Sevdaliza

Sevdaliza is Sevda Alizadeh, een 27 jarige toonkunstenares, die op haar 5e met haar ouders van Iran naar Nederland vluchtte. Sevda is niet alleen een schoolvoorbeeld van geslaagde integratie, haar leven en werk tonen ook aan wat voor een verrijking de komst van asielzoekers voor ons land kan betekenen.

Opgegroeid in het oer-Hollandse Hardinxveld, maar tegenwoordig wonend in de Maasstad heeft Sevda eerst haar sportieve hart (basketbal) en vervolgens haar muzikale hart gevolgd en is ze via de Nederhop in een internationale scene belandt met een stijl muziek die voor 100% de hare is. Natuurlijk zijn er invloeden (zelf noemt ze Nirvana, Janet Jackson en D’Angelo) en vergelijkingen (FKA Twigs/Bjørk), maar het eerste wat je je realiseert als je The Inside en de overige songs van haar nieuwe EP, Children Of Silk hoort, is hoe uniek Sevdaliza en haar muziek zijn. Zij oogt en klinkt als een supersterke persoonlijkheid, maakster van muziek, die nu eens echt onnederlands goed is.

IJsbreker: Wild Nothing

Herinner je je Wild Nothing nog? Vijf jaar geleden maakt de band/vent  uit Brooklyn een uitstekende eerste indruk met het Gemini album, home of hits als Chinatown en Live In Dreams. Wild Nothing, feitelijk een éénmansoperatie van Jack Tatum blonk uit met een melodieuze update van 80’s indie-pop naar Brits model.

In 2012 overtrof Tatum zichzelf en onze verwachtingen met zijn tweede langspeler, Nocturne, de bron van indie-evergreens als Shadow en Paradise. Op Nocturne had Tatum zijn sound geactualiseerd en uitgebreid met lagen keyboards. Onveranderd was de invloed uit de 80’s. Nu weer drie jaar later is album drie in kannen en kruiken en klaar voor release. Tatum is blijkbaar zo in zijn nopjes met zijn nieuwe werkstuk, dat hij niet één maar twee singles heeft uitgebracht. Tegelijkertijd. Wij delen zijn enthousiasme, de loktracks van het nieuwe Life Of Pause album staan als het spreekwoordelijke huis. Wederom is het Tatum gelukt zijn sound en stijl te moderniseren zonder afbreuk te doen aan eerder behaalde resultaten. De roemruchte jaren tachtig en dan vooral wat mannen met make-up en machines in die tijd in Groot Brittannië uitvraten, brengt Tatum nog steeds op ideeën. Twee nieuwe nummers. We moesten dus kiezen, want er kan er maar één de IJsbreker zijn. Het is To Know You geworden.

Cage The Elephant

Een nieuwe week een nieuw nummer van Cage the Elephant. Trouble is misschien nog wel mooier dan Mess Around. De mannen zijn druk geweest in de studio met Dan Auerbach en kunnen blijkbaar niet wachten om ons het resultaat te laten horen.

Trouble doet ontzettend aan John Lennon denken, de zang, de sound en de compositie is pure mid-seventies Lennon. Prachtig. Zou zo maar kunnen dat er volgende week weer een liedje vrijkomt van het door Dan ‘Black Key’ Auerbach geproduceerde album. Zo niet dan hoeven we nog maar twee weekjes te wachten voordat Tell Me I’m Pretty onder ons is.

Taymir

Elke ochtend om 8 uur een mooie clip! Ex-IJsbreker Sometime van Taymir heeft sinds vorige week een wonderschone videoclip gekregen. Aanstekelijke, catchy 60’s pop met de urgentie van Arctic Monkeys en het scherpe randje van The Strokes.

