Met een Italiaan, een Nieuw Zeelander, een Brit een een paar Australiërs in de gelederen is Splashh een muzikale mini-versie van de Verenigde naties. Verschil is wel dat de mannen van Splashh het doorgaans met elkaar eens zijn. Over de te volgen richting bijvoorbeeld. Splashh beoefent een genre dat het midden houdt tussen shoegaze en dreamrock. Het grootste verschil tussen de nieuwe en de doorbraaksingle is dat Pure Blue voller en epischer is dan All I Wanna Do. Ook is balans tussen gitaren en synthesizers iets opgeschoven richten de laatste. Stel je een mash-up voor van The Jesus & Mary Chain en Donna Summer en je hebt het begin van een idee. Pure Blue is het eerste nieuwe Splashh nummer in ruim twee jaar. Een album staat in de steigers, maar zal niet vandaag of morgen verschijnen.
Category: Nieuwe Muziek
IJsbreker: Taymir!
Het zal je maar overkomen. Je brengt een eerste single uit en je wordt meteen op het schild gehesen als top dit, beste dat, sterkste sinds. Alsof na jaren duisternis eindelijk de zon doorbreekt, zo laaiend werd Taymir twee jaar geleden onthaald. Aanleiding voor alle pluimen was de debuutsingle, Aaaaah. Hollandse Arctic Monkeys, Nederlandse Strokes, alsof we zelf en zeker in Den Haag geen lange traditie kennen van rockbands die bulken van talent, ambitie en tomeloze energie. Dat zijn namelijk de ingrediënten van het succes van Taymir en niet dat hun sound doet denken aan…. Het succes van Aaaaah was zo groot dat alles wat daarna volgde eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. En dat deed het ook, commercieel dan, artistiek heeft Taymir weinig steken laten vallen. De eerste klap die de band uitdeelde met Aaaah bleek waarde te hebben tot ver over onze landsgrenzen. Taymir heeft zich de afgelopen twee jaar drie slagen in de rondte getoerd, van Hilversum tot Hollywood, van Haarlem tot Hamburg. Taymir is logischer wijze sterker dan ooit uit de strijd gekomen. De dilettanten van toen zijn de veteranen van nu. Daarom hoeft het niet te verbazen dat de nieuwe single van Taymir, Sometime niet gewoon goed, maar geweldig is. Superieure powerpop met een drive die The Strokes ergens onderweg verloren zijn en een gitaarriff waar Alex Turner zijn familie voor zou gijzelen. Er is dan helemaal niets te zeuren? Jawel, met maar één optreden dit jaar In Nederland komen we er wel heel bekaaid af. Maar als Bas, Quinten, Mikkie en Isai beloven volgende jaar uitgebreid langs onze clubs te toeren zullen we dat door de vingers zien.
Interview: Mercury Rev
Met The Light In You ontwaakt Mercury Rev uit een winterslaap van maar liefst zeven jaar. “Wij wonen in de bergen. De tijd loopt daar anders. Zeven jaar voelt voor ons niet zo lang als voor de muziekindustrie”, verklaren zanger Jonathan Donahue en gitarist Grasshopper.
Tekst Mania | Ruben Eg
Jullie wonen in Catskill Mountains?
Grasshopper: “Ongeveer anderhalf uur rijden van New York. Alles gaat daar in zijn eigen tempo.”
Donahue: “Ik woon boven op een berg en Grasshopper in de vallei. Door het plattelandsleven hebben we niet het gevoel dat we ons moeten haasten. We hadden graag drie jaar geleden iets uitgebracht. Maar kennelijk waren de songs toen nog niet waar ze moesten zijn.”
Hoe nauw werken jullie samen?
Grasshopper: “We schrijven apart. Soms slechts kleine fragmenten, die we opnemen op cassettes en met elkaar uitwisselen. We vullen de fragmenten van de ander aan, helpen met schrijven en vice versa. Vanuit daar bouwen we verder, voegen instrumenten toe, plaatsen er dingen bij, halen dingen weg tot het genoeg vorm heeft en we horen dat het nummer groeit.”
The Light In You is het eerste Mercury Rev-album zonder Dave Fridmann?
Grasshopper: “Dave woont in dezelfde staat, maar wel op zes uur afstand. Hij had het heel druk met andere bands, en mijn vrouw was zwanger geworden. Dat heen en weer gereis zagen we enerzijds niet zo zitten, en anderzijds bleek het erg lastig onze schema’s op elkaar af te stellen. Dus ben ik maar gewoon met Jonathan begonnen. En dat verliep eigenlijk heel goed.”
Donahue: “Dave blijft bandlid. Maar het liep bij dit album gewoon zo. We zijn gewoon begonnen. En het ging erg natuurlijk.”
Heeft het album een thema?
Donahue: “Er zit wel een soort sprookjesachtig, kinderlijk verhaal in van een onzekere duisternis naar een plek van verlossing en licht. Ik denk dat dit eigenlijk wel in al onze muziek zit. Zo’n sprookje voor kinderen begint, je bent onzeker, verwilderd, overweldigd en bang. ‘Hé, ik ben in een bos en ik heb geen idee wat er aan de hand is.’ Halverwege beland je op een pad dat je nog niet gezien had, en word je uit dat bos geleid. Central Park East is het hele album in een een notendop. Een jongeman of tiener die door een gigantisch psychedelisch park loopt. Hij beseft hoe klein hij is in dat enorme ding en probeert er iets van te begrijpen.”
