Beau

Heather Boo en Emma Rose zijn Beau, een duo met standplaats New York City. De meiden zijn al dik sinds hun 13e. Samen zingen en schrijven doen ze sinds ze 18 zijn. Via een gezamenlijke kennis kwamen Heather en Emma in contact met de baas van het Franse Kitsuné label. Hij hoorde wel iets in de seventies soul folk van de vriendinnen en bood hen een contract aan. One Wing, de debuutopname van het tot Beau gedoopte duo is de openingstrack van de nieuwe New Faces compilatie van Kitsuné. De track viel zo goed, dat hij nu ook los verkrijgbaar is en als onderdeel van een EP. Beau, uitgebreid met drie muzikanten gaf vorige week een zeer geslaagde showcase in Londen. Hopelijk komen de dames zich binnenkort ook aan ons voorstellen.

Christopher Owens

Christopher Owens is een van de boeiendste figuren uit de hedendaagse popscene. De zanger-gitarist-componist maakte naam als voorman van de band Girls. Na twee succesvolle albums met Girls trok hij de stekker er uit. Het kostte hem teveel moeite de band bij elkaar te houden, liever was hij alleen verantwoordelijk voor zichzelf. En dat is hij nog steeds getuige de titel van zijn nieuwe single, To Take Care Of Myself Again. Dat Owens zijn handen vol heeft aan zichzelf komt mede door zijn bizarre jeugd. Zijn beide ouders waren actief lid van The Children of God, een extreme christelijke sekte. Hij was twee toen zijn pa en ma hem meenamen op bekeringsmissie door Azië en West-Europa. Op zijn 16e nam hij de benen. Samen met zijn zus vestigde hij zich in Texas voor een bestaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Wat wél goed ging was gitaar spelen. Owens was 25 toen hij naar San Francisco vertrok. Daar kwam hij in contact met Ariel Pink met wie hij in de band Holy Shit speelde. In 2007 begon hij Girls, zijn eerste eigen band. Hij was toen 28. In 2013 debuteerde Owens als solist met het album Lysandre, in 2014 gevolgd door A New Testament. En nu zijn we alweer aan zijn derde solo-excursie toen. Crissybaby Forever heet de plaat die wordt ingeluid door het mooie melancholieke To Take Care Of Myself Again, een titel die lijkt te duiden op een nieuwe, bestendige fase in het leven van een man die wel wat rust verdient. En succes.

Interview: Natalie Prass

Ik ben praktisch grootgebracht door honden. Eerst door Sjef, later door Frits. Schatten waren het, die rakkers, en – voor de liefhebber – allebei Berner Sennenhonden. Ja, honden zijn te gek, echt waar. Maar zodra die blaffers in jasjes en truitjes worden gestoken is voor mij de lol er snel af. Toch is het aankleden van viervoeters precies wat Natalie Prass graag doet. In hemelsnaam, waarom?!

Tekst LiveGuideNL | Jeroen Haneveer Foto Ryan Patterson

Voordat we Natalie aanvallen over hondenkleding, moeten we eerst even vermelden dat haar titelloze debuutalbum dit jaar verscheen bij Spacebomb. Dat is het label van producer en muzikant Matthew E. White, met wie ze ook samenwerkte aan het album.

De composities werden drie jaar geleden al opgenomen, maar omdat White de hele spaarkas er doorheen had gejaagd om zijn eigen debuut Big Inner uit te kunnen brengen, bleef Prass’ werk al die tijd op de plank liggen. “Dat was heel frustrerend”, geeft de 29-jarige Amerikaanse toe. “Maar het is allemaal goedgekomen, dus ik maak me er totaal geen zorgen meer over.” En inderdaad, waarom zou ze, nu de voltallige internationale muziekpers wegloopt met haar muziek.

