Je had het misschien al meegekregen via onze social media Battle (Wilco vs Grandaddy), maar Wilco is terug! Dat doen ze via de nieuwe single Evicted dat hun aanstaande dertiende (!) album Cousin aankondigt. De release is op 29 september. Het opvallendste is dat Wilco als producer Cate Le Bon heeft gestrikt. De singer/songwriter uit Wales maakt onder eigen naam barokpop, folkrock en produceerde al platen van o.a. Kurt Vile, John Grant en Deerhunter. Wilco past prima in dit rijtje. In Evicted is unique selling point de reverb gitaar met twang en die schijnt een idee van Cate te zijn. Verder weinig nieuws onder de zon bij Wilco, maar die heerlijke countryrock met de hartverwarmende stem van Jeff Tweedy is al meer dan genoeg. Wij zijn alvast benieuwd naar de rest van de songs.
De Amerikaanse band speelde op 10 augustus op de Lokerse Feesten. Op 27 en 28 augustus te zien in TivoliVredenburg, uitverkocht natuurlijk.
Het psychpunkkwartet Frankie and the Witch Fingers uit Los Angeles heeft naast een officiële video een nieuw nummer “Futurephobic” gedeeld. Het nummer is afkomstig van hun zevende studioalbum Data Doom, dat op 1 september uitkomt via The Reverberation Appreciation Society / Greenway Records. Futurephobic is weer heerlijk heksachtig, iets tussen oud (ZZ Top, Cheap Trick) en nieuw (Osees, Ty Segall).
“De mainriff was een idee dat we bedachten tijdens het schrijfproces voor ons album Monsters Eating People Eating Monsters… maar we hielden het in onze achterzak, omdat het niet helemaal paste bij het thema van dat album, ‘ legt de band uit. “Toen we begonnen met het schrijven van Data Doom, kwam het heel organisch terug en iedereen greep het idee verrassend snel vast en ging ermee aan de slag. We breidden de hoofdriff uit en bedachten de andere delen en het algehele arrangement terwijl we aan het schrijven waren met onze nieuwe line-up in onze studio in LA. Het hele proces verliep verrassend vlot. We hebben achtergrondzang en overdubs toegevoegd terwijl we vorig jaar op tournee waren in Europa, waarbij we alle stappen namen om het nummer te voltooien vanuit verschillende hotels en zolders in Frankrijk en Amsterdam.”
Σtella (toen met producer Redinho) stond vorig jaar met een aantal zomerse liedjes op onze playlist. En was afgelopen winter één van de spannendste acts op Eurosonic. Nu is de Griekse indiepop zangeres terug met de nieuwe single Girl Supreme; de eerste track van haar tweede album dat ook op het befaamde Sub Pop zal verschijnen.
Σtella lijkt gebroken te hebben met Redinho, maar zeker weten doen we het niet. Wel is de eindmix op naam van Edmund Irwin-Singer van Glass Animals. Klonk ze eerder wat exotischer met lichte Griekse, maar ook Oosterse Khruangbin-achtige invloeden. Op Girl Supreme is Stella Chronopoulou meer upbeat, hitgevoeliger maar haar eigen productie is spannend genoeg met een lichte Songfestival-beat en omgetoverde gitaarklanken.
De vorige Woods-single Between The Past is blijven hangen bij de tips voor de Graadmeter. De nieuwe track Another Side dendert wél meteen de hitlijst binnen. En dat is niet zo gek; Another Side is veel boeiender en beterder.
Begon Between The Past misschien een beetje flauw met een nogal evidente knipoog naar Strawberry Fields Forever, zo heeft de psychedelische indieband uit Brooklyn totaal geen haast met het intro op Another Side. Het gezelschap rondom frontman Jeremy Earl fuzzed, grooved en bromt er op los met sixties folk (denk Eight Miles High van The Byrds) dat heerlijk hypnotiserend werkt. Pas na minuut 2:30 “begint” het nummer pas echt, gelukkig duurt Another Side 6 minuten. De nieuwe single kwam samen met een B-kantje, Weep, de “andere kant” zeg maar. Die is wat saaier. Maar onze interesse voor het twaalfde (!) album Perenila is meer dan gewekt. Te verschijnen op 15 september via hun eigen label Woodsist.