Gebaseerd op een fictief park, of Central Park in New York?
Donahue: “Central Park. Dat heeft een metaforische magie. Inspirerend. Het is grootser dan de mensen erin.”
Grasshopper: “Het is er altijd magisch, omdat het een kleine oasis in het midden van een van de grootste steden in de wereld is. Je voelt je er even in het platteland, op het gras, in de dierentuin. Een beetje surrealistische plek. Als je je omdraait zie je een wolkenkrabber op de achtergrond. En soms zie je helemaal geen gebouwen, terwijl je midden in de stad zit. Het heeft die mystiek en allure. Terwijl het ooit een moeras was.”
Bully
Bully is geen onbekende meer voor het Pinguin-volk. De band onder charmante aanvoering van Alicia Bognanno debuteerde eerder dit jaar met een album dat het publiek in twee kampen verdeelde. Haters en fans. De haters vinden dat Bully te dicht tegen 90’s voorbeelden als PJ en Alanis aan schuurt, anders gezegd ze vinden Bully te boos. Wij zeggen de naam is goed gekozen en de songs vormen een nuttig alternatief voor al die vage verleidsters die het van hun looks en niet van hun hart en ziel moeten hebben. Too Tough, de opvolger van Trying staat gewoon op dat uitstekende eerste album van Bully uit Nashville, Tennessee.
Shopping
Sex, Clips & Rock ‘n Roll elke ochtend om acht uur, de werktitel zegt het al. Gitaarwerk en pikante video’s om de nieuwe dag energierijk en geïnspireerd te beginnen. We hebben er weer eentje gevonden. De clip bij het nummer Straight Lines van de Londense band Shopping. Afkomstig van het nieuwe album Why Choose dat uitkomt via het hippe label Fat Cat.
Wat vind je van de clip?
Marlon Williams
Op onze constante zoektocht naar mooie muziekjes voor de mens kwamen we onderstaan de live-video tegen van Marlon Williams. De jonge Nieuw Zeelander zingt een nummer van r&b legende Screaming Jay Hawkins en laat de tijd stilstaan. Marlon Williams is niet alleen een geweldige zanger, maar ook een rasperformer. Haal die man naar Nederland en we laten hem nooit meer gaan. Alleen live-clips kunnen we niet draaien op de radio, dus gingen we op zoek naar geschikt materiaal van de man. Wat blijkt? Hij heeft een nieuwe single uit en een album in voorbereiding. Strange Things is het niet het nummer dat Marlon Williams beroemd gaat maken. Voor algemeen succes is Strange Things te …strange. Met een stem die het midden houdt tussen die van Brian Ferry en Chris Isaak zingt Marlon een country-achtige ballade over zijn overleden echtgenote. Hoe ze is omgekomen? We komen er niet precies achter, maar dat er iets niet in de haak is, mag je concluderen uit het feit dat Marlon last heeft van ‘strange dreams in the bed where Lucy died’. Marlon Williams is geen debutant. De 24 jarige zanger zit sinds zijn 17e in bandjes. Tot vorig jaar vormde hij country duo met ene Delaney Davidson. Tegenwoordig treedt hij op onder eigen naam, begeleid door een band die The Yarra Benders heet. Met hen tourt Williams momenteel door de VS en Europa. Op 30 oktober gaat hij geschiedenis schrijven op London Calling.
Emma Stone / Will Butler
Elke ochtend om 8 uur een vette clip! Anna van Arcade Fire’s Will Butler draaiden we al eerder dit jaar en stond ook al genoteerd in de Graadmeter. Maar de single krijgt plotseling een nieuw leven. De Amerikaanse actrice Emma Stone (o.a. bekend van de geweldige rol in de film The Help) speelt namelijk “Anna” in een erg leuke video die viral gaat op YouTube. Hier de nieuwe clip bij Anna.
Gary Clark Jr
Meer sterk werk van de belangrijkste bluesartiest van dit moment. The Healing, niet te verwarren met The Healer, het succesnummer van John Lee Hooker is een van de vele hoogtepunten op het nieuwe album van de Texaan, The Story Of Sonny Boy Slim en zal door Gary Clark Jr ongetwijfeld worden gespeeld tijdens zijn twee concerten in Paradiso op 10 en 11 november.
Marlon Williams & The Yara Benders
Elke dag trakteren we je op een bijzondere clip, muzikaal of visueel. Vandaag willen we je kennis laten maken met een vers talent uit Nieuw Zeeland, die het volgens onze bescheiden mening nog heel ver gaat schoppen. Zijn naam is Marlon Williams, zanger van beroep. En wat voor een! Op vrijdag 30 okt. maakt Marlon zijn Nederlandse podiumdebuut tijdens London Calling. Gaat dat zien! o.
Drenge
Eerlijk gezegd hadden we gedacht dat het harder zou gaan met Drenge dan tot nu toe het geval is. Het Britse duo debuteerde twee jaar geleden behoorlijk overtuigend met een album dat pareltjes bevatte als Bloodsports en Fuckabout. De eerder dit jaar verschenen opvolger, Undertow was ietsje potiger, maar leek verder vooral meer (of minder) van het zelfde te bieden. Leek, want bij nadere beluistering komen er toch wel een paar serieus goede songs bovendrijven, We Can Do What We Want o.a, maar vooral The Woods dat deze week de single-treatment krijgt. The Woods biedt het bekende zware geluid, maar stijgt boven het maaiveld uit dankzij een mooie melodie, sterke zang van Eoin Loveless en een prima beat van broer Rory.