LIVEDATA 18/12 Vuurwerk @ Sugarfactory, Amsterdam 11/03/2016 Fluor, Amsterfoort 12/03/2016 Hedon, Zwolle 18/03/2016 Rotown @ V11, Rotterdam 19/03/2016 Effenaar @ Altstad, Eindhoven

School Of Seven Bells

‘Long time no hear’ van School Of Seven Bells, de dreampop pioniers uit New York. Vier jaar heeft de band bijna niks van zich laten horen, en met goede reden. Een van de medeoprichters van de band, Benjamin Curtis is eind 2013 overleden aan kanker. Voor zijn overlijden hadden Curtis en zijn muzikale en levenspartner, Alejandra Dehaza nog een aantal vruchtbare schrijfsessies. Het heeft ruim een jaar geduurd voordat Alejandra het kon opbrengen om het album te voltooien, maar ze heeft het gedaan. De release wordt voorafgegaan door de single Open Your Eyes, een hypnotiserende song volgens co-auteur Alejandra Dehaza een liefdesbrief aan Curtis en de historie van School Of Seven Bells ineen. In februari verschijnt het vierde en volgens de band site -final- album van School Of Seven Bells.

The Odyssey

Elke ochtend om 8 uur een lekkere clip! The Pact van The Odyssey staat al enige tijd (sinds mei 2015) op onze playlist. En nu is sinds kort ook een vette clip bij. The Odyssey maakt overigens zware, maar niet al te heavy rock. De band zoekt het in sfeer, sound en compositie. En de EP Memories of a Long Forgotten Kingdom hebben ze net een weekje geleden op de markt geslingerd… Luisteren dus!

Weezer

Rivers Cuomo heeft het op zijn heupen. Het laatste album van zijn band Weezer was helemaal niet verkeerd. Zeker niet als je in aanmerking neemt dat het hun 9e album was in een ruim twintig jaar durende carrière. En dan verschijnen er plots twee nieuwe nummers vlak na elkaar. Een paar weken geleden zag Thank God For Girls het daglicht, nu dus gevolgd door Do You Wanna Get High. Beide songs zijn prima, maar Do You Wanna Get High in onze oren net iets beter. Het is Weezer op zijn best, grappig maar ook een beetje droevig, poppy maar ook best punky. En met lekker veel gitaar. Vanwaar die plotselinge activiteit in het Weezer kamp? Aan Zane Lowe vertelde Cuomo dat de band zonder platendeal zit, “we zijn een beetje aan het experimenteren, niemand die ons tegenhoudt. We kunnen precies doen wat we willen”. Eindelijk.

KIN

Elke ochtend om 8 uur een verrassende video! Eind september bracht KIN haar tweede album SlowTV uit. Beïnvloed door bands als Radiohead, Portishead, Sonic Youth, The Pixies en Warpaint, maakt KIN een hallucinerende mix van post-rock en triphop. Met de eerste single Passing Car was de toon gezet. Maar nu is daar de tweede single Knee+Jerk.

LIVEDATA 11/12 Muziekgieterij, Maastricht 08/01 Vera, Groningen 07/02 De Kerk, Woltersum

Moon Tapes

Moon Tapes is een jaar oude indie-rock band uit Amsterdam. Het kwartet volgt een eerder dit jaar verschenen debuutsingle op met een zwaar overtuigende EP. Desire is het eerste maar niet noodzakelijk beste nummer van die release. Alle vier songs kloppen, rocken en boeien. De sound van Moon Tapes heeft iets melancholisch. Het zou echter een misverstand zijn op de Amsterdammer over een kam te scheren met die golf aan semi oprechte schoonzonenpop die ons vanuit Engeland overspoelt. Moon Tapes is een band met een bite. De man die de Moon Tapes EP in goede banen heeft geleidt willen we ook even vermelden. Hij heet Juriaan JJ Sielcken en is de heetste producer in Nederland indie-land met een snel groeiende staat van dienst, die namen telt als Lucas Hamming, Echo Movis, Jett Rebel, IX, Alumna en zijn eigen band Aestrid.

Tame Impala

Met hun nieuwe album Currents doet de Australische band Tame Impala bij verschillende media wereldwijd een gooi naar de titel ‘Album van het Jaar’. In hun thuisland viel hen die eer deze week alvast te beurt met het winnen van maar liefst 5 ARIA-Awards (Australian Record Industry Award):
– Album van het Jaar
– Beste Groep
– Beste Rockalbum
– Producer van het Jaar (Kevin Parker)
– Engineer van het Jaar (Kevin Parker)

The Less I Know The Better, voor velen een favoriete track op het album, heeft sinds vorige week ook een videoclip. Grote kans dat de video je na zo’n 6 minuten in lichte shock zal achterlaten.

LIVEDATUM 29/01/2016 Heineken Music Hall, amsterdam (uitverkocht)