Er komt ook een tour. 23 september is hun Woodsist Festival waar ze natuurlijk zelf optreden, maar ook ex-Woodslid Kevin Morby en bevriende muzikanten als Kurt Vile, Avery Tare, Cass McCombs, Bombino, MJ Lenderman en Water from Your Eyes. Het lijkt de line-up van Pinguin Radio wel!
Hoe je het wendt of keert; Damon Albarn is een van de belangrijkste Britse songschrijvers van de laatste 75 jaar. Oké, 80 keuren we ook goed. Niet alleen met zijn belangrijkste geesteskind Blur. Denk daarnaast aan Gorillaz, The Good, the Bad & the Queen en z’n soloalbums.
Albarn heeft veel briljante liedjes geschreven, maar laten we de rol van meestergitarist Graham Coxon, waar het Blur betreft, daarin niet onderschatten. Coxons soloplaten mogen er stuk voor stuk bovendien zijn. Tezamen zijn ze op hun sterkst. Zo blijkt ook op The Ballad Of Darren, de negende studioplaat van Blur. Die qua albumhoes wat doet denken aan The Great Escape uit 1995. Albarn heeft sowieso wel wat met water, getuige ook de titel van z’n tweede soloplaat: The Nearer The Fountain, More Pure The Stream Flows. Een preoccupatie? We durven het nauwelijks uit te sluiten.
En als we het wat verder doorvoeren komt een titel als Far Away Island er ook wel in de buurt. Google voor de aardigheid eens op Damon Albarn en water (afbeeldingen) en oordeel zelf. Far Away Island is een van de mooiste liedjes op het geregeld ingetogen The Ballad Of Darren. Wie nummers verwacht met de tempi van Girls And Boys of zelfs Song 2 komt bedrogen uit, al heeft de band uit Londen het nooit al te veel opgehad met liedjes waarin nogal wat vaart zit.
Nummer met het hoogste tempo is The Narcissist. Een dissonant feitelijk op een plaat die met al z’n over het algemeen ingetogen tracks zonder meer het stempel stemmig krijgt. Mooi hoor, dat ook. Klassiek Blur is het wat steviger St. Charles Square, ondanks z’n wat vlakke drumritme. The Ballad Of Darren heeft wat draaibeurten nodig eer je ‘m voor het eerst omarmt. Prachtig geproduceerd door James Ford (Depeche Mode, Arctic Monkeys, Gorillaz, Foals). Met een (goeie) koptelefoon hoor je dat het best. Pieter Visscher
Verschillende songs van Pale Puma hebben de playlist van Pinguin Indie (en Pinguin Showcase) al gehaald. De nieuwe release van het project van Amsterdammer Django Duijns (ex-Moon Tapes) is Haunted By Dreams. Tevens de titelsong van het aanstaande debuutalbum Haunted By Dreams That Were Never My Own dat op 8 september, na hard werken, uitkomt. De producer van het album is Marien “Moss” Dorleijn, het zal je dan waarschijnlijk ook niet verbazen dat Pale Puma onder de Excelsior-vlag opereert.
Haunted By Dreams, de titel zegt eigenlijk al genoeg, is weer een heerlijk staaltje dreampopnoir. Dromerige zang, stuwende ritmesectie en heerlijke Real Estate-achtige gitaarlijntjes. Met Rosie Derksen (lead gitaar), Remy de Kok (bas) en Roemer Vermeulen (drums) heeft hij een sterke bezetting in de gelederen om dit najaar o.a. de Popronde te veroveren.
