Category: Recensies

The Bobby Lees – Napoleon

The Bobby Lees scoorden twee jaar geleden een IJsbreker met Dig Your Lips en een flinke hit in de Graadmeter met Ma Likes To Drink.

De punkband uit Woodstock pikt nu de draad weer op met het prettig opgefokte Napoleon, een song die half gerapt half gezongen wordt door frontpersoon Sam Quartin. Zonder breaks stormt het nummer door tot na iets meer dan twee minuten de finish is bereikt. De Napoleon uit de titel is niet De Napoleon, maar Napoleon Hill, een politiek filosoof die een wet voor succes formuleerde. Sam staat open voor elke suggestie om van de puinhoop die haar leven nu is iets beters te maken. Dat klinkt vrij hopeloos, maar er zijn ook dingen die wel goed gaat. Zo is Napoleon de eerste release van The Bobby Lees op het legendarische punklabel Epitaph. Daarop zal begin volgend jaar ook het nieuwe album van het punktrio verschijnen.

Midlake – The Calling

Single 3 van het 6e Midlake album is weer anders dan zijn voorgangers.

Op The Calling horen we de band uit Texas strak en gedisciplineerd en krijgen ze halverwege versterking van een blazerssectie. Wat minder soft dan Days Gone By en wat aardser dan The Ghouls laat The Calling horen dat Midlake a) ook na een kwart eeuw nog voldoende noten op zijn zang heeft en b) dat ‘A Bridge To Far’ (7/11) weer een gevarieerd en c) sterk album gaat worden.

Concert: 10 feb. Paradiso.

Bleech 9:3 – Ceiling

Er zitten twee broers in Bleech 9:3, Barry en James Quinlan. En de band komt uit Dublin.

Veel meer weten we nog niet te vertellen over Bleech 9:3, dat meer dan overtuigend debuteert met het intense Ceiling, een song die we op het neo-grunge spectrum zouden willen plaatsen. Heel lang zal Bleech 9:3 niet onbekend blijven. Als de band live net zo goed is als de eerste single suggereert, zullen ze zeker opvallen op het Left Of The Dial Festival, waar ze op donderdag drieëntwintig tien te zien zullen zijn om half twaalf in Waterfront. In Rotjeknor dus.

Moving Into Tucson – Please Don’t Go

Moving Into Tucson is een duo dat bestaat uit  twee veteranen met diepe wortels in de Amsterdamse indie-scene.

Eelco B speelde o.a. in Union Carbide en Erwin W met Fatal Flowers. Daarnaast is Erwin actief lid van The Hengels en Eelco uitbater van een platenbedrijf. Moving Into Tucson heeft al het een en ander uit, maar zo goed als op Please Don’t Go klonken ze nog niet eerder is onze onbescheiden mening. De nieuwe single heeft een drive die nergens verslapt, sfeervolle unisono zang van beide heren en een riff die uit hetzelfde hout is gesneden als die van Bowie’s Heroes. Dat dus, plus een refrein dat lang blijft hangen. Waarom twee Amsterdammers hun band noemen naar Tucson, Arizona is nog even een raadsel. Winslow okay, maar Tucson? Maar er zal vast een reden voor zijn.

Girl Tones – Burnout

De Amerikaanse zusjes Kenzie en Laila hebben allebei een klassieke opleiding genoten, maar de violen en harpen -of wat ze ook hebben gespeeld- in de wilgen gehangen om   een punkband te beginnen.

Nieuwe single Burnout, de nieuwe single van Girl Tones is een kordaat en sarcastisch liedje over het korte termijn denken waaraan veel mensen zich schuldig maken, de stomme behoefte aan instant gratificatie. Moraal van het verhaal ‘doe het eens wat rustiger aan anders krijg je een Burnout’. Alleen slaan de meiden hun eigen advies in de wind. Burnout is een opgewonden standje van een song, een muzikaal adrenaline shotje met lekker hakkende gitaren en bijtende meidenzang. En zo heeft Girl Tones er wel meer. Acht om precies te zijn.

Stagediver – Kurt

Beetje raar misschien om je band naar jezelf te noemen en je soloproject een bandnaam te geven. Maar dat is dus precies wat Kelsey Kopecky heeft gedaan.

