Category: Nieuwe Muziek

Een groot verschil tussen songs uit de sixties en songs van nu is de lengte. In de jaren zestig waren de liedjes zelden langer dan twee en halve minuut. In de jaren zeventig werden de nummers al langer en dat zijn ze sindsdien gebleven. Ook een band als Oasis die de sixties recycleden als een malle kwamen regelmatig boven de vier minuten uit. Lucas Hamming die op zijn beurt weer de Britpop als uitgangspunt neemt, heeft veel stijlvormen overgenomen, maar is wat speeltijd betreft weer terug naar af. Op zijn EP, The Perv in Perfection staat maar een nummer dat langer is dan 3 minuten. De rest blijft daar lekker onder. Dat heeft als gevolg dat de songs niet snel vervelen, de compactheid komt ze ten goede en heeft het effect dat je ze nog een keer wilt horen en nog een keer. En dat is de essentie van een hit. Single 3 van EP 1 van Jonge hond Hamming is met zijn 2.45 weer heerlijk kort en bondig en goed bestand tegen veelvuldige blootstelling aan liefhebbers van op Britse leest geschoeide gitaarmuziek.

Wat albumtitels betreft toont Mikal Cronin niet veel inspiratie. Na Mikal Cronin en MCII is er nu MC III, maar laat je daardoor niet in de luren leggen, want wat de man muzikaal te bieden heeft is van een uitzonderlijk hoog niveau. Er zit ook een duidelijke ontwikkeling in de albums. Cronin’s debuut was leuk en aardig en lo-fi. Album twee had al meer flair en zelfvertrouwen en in de vorm van Weight ook een echte (indie) hit. MCIII is weer een stap vooruit met songs die niet meer alleen door het gebruikelijk beat combo worden uitgevoerd, maar tot ons komen met blazerssecties en vioolpartijen.  Cronin heeft de garage ingeruild voor de ontvangsthal. Denk echter niet dat hij is overgelopen naar het kamp van de vijand. Mikal is niet van stiel veranderd, hij heeft gewoon zijn arsenaal uitgebreid. De toeters en bellen tracks moge nieuw zijn, er zijn genoeg songs waarop de compagnon van Ty Segal als vanouds rockt. Het interessants is misschien wel kant 2 van het album (op vinyl of de nrs 6 t/11 online of op cd), dat een soort van geheel vormt. Denk rockopera. Dat beloofd wat voor MCIV.

Torres is Mackenzie Scott uit Macon, Georgia. Ze begon met zingen in schoolmusicals en in het kerkkoor. In haar late tienerjaren raakte ze een beetje van god los en kreeg ze belangstelling voor de muziek van de duivel. Ze vestigde in Nashville waar ze de songs schreef voor haar debuutalbum. Dat verscheen in 2013. En toen gebeurde er niks. Desondanks lukte het Mackenzie om in het voorprogramma te komen van Sharon van Etten en dat bleek een schot in de doelgroep. Een tweede verhuizing bracht haar naar Brooklyn en daar vond ze definitief haar draai. Toen Torres de studio betrad voor de opnamen van haar tweede album deed ze dat in de wetenschap dat er dit keer wel belangstelling zou zijn voor haar intense rocksongs. En dat klopt dus. Het nieuwe album, Sprinter is een productie van Rob Ellis, de rechterhand van PJ Harvey en telt belangrijke bijdragen van gitarist Adrian Utley van Portishead. Plaats Torres naast Waxahatchee, Courtney Barnett en Sharon van Etten en wees niet verbaasd als ze deze dames voorbij streeft.

Nederland heeft iets met Patrick Watson en andersom. Sinds hij een paar jaar geleden een afgeladen tent vol rumoerige Lowlanders muisstil kreeg, kan de Canadees hier rekenen op een gewillig oor. Watson is een intuïtieve artiest die omstandigheden als tijd, ruimte en omgeving invloed laat hebben op zijn muziek. Dat betekent dat radio zo’n beetje het laatste is waar hij aan denkt bij het componeren en opnemen. Voor Watson’s doen is Places You Will Go best radiovriendelijk, overzichtelijk gestructureerd en met zijn lengte van 5 minuten redelijk te behappen. De track is de afsluiter van Watson’s 5e album Love Songs For Robots.

California boy, Nic Hessler ging goed met zijn project Catwalk. Zo goed dat hij een platendeal kreeg aangeboden op zijn 18e. Toen sloeg het noodlot toe in de vorm van het Guillain Barré syndroom, een zeldzame auto-immuunziekte die lijkt op M.S. Hessler raakte gedeeltelijk verlamd waardoor hij geen gitaar meer kon spelen. Het leek er op dat hij een muzikale carrière wel op zijn buik kon schrijven, maar Nic vocht terug. En won. Vier jaar na de tragische diagnose is zijn eerste album af en uit. Soft Connections heet de plaat, het openingsnummer Feel Again is de single. Als je Nic’s voorgeschiedenis kent, luister je uiteraard anders naar Feel Again, maar ook voor de oningewijden is er een hoop te beleven. De stijl is West-Coast indie, de toon licht melancholiek en het talent van de maker onmiskenbaar. En dat is dus nog maar het eerste nummer van een album dat tot aan het gaatje toe gevuld is met melodieuze popsongs die niet zelden doen denken aan beroemde b-bands uit Californië, zoals The Byrds, The Beach Boys en Buffalo Springfield.

Jeremy Warmsley en Elizabeth Warmsley delen alles samen, lief en leed, bed en bühne. Het Britse echtpaar is alweer een jaar of zes samen. De vrucht van hun muzikale samenzijn is een viertal albums, inclusief een soundtrack voor een documentaire over tieners en een gloednieuwe langspeler die als titel Bad Love heeft meegekregen. Het duo schrijft ogenschijnlijk simpele popsongs door Elizabeth gezongen met een semi naïeve meisjesstem en door Jeremy voorzien van new waverige arrangementen. Summer Camp lijkt goed ingevoerd in de popgeschiedenis en bekend met het werk van o.a. The Shangri-las en Human League. Maar daarmee houdt de belangstelling van Jeremy en Elizabeth voor populaire cultuur niet op. Getuige de clip van Bad Love houdt het stel ook erg van films. De video zit vol verwijzingen naar scary movies als Scream en I Know What You Did Last Summer, waardoor het liedje ook plots een stuk minder lief wordt dan aanvankelijk gedacht.