De in Liverpool wonende singer-songwriter Trout heeft haar nieuwe indie-rock single In My Room uitgebracht, die afkomstig is van haar aankomende debuut-EP genaamd “Colourpicker”. Eerder dit jaar bracht Trout al de singles “Garden” en “Gutter” uit, nadat ze een indrukwekkende show had neergezet op het Britse showcase festival The Great Escape.
De nieuwe single is een leuke maar beangstigende ode aan verliefd worden en het enigszins uit de hand gelopen gevoel van obsessie dat daarmee gepaard kan gaan. Over het nummer zegt Trout: “in my room is about completely adoring someone. It’s meant to be sweet and endearing but also a little creepy at the same time. I leant into the idea of being so obsessed with someone that you want them to be everywhere and everything, good and bad. It’s a satirical song but also a love song”.
Trout is de creatieve alias van de 23-jarige Iraans-Britse Cesca die in Kopenhagen opgroeide. Haar debuut-EP “Colourpicker” is vernoemd naar haar synesthesie, een fenomeen waarbij mensen hun zintuigen mixen. Op het introspectieve zes nummers tellende project laat Trout luisteraars een kijkje in haar gedachten nemen via bij uitstek charmante, grungy gitaarpop.
Het is een goede periode voor Being Dead, het trio uit Austin dat met hun debuutalbum ‘When Horses Would Run’ je alles behalve doods op de bank zullen laten liggen. Het album voert luisteraars mee over levendige landschappen: woestijnvlaktes, vuile kelders en weelderig begroeide heuvels. De goedkoopste vakantie bestemming die er is, leeft op vanaf het aanzetten van de openingstrack The Great American Picnic. De galopperende golf van ritme trapt af tot de bezwerende zang intreed, het album begint als een soort slap-in-the-face call-to-arms.
Being Dead bestaat uit beste vrienden/ oud huisgenoten Falcon B*tch, Gumball en Ricky Moto, die er met hun platonische zielsverwantschap bij elkaar op aandringen hun volledige, freaky zelf te zijn. “The Great American Picnic” is “een nummer over gewelddadige zelfverbetering”, zegt de band. De gigantische video – geregisseerd door Kai Winikka – is een meer dan levensgrote vertaling van Being Dead’s weirdo-best-friend-vibes. “Met deze video proberen we echt plundering en totale slachting terug te brengen” Vakantietip nummer één, zet een spontane picknick op poten met de voedzame vrolijkheid van gezelschap als hoofdgerecht. Een briljant hapje lol gevuld met psych en garagerock, staat u te wachten.
Rory Gallagher All Around Man – Live In London is een 23-track live-album met niet eerder uitgebracht materiaal uit een niet eerder gedocumenteerde periode van een van de grootste gitaristen aller tijden.
Dit opwindende album is uitgebracht als dubbel-cd en driedubbele lp, is samengesteld uit twee avonden in de Town & Country Club (nu The O2 Forum) in Londen in december 1990. All Around Man – Live In London is opgenomen van de shows ter ondersteuning van Gallaghers elfde en helaas laatste studioalbum Fresh Evidence dat in mei 1990 uitkwam. nummers van het Defender-album uit 1987 plus andere carrièrefavorieten.
Dit nieuwe album is gemixt van de recent gevonden multitracks en gemasterd in Abbey Road Studios, en de hoes van het album is een schilderij van de Ierse graffitikunstenaar Vincent Zara, die Rorys afbeelding in zijn thuisland heeft gestencild.
De liveoptredens van Rory Gallagher zijn legendarisch, hij was een artiest die tot leven kwam toen hij op het podium stond en als gevolg daarvan zijn enkele van zijn meest succesvolle albums livealbums, zoals Live! In Europa en Irish Tour ’74. Voorafgaand aan deze shows, waarin de opnames van dit album werden gemaakt, had Gallagher een ongekend halfjaar in de studio doorgebracht om Fresh Evidence te maken (hij stond bekend om het snel opnemen van albums, soms in slechts twee weken). Gallagher was live op zijn best en demonstreerde zijn liefde en honger naar liveoptredens en de opnames op All Around Man – Live In London getuige die rauwe energie.