Haar band – in ruste- heet Kopecky haar eerste solosingle laat ze verschijnen onder de naam stagediver. Kurt gaat – je raad het al- over de legendarische Nirvana voorman. Kelsey is fan en wilde haar held eren met een lied. Kurt is een– het zal je niet verbazen- grungy rocksong, wat luier dan dat Kurt ze zelf maakte, maar verder net zo nineties als gameboys en tamagotchi’s. Debuutalbum van stagediver is in de maak.

Tim Knol – Wanderings

Je kunt met Tim Knol als gids tegenwoordig ook de paden op en de lanen af. Tim vertelt dan wat hij ziet en zingt af en toe een passend lied.

Met zijn draf-ritme, high & lonesome gitaarsound en panoramische violen klinkt nieuwe single Wanderings als de herkenningsmelodie van een Western. Het is het echter titelnummer van een nieuw album en theatershow waarin Tim zingt en vertelt over zijn zwerftochten door de natuur en het leven. Het album verschijnt op 28 november. De tour is al in volle gang. Klik hier voor de data.

Sprints – All That Is Over

Sprints – All That Is Over (City Slang)

Er komt de laatste jaren nogal wat postpunkgeweld vanuit het levendige Dublin en Sprints is daar een fijne exponent van. Ook tweede album All That Is Over overtuigt van voor naar achter.

Een vlotte opvolger van het levendige Letter To Self, waarmee de band zich meteen op de kaart wist te zetten vorig jaar. Qua intensiteit noteren we een gelijkspel. All That Is Over is vooral net zo goed. Neem een razend liedje als Descartes eens. Met een Karla Chubb vol furie. Zoals ze op de hele plaat op een geweldige manier haar gal spuwt.

Sprints was een van de hoogtepunten op Pinkpop 2025 en het zou niet onterecht zijn als ze er aankomend jaar weer bij zijn. Maar dan op het hoofdpodium. Dik verdiend.

All That Is Over is een opwindende plaat geworden met een prettige gedoseerde portie agressie. Zoals in het eerder genoemde Descartes. Chubb: “Ik spreek, dus ik begrijp. Veel van de negativiteit in de wereld is geworteld in ijdelheid en het ego dat jouw overtuigingen of identiteit belangrijker zijn dan die van iemand anders. Descartes onderzoekt het idee dat schrijven voor mij niet alleen een hulpmiddel is om muziek te maken, maar ook een hulpmiddel om de wereld te verwerken.”

Something’s Gonna Happen en het overheerlijke, verwoestende Pieces zijn ook van die nummers waarmee je de buren eenvoudig het huis uitjaagt tijdens een saaie verjaardag. Sprints meet zich qua zeggingskracht moeiteloos met hun vrienden van Fontaines DC. Pieter Visscher

 

Snõõper – Star 6 9

Ken je één nummer van Snõõper dan ken je ze eigenlijk allemaal. Bijna allemaal.

Het slotnummer van het nieuwe album van de band uit Nashville is geen elektronische stuiterpunksong, maar een wat meer psychedelisch experiment, ook super ADHD maar toch anders. En met zijn 4 minuten ook ruim 2 x zo lang als de meeste andere liedjes op Worldwide. Wellicht een blik op de toekomst van Snõõper. Over nieuwe single Star 6 9. We hier niet vrolijk van wordt of geen adrenaline-stoot voelt moet maar even naar een van onze andere streams surfen. De rest gewoon even schijt aan de buren en volume op 11.

The Last Dinner Party – Second Best

Een van de commentatoren op Youtube omschreef de nieuwe single van The Last Dinner Party als een mix van Siouxie en Kate Bush. En zo is het.

Heksenrock zou zou je een nummer als Second Best ook kunnen noemen, een term waar de dames zich waarschijnlijk wel in kunnen vinden. Ze hebben hun tweede album niet voor niets From The Pyre genoemd, vanaf de brandstapel betekent dat. De culturele erfgenamen van Joan Of Arc mogen zich ook graag verkleden als deernes uit lang vervlogen tijden. Het, we mogen wel zeggen, langverwachte tweede album van The Last Dinner Party komt uit op 17 oktober. Op 1 maart staat de band in de AFAS, wat waarschijnlijk een grote verkleedpartij zal worden van zowel fans als de vrouwen op de bühne.