Grauzone is ook in 2026 het festival waar je bij moet zijn geweest als liefhebber van bands die het experiment niet uit de weg gaan in de wereld van de (post)punk, elektro, avant-garde, darkwave, synthpop en gothic en aanverwanten. Voortreffelijk georganiseerd andermaal. Geen wanklanken, louter genot en inspirerende acts.
Grauzone 6, 7 en 8 februari 2026, Den Haag
Tekst en foto’s: Pieter Visscher
Band die vrijdags meteen in het oog springt is het Haagse punktrio Vals Alarm in het café van het Paard. Een band die niet maalt om een verkeerde noot en dan is zangeres Yanna Panagopoulos ook nog eens in topvorm. Warfield ligt in het verlengde van She Wants Revenge en dat is niet zo vreemd, want Justin Warfield, is ook de frontman van die band. Dansbare postpunk uit LA, die de jaren 80 doen nagalmen. Er wordt zonder omwegen optimaal geflirt met het schitterende decennium.
Mintfield betekent bedwelmende shoegaze, uit Mexico. Sferisch, ook door de fluisterzachte stem van Estrella del Sol Sánchez, die ook giftig uit de hoek kan komen tijdens plots ontwrichtende soundscapes, maar net zo makkelijk wordt het weer dromerig. Avishag C. Rodrigues uit New York kennen we als gitarist van postpunkformatie Cumgirl 8. Op eigen benen neemt ze een andere afslag en doet haar geluid geregeld denken aan dat van Godspeed! You Black Emperor. Vernietigend bij vlagen.
Ditz (foto) heeft met zanger Cal Francis (in vrolijke bloemetjesjurk) een woeste set in petto. Straffe drummer! Noiserockgeluid met wat rustiger uitstapjes dat staat als een huis. Een van de hoogtepunten van Grauzone 2026. Mooi ook het vrij vaak onzichtbare gezicht van de bassist, wiens enorme bos haar tijdens het spelen continu zijn uitzicht belemmert. Ditz speelde drie jaar terug ook op Grauzone. Toen nog in het café van het Paard. Terechte promotie. Grote band! “It’s our first gig this year. We were a bit nervous.” Niks van gemerkt.
Pixel Grip (foto) heeft met de uitdagend geklede zangeres Rita Lukea een fijne blikvangster in huis. Het trio met de stevige dansbeats komt prima uit de verf in de uitmuntende grote zaal van het Paard. Een van de prettigste poppodia in Nederland. De snoeiharde punk van The Chisel uit Londen is geregeld politiek geëngageerd. “They fucking observe ya!”, horen we zanger Callum Graham schreeuwen. Hij kan weleens gelijk hebben. Er wordt druk gepogood in de zaal. Zo zien we het graag. Iets rustiger maar minstens zo lekker is de jonge Utrechtse postpunkformatie Fit die drie kwartier het dak in het Paardcafè eraf mag rocken en dat dan ook doet.
Die Spitz, vier vrouwen uit Texas met hun woeste powerrock, worden speels aangekondigd door Natasja Alers en Marc Emmerik, de twee voornaamste organisators van het festival, dat er opnieuw in is geslaagd een weergaloos programma samen te stellen waar we de crème de la crème van de underground aan het werk zien.
Stella Rose (Gahan), dochter van Depeche Mode-zanger Dave Gahan, zagen we al eerder opreden in Nederland. Zo stond ze in Paradiso. Solitair. Met elektronica uit een laptop en een gitaar om haar nek. Het was imposant. Inmiddels heeft Stella Rose (foto) een ritmesectie om haar heen verzameld en weet ze met haar bezwerende, door PJ Harvey geïnspireerde indierock het publiek in Den Haag voor zich te winnen. Geweldige stem. Wat een wapen. De genen van pa zijn natuurlijk meegenomen.
Jehnny Beth zou je met gevoel voor overdrijving een gelijkgestemde kunnen noemen. De eigenzinnige frontvrouw van Savages heeft onder haar eigen naam een steviger geluid ontwikkeld. Furieuze indierock met een kop en een staart. Indrukwekkend. Voortreffelijk neergezet op het hoofdpodium.
In de Lutherse Kerk zien en horen we Kontravoid met zijn snoeiharde dansbare elektronica. De teksten zijn onverstaanbaar, maar een kniesoor die daar wat van maakt. De intense Canadees Cameron Findlay heeft ditmaal een zwarte hoed op en een wit masker. Er wordt volop gedanst. Fijne akoestiek.
“Hello international people. We are The Etters and we are a punkband!”, kondigt zanger Jerry het prettige trio aan. Het is gezellig druk in rockcafé de Zwarte Ruiter waar de Nederlandstalige punk van de drie erin gaat als koek. “Het volgende nummer heet Engnek en dat gaat over enge mannen”, roept de drumster. Ander sterk materiaal dat we voorbij horen komen luistert naar titels als Jij Krijgt Geen Hoofd Van Mij, Patat Met Een Snack, Lauwe Halve Liters en de vloervuller Kleine Lul. Elpees vinden na afloop gretig aftrek. Dat verbaast niemand.
Uit Parijs afkomstig is de dark wave-formatie Minuit Machine die het hoofdpodium van het Paard ruim een uur laat bewegen. Amandine Stioui is goed bij stem en weet de met name in het zwart geklede massa voor haar uitgebreid in beweging te laten komen. Years Of Denials‘ zware elektronica loopt ook geen seconde uit de pas op Grauzone 2026, dat olympisch goud in de wacht had gesleept zou het in Milaan hebben plaatsgevonden. Topfestival.