Multi-instrumentalist GUM (ook bekend als Jay Watson van Pond en tourend lid van Tame Impala) kondigt zijn nieuwe album Saturnia aan, dat op 15 september uit komt bij Spinning Top Records. In navolging van de eerste single ‘Race To The Air’ van het album, deelt GUM ook zijn nieuwe single/video ‘Would It Pain You To See?’.
Over het nummer zegt GUM: “Ik schreef dit in lockdown met mijn pasgeboren zoon, op mijn Wurli. Mijn liedjes zijn nooit echt letterlijk of hebben een voor de hand liggende betekenis, maar als ik zou moeten zeggen waar deze over gaat, zou dat het conflict zijn van apathie en ergens veel om geven, dat zit in ons allemaal. Het lijkt in de huidige tijd bijzonder verwarrend en grof te zijn. En.. Ik hou van de prachtige strijkerspartij van Jesse Kotansky.” De track komt samen met een geestverruimende video gemaakt door Michael Hili, die ook Flume’s ‘Say Nothing’ regisseerde.
Met meer dan vijf albums voor GUM, om nog maar te zwijgen van de negen die hij heeft gemaakt als co-leider van psycho kosmonauten Pond, heeft Watsons’ rusteloze verbeeldingskracht ons getrakteerd op enkele van de meest sonisch diverse verkenningen van het afgelopen decennium. Op Saturnia zijn deze visioenen echter samengesmolten tot het rijkste, meest coherente werk van Watsons carrière tot nu toe. Een van de leukste dingen aan het luisteren naar een nieuw GUM-album is het vermogen van Jay Watson om een aantal verleidelijke muzikale wat-als-vragen te realiseren. Zou het niet geweldig zijn als Stevie Wonder een hair-metal-track had opgenomen, of als Barry White een Pink Floyd-album had gescoord?
Na de release van Out In The World uit 2020 had Watson een vaag idee van waar hij GUM naartoe wilde laten reizen. “Ik wilde echt een plaat maken waarop het allemaal hetzelfde klonk”, herinnert hij zich. “Er zouden wel verschillende geluiden op staan, maar ik wilde dat het organisch aanvoelde met akoestische gitaren en echte drums. Op de meeste GUM-platen staan eigenlijk niet veel echte drums.” De lijm die Saturnia bij elkaar houdt, en wat het verankert, is dat fundament van real-life spel in combinatie met organische geluiden waar Watson naar op zoek was.
Sticks in de hand en een ruwe sonische kaart in gedachten begon Watson te schrijven, de tussenkomst van de pandemie en de logistiek van het zorgen voor twee kleine kinderen, gaven hem een ongekende hoeveelheid tijd om de liedjes door z’n hoofd te laten sijpelen tot ze langzaam begonnen te gisten en er nieuwe scheuten ontspruiten. “Vanwege Covid en omdat ik een pasgeboren kind had, zou ik voor het eerst liedjes schrijven en er maanden achter elkaar over nadenken”, zegt hij. Naarmate de plaat evolueerde en groeide, bleek het het startpunt te zijn voor iets veel breder, avontuurlijks en muzikaal voedzaams. Een van de meest lonende dingen aan ‘Saturnia’ is hoe de nummers draaien en onverwachts veranderen, beginnend als één ding voordat ze in een compleet andere stratosfeer terechtkomen.
Het verhaal van ‘Saturnia’ is er een van Watson die op één plek begint, zichzelf ergens totaal anders vindt en gaandeweg een nieuw evenwicht vindt. Als je de mogelijkheid hebt om elke combinatie van geluiden en stemmingen die in je opkomen samen te voegen, is er een verleiding om alles wat je kunt in elke seconde van de band te proppen. De les voor Watson deze keer was om te beseffen dat je soms een geweldig idee moet weghalen ten voordele van het nummer. Zijn aanvankelijke ideeën zijn misschien niet helemaal uitgekomen zoals gepland, maar eerlijk gezegd is het des te beter.
