House Of Fire is pas de tweede single van Adored, maar nu al durven we te beweren dat we waarschijnlijk nog veel lol aan de dames en heren uit Californië gaan beleven.
Adored zwerft tussen de dreampop en shoegaze, maar doet met House On Fire ook wel aan Blondie denken. En zelfs wel een beetje aan Siouxie. Het borrelt dus van de invloeden, maar op hun popinstinct valt niks af te dingen. In het vat zit een EP die ze simpelweg Five Song EP hebben genoemd
Voor ons is Hoorsees een nieuwe naam. In Frankrijk mag de band zich verheugen op een snel groeiende schare fans.
De drie garçons en une fille maken gitaarmuziek. Dat is opvallend, want in de Franse muziekscene domineren de synths. Ook bijzonder is dat de voertaal Engels is. Het gekozen genre is dat van de indierock naar model van o.a. Pavement, Weezer en The Strokes. Wat Artschool van het binnenkort te verschijnen, derde album van de Parijzenaars meer maakt dan gewoon een lekker liedje is het simpele zinnetje dat Zoe mompelt voordat Alex het refrein inzet. Dat derde album gaat overigens Big heten en komt op 14 januari al uit.
The Klittens doet in groeidiamantjes. Niet dat hun songs tegenvallen als je ze voor het eerst hoort. Er gebeurt gewoon teveel om in een keer in je op te nemen.
Daarnaast schrijven ze melodieën die zich sluipenderwijs in je hersenpan nestelen. Wat wel altijd meteen opvalt is hoe fijn er wordt gezongen. Al ontbreken dit keer de koortjes, missen doe je ze niet echt. Daarvoor heeft Atlas voldoende andere aangename elementen zoals de drijvende bas, de tokkelgitaartjes en het instrumentale slot dat we bij gebrek aan een beter woord maar even jazzy zullen noemen. Nog een maand of drie en Butter, EP twee van The Klittens is een feit.
Personal Trainer heeft getekend bij een vrij gerenomeerd Brits platenbedrijf, BellaUnion. Dat maakt de Amsterdammers labelmates van o.a. Beach House, Midlake en Father John Misty.
De eerste release van PT op hun nieuwe label is een single van zo’n negen minuten. Die laat zich nog het best omschrijven als een postpunk popopera. Maar misschien nog beter dan het ambitieuze The Feeling is de niet veel minder ambitieuze en ook bepaald niet korte niet b-kant, Babyolifantjes. Vooralsnog is onze keuze op dat nummer gevallen. Ook vanwege de titel van het overigens Engelstalige nummer natuurlijk. Babyolifantjes is een neo new wave nummer met een hypnotische opbouw naar een explosief einde. Je kunt je voorstellen dat er tijdens live-uitvoeringen van Babyolifantjes Pete Townsend achtige taferelen ontstaan.
De tweede single van het nieuwe album van Nadine Shaw is een donkere, duistere, sombere track met een repetitieve beat, een dreigende piano en onheilspellende elektronica.
Daaroverheen zingt Nadine, declameert eigenlijk een overzicht van de ‘Twenty Worst Things That I Can Think Of‘. Ze schreef het nummer ‘whilst in recovery’. Het nieuwe album van de nu 37 jarige Britse singer-songwriter met Noorse en Pakistaanse wortels heet Filthy Underneath. Aan de titel te zien is Twenty Things waarschijnlijk wel representatief voor het hele album. Dat wordt dus geen vrolijk maar wel een heel goed album.
Grace is een woord met meerdere betekenissen. Het kan gracieus en elegant betekenen, maar ook gunst en genade. Op de nieuwe single van IDLES lijken alle betekenissen van toepassing.
Het is een zeker voor IDLES gracieus nummer, een zacht gezongen ballad met een hoog U2-achtige gehalte. En aangezien IDLES Iers is en dus katholieke opgevoed kan het niet anders dan dat de band zich bewust is van de religieuze connotaties van het woord Grace. God wordt ook genoemd in de tekst die zich laat lezen en interpreteren als een gebed. (saying grace is bidden in het Engels). Begon vorige single Dancer met een citaat, de vioolpartij van James Brown’s It’s A Man’s Man’s World, Grace eindigt met een verwijzing naar een klassieke track, het kakofonische slot van A Day In The Life van The Beatles. IDLES kent zijn klassiekers en heeft met Grace er mogelijk zelf een afgeleverd.