Dan nu ter zake. Dat je je hond graag kleertjes aantrekt is al erg genoeg, maar waarom zou je je als groot musicus bezighouden met zoiets ordinairs als – we verzinnen het niet zelf – het ontwerpen en maken van kleding voor honden? Een nog onedeler ambacht is nauwelijks denkbaar. “Kijk, ik ben een creatieveling”, pareert de singer-songwriter uit Richmond, Virginia de kritiek. “Na het opnemen van het album had ik behoefte aan een pauze. Ik was de hele tijd bezig geweest met werken, creëren, opnemen en schrijven, maar er gebeurde niks! Na alle tijd die ik erin had gestopt dacht ik dat mijn muziek niemand ook maar iets zou interesseren. Ik zat echt helemaal vast.”

Het idee voor haar tweede carrière kwam voort uit haar jonge jaren, toen ze haar eigen kleren maakte. En dat kan ook prima voor hondjes, bedacht Natalie. “Voor ik het wist, runde ik een succesvol bedrijfje vanuit m’n huis. Dat spul nam een hele kamer in beslag, maar het was erg leuk om te doen en hé, ik verdiende er nog geld mee ook!”

Nu ze, godzijdank, fulltime muzikant is, heeft ze sinds een tijdje naast haar hond een andere grote liefde in haar leven. On stage wordt ze vaak vergezeld door, jawel: Godzilla! “Ik ben altijd een liefhebber geweest van Japanse cultuur en was helemaal idolaat van Godzilla toen ik nog een klein meisje was. Ik had een Godzilla-dekbedovertrek en kleine actiefiguurtjes. Toen ik in februari een antiekzaak in Brighton binnenstapte, zag ik daar dat beeldje staan. Dat moest ik natuurlijk meteen hebben! Sindsdien is het een beetje mijn mascotte, en een hele lieve tourbuddy.”

LIVEDATA 17/06 BIRD, Rotterdam 19/06 Botanique, Brussel 28/06 Down the Rabbit Hole, Beuningen 20/08 Pukkelpop, Hasselt 06/09 Into the Great Wide Open, Vlieland

Klinkt als: een mellow smeulend kampvuur dat gretig de designerparka van je Flatcoated retriever verzwelgt

Het juni-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

De Geweldigheid

Elke ochtend om 9 uur ‘s ochtends een toffe track! In haar debuutsingle Licht bezingt De Geweldigheid de strijd van een verdwaasde eenling die opbokst tegen existentiële vervreemding en de manier waarop onze hyperconnectieve samenleving een steeds grotere wig drijft tussen het Zijn en het Zijnde… Het beest staat klaar.

Sorority Noise

Voordat Cameron Boucher en Adam Ackerman Sorority Noise begonnen zaten ze samen in een jazzband. Ackerman speelde staande bas, Boucher saxofoon. Niets maar dan ook helemaal niets van dat jazzverleden is terug te horen in de muziek van Sorority Noise. Het geeft wel aan dat de band niet voor één gat te vangen is. Die antihokjesgeest blijkt ook uit de favoriete artiesten die de heren citeren. Boucher noemt Regina Spektor als favoriet, Ackerman zweert bij Jimmy Page. De band uit Connecticut maakt rock met sporen van punk, emo en grunge. Sorority Noise is nog maar twee jaar actief. In die periode is een debuutalbum uitgekomen en de ritmesectie vervangen. Sorority Noise mark II komt binnenkort met een nieuw album, dat -als ons water ons niet bedriegt- in zal slaan als een bom.

La Lenguas

Love You All The Time is het eerste nummer van de eerste EP van La Lenguas uit L.A. Tears In My Milkshake is de schone titel van die EP, die helaas maar drie korte songs bevat. Die drie liedjes geven evenwel voldoende indruk van het willen en kunnen van de band. Muzikale invloeden lopen van 50’s rock ‘n’ roll tot de (Amerikaanse) punk van twee decennia later. Alles wat daarna is gebeurd laat de band welbewust links liggen. Deze zelfbeperking staat waarschijnlijk een commerciële doorbraak in de weg, maar juist het prettige purisme van La Lenguas maakt hun muziek tijdloos. La Lenguas is brought to us by Burger Records.

