik ben niet één van die mensen die op jonge leeftijd in 1 klap beroemd en succesvol was. En daar ben ik blij om. Want het betekende dat alle persoonlijke drempels en problemen die ik had en tegenkwam uit de weg kon ruimen voordat ik echt doorbrak.” In 1987 verhuisde hij naar New York, waar hij tekende bij Warner Brothers, waar hij drie albums bij maakte. Daarmee had hij zich meteen gevestigd. Niet alleen in Amerika, maar vooral ook Australië, België, Duitsland en Nederland. Hij speelt al in Nederland vanaf 1990. Dat niet alleen, hij heeft hier ook gewoond, in Utrecht en in Groningen.
Zijn artiesten naam Luka Bloom heeft hij mede te danken aan een liedje; Luka, van Suzanne Vega. “Toen ik naar New York kwam had ik twee beslissingen voor mezelf genomen; ten eerste dat ik echt heel hard ging werken om een publiek voor mezelf op te bouwen en ten tweede dat ik een anonieme identiteit voor voor mijn muziek wilde creëren. Het doel was echt om met een schone lei te kunnen beginnen, echt een nieuw begin.” Verhuizen naar een land waar niemand je kent is spannend, en dapper. Maar de mogelijkheid om jezelf opnieuw uit te vinden was te aanlokkelijk.
“Al tijden was ik naar namen aan het kijken, vooral namen die lekker Iers klinken. Tot ik opeens een liedje hoorde… “My name is Luka…” Het was meteen verkocht, ik hou van het liedje en ik hou van Suzanne. De naam is wat je een ‘lucky charm’ zou kunnen noemen.” Luka van Suzanne Vega is een liedje wat de magie heeft niet gedateerd te klinken. Hoe houdt zijn muziek zich staande zo door de jaren heen?“Niet alle liedjes klinken nog net zo als ze toen klonken. Er zijn een aantal liedjes die ik in de jaren ’90 geschreven heb die ik gewoon niet meer speel. Maar gelukkig zijn er ook genoeg die ik nog wél speel. Die liedjes hebben iets speciaals, ik hou gewoon van ze.” Luka Bloom heeft in die jaren ’90 zichzelf ook op een bijzondere manier op de kaart gezet, door I Need Love van LL Cool J te coveren. Meer nineties dan dat wordt het niet, iets om spijt van te hebben?“Hemel nee! Waarom zou ik daar spijt van hebben? Het is één van de dapperste dingen die ik gedaan heb. Als je als Ierse folk zanger naar Amerika gaat, krijg je meteen een label aan je gehangen, daar heb ik altijd moeite mee gehad. Het is niet erg, maar wel erg saai. Als muzikant ben ik geïnteresseerd in alle soorten muziek, zelfs punk. En als je dan in de jaren ’90 in New York woont, dan ben je omringd met rapmuziek. Ik wilde kijken of ik daar iets mee kon, maar de meeste liedjes waren… verschrikkelijk. Agressief, seksistisch en bullshit. Tot ik I Need Love hoorde. Het klonk en voelde goed en ik vond het mooi wat hij erin zei. Het coveren, kijken wat ik ermee kon, is één van de moeilijkste dingen die ik gedaan heb. Maar tot op de dag van vandaag ben ik er trots op. Ik zing het zelfs nog steeds!”
LIVEDATA 25/06 Naked Song Festival @ Muziekgebouw, Eindhoven 30/11 TivoliVredenburg, Utrecht
FIDLAR
Elke ochtend om acht uur serveren we je een bord vol met Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag Punks, de nieuwe single van FIDLAR! In de clip van de herrieschoppers uit LA loopt een feestje uit de hand.
Breaking Levees – Doctor’s Dream
Een van de beroemdste songs uit de blueshistorie is When The Levee Breaks. Memphis Minnie en haar echtgenoot Kansas Joe McCoy schreven het nummer en namen het op in 1929. Aanleiding was een dijkbreuk in 1927 die grote delen van het stroomgebied van de Mississippi onder water zette. In 1970 nam Led Zeppelin een versie op, die een jaar later op album IV zou belanden. Afgaande op de naam en de rootsy sound van de nieuwe single van het Amsterdamse Breaking Levees zijn de heren bekend met dit deel van de pophistorie. Wat Doctor’s Dream ook duidelijk maakt is dat de band niet heel erg veel respect heeft voor hun illustere voorgangers. En dat juichen we van harte toe. We noemen geen namen, maar ons land kent heel veel bands die te veel eerbied hebben voor hun voorbeelden om hun eigen stempel op de muziek te drukken. En dat is toch uiteindelijk waar het omgaat, een eigen smoel. Wat Breaking Levees bij elkaar heeft ‘gesprokkeld’ uit een kleine 100 jaar Amerikaanse muziektraditie is bravoure, dynamiek en iets dat doorgaans alleen in het holst van de nacht verkrijgbaar is op afgelegen kruispunten is in ruil voor een ongerepte ziel. We verwachten dan ook nog veel van de jongen honden te horen.
Her
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag de Franse elektro indiepopband Her. Het gezelschap scoorde vorig jaar al de IJsbreker met Five Minutes. Nu is er een nieuwe single, Union. En die heeft een erg zwoele, sexy clip!
Apneu – Siobhan
Niet gehinderd door commercie, modegrillen of ijdelheid is Apneu bezig zich een plaats te verwerven in ons immer uitdijende muzikale landschap. Je kunt het Amsterdamse kwartet zien als de anti Kensington. Niet dat ze nooit in de HMH willen staan of op Pinkpop, waarschijnlijk wel. Maar dan als gevolg van gedane zaken en niet als ambitie. Apneu is, als we de cryptische bio op Facebook goed begrijpen op zoek naar de bron van de eeuwige jeugd en hoopt die te vinden in de muziek. De beoefende stijl is losse pols gitaar rock naar Amerikaans voorbeeld, te strak voor slacker, te laconiek voor punk. De songs gaan over liefde, specifiek onbereikbare of onbeantwoorde liefde. Enig gevoel voor romantiek kan de heren niet worden ontzegt. De begeerde dames hebben namen als Caroline, Emily, Jennifer en Siobhan, die single is, herstel dat op single uit is.