Category: Nieuwe Muziek

You And I van Margaret Glaspy hebben we al een tijdje in het vizier. Tot nu toe was er weinig animo voor het eigenwijze damesplaatje. Tot er vorige week een begeleidend filmpje verscheen en nu zit Margaret duidelijk in de lift. De maakster van You And I komt uit California. Ze speelt fiddle, maar is geen country of folk artiest. Ze speelt trombone maar voor jazz ben je bij haar aan het verkeerde adres. Ze noemt Joni Mitchel en Elliot Smith als lichtende voorbeelden, maar horen doe je dat niet echt. Kortom Margaret laat zich moeilijk in een hokje duwen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we geen poging ondernemen om haar te plaatsen. Margaret Glaspy maakt licht rockende luisterliedjes waarbij ze zich zelf begeleid op de elektrische gitaar. Componeren en produceren doet ze ook zelf, uiteraard. You and I is haar debuut voor het ATO label (King Gizzard/Alabama Shakes). In 2014 bracht ze in eigen beheer een EP uit, maar die is niet representatief voor wat ze nu doet en is. Album volgt in september.

Verandering van spijs doet smullen. Angel Olsen kennen we als serieuze chanteuse met als specialisme folkie luisterliedjes veelal met een unhappy end. Luchtig vermaak staat nog steeds niet hoog in Angel’s vaandel, maar dat folkie lijkt tot de verleden tijd te horen. Lijkt want op basis van slechts één song mogen we geen verstrekkende conclusies trekken. Maar toch. Intern heeft de sensualiteit van Lana Del Rey en de eeuwige droefheid van Lykke Li, maar is toch direct herkenbaar als een song van de maakster van High Five en Unfuckworld. Mocht er sprake zijn van een Angel Olsen 2.0 dan heeft dat net zozeer te maken met de opgeschroefde productiewaarden als met een verandering van stijl. Waar vorig werk bewust klein en intiem werd gehouden, klinkt Intern groots en meeslepend. Toch is er van instrumentale overdaad geen sprake. Het arrangement bestaat uit violen uit een kastje, een bescheiden koor en een afsluitende synth-solo. Zo wordt met minimale middelen een maximaal effect bereikt. Angel’s nieuwe album gaat My Woman heten en komt pas na de zomer uit. Op 6 november zal ze te zien zijn in de Tolhuistuin.

Atmosphere, a.k.a. Sean Daley en Ant a.k.a. Anthony Davis maakt zoveel platen dat je geneigd bent ze voor lief te nemen. Dat is onverstandig, want zo mis je pareltjes als Windows, alweer het vierde nieuwe nummer dat het duo dit jaar heeft uitgebracht. Windows, met een gastrol voor collega rapper Prof wordt gedreven door een Balkan-achtige beat en heeft een refrein dat refereert aan Thrift Shop van Maclemore. Alhoewel er best een onvertogen woord valt in Windows, is Atmosphere alles behalve de zoveelste hard-core hip hop crew, die rept over de geneugten van seks, drugs en limousines. Sean Daley a.k.a. Slug rapt over het dagelijks leven van de mensen in zijn stad, zoals geobserveerd door het raam van zijn auto. 17 jaar al doet Atmosphere pogingen om orde te scheppen in de chaos, gelukkig hebben ze in de loop der jaren een groot gehoor weten op te bouwen. Alleen hier in Europa wordt hun positieve boodschap nog wel eens overschaduwd door pornorappers en autotune junkies. Daar staat tegenover dat hun roem van korte duur is, terwijl Atmosphere al 17 jaar met succes aan de weg timmert.

We hopen dat we op niemand’s tenen trappen als we zeggen dat we The Kills een wat onevenwichtige band vinden. Slecht zijn hun songs zelden, maar allemaal even goed zijn ze nou ook weer niet. De eerste single van het nieuwe Ash & Ice album, Doing It To Death vonden we IJsbreker waardig. De twee daarop volgende tracks (Heart Of A Dog/ Siberian Nights) not so much. Het zou ons niet hebben verbaasd als we The Kills hadden moeten bijzetten in de rij bands, die na zes albums wel zo’n beetje zijn uitgeblust. Toch maar het hele album geluisterd, en gelukkig maar. Op Ash & Ice staat namelijk (minstens) één song die o.i. tot het aller beste hoort wat Alison en Jamie tot nu toe hebben gepresteerd. Hard Habit To Break is een onderhuidse neo-rockabilly song met jungle drums en het soort stereo-effecten, dat rond 1970 (helaas) uit de mode is geraakt. Kortom de bilaterale samenwerking van de Amerikaans beauty en het Britse beast werpt nog steeds zijn vruchten af. Goed nieuws dus dat The Kills in augustus de boel op Lowlands komt opjutten.

Vier albums lang positioneerde Daniel Romano zich als een trouw discipel van Gram Parsons, de Byrd die country hip maakte bij het rockpubliek. Parsons zelf heeft door zijn voortijdig overlijden nooit de vruchten kunnen plukken van zijn pionierswerk, noch kunnen aanschouwen hoe ver zijn invloed tegenwoordig rijkt. Romano deed dus nuttig zendelingswerk en werd daarvoor zeer gewaardeerd. Tot zijn nieuw album uitkwam een week of wat geleden. Je zal de mensen de kost moeten geven, die de hoes van Mosey hebben gecheckt om te kijken of de plaat echt van Romano is. Ja dus. Weg zijn de tearjerkers, de truckersongs en de murderballads. Nog steeds graaft de Canadees in het verleden voor inspiratie. De periode die zijn voorkeur heeft is ook niet echt veranderd, 1965-1975, maar de twang heeft plaatsgemaakt voor rootsy rock, luddevedu voor lust en whiskey voor minder legale versnaperingen, lijkt wel. Wat niet veranderd is, is Romano’s talent als verhalenverteller en zijn oor voor melodie. Het is trouwens niet de eerste keer dat Romano een metamorfose ondergaat. Voordat hij een Stetson opzette en een nudie suit aandeed, zat hij in een punkband. Het zou dus zo maar kunnen dat de ‘nieuwe’ Romano een fase is van tijdelijke aard, wat hem eigenlijk alleen maar nog interessanter maakt. Tot slot, Daniel’s sexy partner op Toulouse is actrice Rachel McAdams (True Detective).