Guantanamo Baywatch

Guantanamo Baywatch is een trio uit Portland, Oregon dat rock maakt voor de lol. De band is zo retro als de neten, bij hen vergeleken is Jacco Gardner een avant-gardist. De gouden eeuw van de popmuziek liep wat de leden van Guantanamo Baywatch betreft van 1955 tot 1966, rockabilly, surf en garagerock zijn de drie belangrijkste bestanddelen van de sound van de dame en de twee heren. Too Late met een gastrol van soulzanger Curtis Harding is een van de 10 pareltjes die van Darling It’s Too Late, het nieuwe (2e) album van de rockers een must maken voor iedereen die zijn rock graag wat van viezig, vettig en vunzig heeft.

Stationschef 163: Megan Washington

SC163_site_meganwashingtonWereldberoemd is Megan Washington in Australië. Noem de naam Washington in de Australische bush-bush en iedereen weet dat je het hebt over de Queen van de Australische indie-scene. Megan is van verschillende markten thuis, naast succesvol platenmaker is ze ook een gewaardeerd actrice en een autoriteit op het gebied van stotteren. Ja dat lees je goed. Ze heeft zelfs een TED Talk gegeven over het onderwerp. In haar innemende speech (te zien op youtube) vertelt ze dat ze van kinds af aan heeft gestotterd, maar dat haar spraakgebrek verdwijnt zodra ze begint te zingen.
‘Down Under’ is Megan Washington niets minder dan een fenomeen, tijd om haar ook eens ‘up here’ te introduceren. Bazz zocht de zangeres op toen ze in het land was voor een promobezoek. Het verslag van die ontmoeting hoor je zaterdagavond om 19.00 of in de herhaling op donderdagavond a.s vanaf 22.00 uur.

Dit zijn Megan’s favoriete songs

1 Right down the line – Gerry Rafferty
2 Jasmine – Jai Paul
3 Vienna – Ultravox
4 New Dorp, New York – SBTRKT ft. Ezra Koenig
5 Five Seconds – Twin Shadow
6 Nightcall – Kavinsky
7 Wine Glass Woman – Myer Hawthorn
8 Warm on a Cold Night – Honne
9 Bombay – El Guincho
10 Delete – DMA’s
11 ETC – Francis and the Lights
12 The Silly Fucking Thing – Spookyland
13 I Don’t Believe in You – Talk Talk
14 Beautiful – Mariah Carey
15 Pigs In there – Robert Wyatt
16 Let love Speak Up Itself – The Beautiful South
17 Jerome – Lykke Li
18 The Bay – Metronomy
19 Runaway – Kanye West
20 Head Over Heels – Tears For Fears
21 I Wanna Dance with Somebody – Whitney Houston
22 Love is a Bourgeouis Constuct – Pet Shop boys
23 Advice for young Mothers to Be – The Veils
24 A Girl Like you – Edwyn Collins
25 Loaded – Primal Scream

IJsbreker: The Arcs

Introducing…The Arcs, de nieuwe bij-band van Dan ‘Black Keys’ Auerbach! Dan’s nieuwe speeltje is een logisch gevolg van zijn activiteiten als producer. De vijf muzikanten met wie hij The Arcs is begonnen vormen de vaste kern van de studioband die hij inhuurt als hij albums produceert voor derden. Je hoort The Arcs op platen van o.a. Dr John, Valerie June, Ray Montagne en Lana Del Rey. De mannen voelen elkaar zo goed aan dat een ‘solo-album’ van de studioband niet kon uitblijven. Er lagen zo’n 75 songs op de plank, groepscomposities. De beste daarvan zijn uitgewerkt en opgenomen en zullen in september verschijnen op het album, Yours Dreamily. Waar The Black Keys vooral variëren op het thema blues staan The Arcs ook open voor andere smaken van Afro-Amerikaanse origine zoals daar zijn oude soul en moderne hip hop. Die invloeden zijn op de debuutsingle nog niet echt te horen. Stay In My Corner is een stukje schaamteloze retro-rock met een melodie die opvallende gelijkenissen vertoont met die van Jealous Guy van Beatle John. De prachtige slide-guitar doet weer sterk denken aan Beatle George. Kortom sterk nieuw werk van Dan de fan.