Live Foto Review: De Toegift + Puntjudith @ Patronaat, Haarlem
14 december 2023
Foto’s Peter van Heun
Begin dit jaar verscheen ‘De Toegift’, het selftitled langverwachte debuut van de Zeeuwse band De Toegift. De band combineert de werelden van eigentaalse poëzie en hedendaagse indiemuziek tot datgene wat ze het liefst zelf maken: Nederlandstalige indie met invloeden uit jazz.
De Toegift is altijd op zoek naar experiment, authenticiteit en het perfecte lied en met thema’s over tijd en nostalgie. Inmiddels staat de Zeeuwen bekend als ‘de band die alle rumoerige zalen en café’s stil kreeg tijdens de Popronde’ en ook op Noorderslag wisten ze die reputatie waar te maken dankzij prachtige songs als ‘Nollestrand’ en ‘Licht Als Stof’. Ongetwijfeld doen ze dat ook in Patronaat deze winter.
Wies – Alles Anders (Lab Music)
In 2018 won het Nederlandstalige Wies de Grote Prijs van Nederland en dan weet je wel dat je aardig bezig bent. Drie jaar later verscheen debuutalbum Het Is Een Wies, waarop bevestigd werd waarom die Grote Prijs naar het trio (leadzangeres Jeanne Rouwendaal, drummer Dan Huijser en bassist Tobias Kolk) ging.
Opvolger Alles Anders laat geen wezenlijk ander geluid horen. Wel weer veel goeie liedjes. Weer binnen de kaders van pop, rock en elektronica. Nederlandstalige muziek met een indierandje. Waarin zangeres Rouwendaal uitblinkt, met haar heldere stemgeluid. Soms doet ze wat denken aan Roos Rebergen, van Roosbeef. Of dat natuurlijk is of een klein beetje gemaakt, is de vraag, maar het leidt nauwelijks af. We hebben allemaal onze inspiratiebronnen.
Ondanks het feit dat Wies’ tweede album muzikaal niet veel afwijkt van de eerste worp horen we welzeker een sprongetje vooruit. De liedjes zijn wat raker, hebben bovendien meer zeggingskracht en er wordt een klein beetje steviger gerockt, wat het geluid ten goede komt.
De band stond al eens op Pinkpop, waar ze de tongen goed loskregen en de meute lieten deinen. Op een wat kleiner podium, toen. We moeten er rekening mee houden dat we ze aankomende zomer weer gaan zien in Landgraaf. Als opener van een van de twee grote podia, halverwege de middag? Of misschien wel in de sfeervolle tent. We gaan het zien. Het zou dik verdiend zijn. Pieter Visscher
Hands of Man, de nieuwe single van de Britse start up Ugly (UK) klinkt als een kruising tussen Radiohead en Queen. Voeg voor de volledigheid ook Black Country New Road maar aan de mix toe.
Van de eerste hebben ze de in zichzelf gekeerde indie sfeer en van de tweede de vierstemmige samenzang. Aan de derde doen ze denken door de gecompliceerde songopbouw. De kans dat er binnenkort een Nederlander op de maan landt is groter dan dat Hands of Man een hit wordt. Maar. Het zou niet verbazen als we getuige zijn van de geboorte van een bijzondere band.
THAMES is een Nederlandse postpunkband die zijn mosterd in de UK haalt. Het eerste wat opvalt als je de nieuwe, derde single hoort van de Amsterdammers is hoe laag de stem van frontman Merlyn Baartman wel niet is. ‘Hij haalt de tonen diep van onderen uit zijn maag’, om een oud Hollands lied te citeren. Het lijkt even een trucje, maar zijn donkere basstem geeft meteen sfeer en karakter aan Astonishment dat misschien nog wel het meest doet denken aan The Sound van Adrian Borland. Vanwege de stem, maar ook door het vurige om niet te zeggen bezeten spel van het viertal. THAMES was een van de vaakst geboekte bands van Popronde 2023. Het is niet moeilijk te horen waarom.
