Category: Recensies

RVG – Common Ground

Common Ground is voorloper 4 van het nieuwe album* van de Romy Vager Group. Het is het meest conventionele nummer van het kwartet en misschien ook welk het beste.

Mede door Romy’s zang doet Common Ground wel aan The Verve denken, een indruk die wordt verstevigd door de melancholieke afdronk van de song. Mooi ook is de synth die met de zang meeloopt is. Maar het aller fraaist is misschien wel het instrumentale slot dat van een mooi nummer een memorabel nummer maakt.

*Brain Worms verschijnt op 2 juni.

Master Peace – Brussels

Technische problemen ten spijt stal Master Peace onlangs de show op London Calling. Festivalprogrammeurs zullen balen dat ze zo al ver van te voren hun acts moeten boeken, want waar Mister Peace optreedt is het feest.

Master Peace Okezie is een Afro-Britse eclecticus die alles wat in zijn straatje van pas komt – en dat is zo’n beetje alles met een hartslag- net zo lang mixt, mangelt en manipuleert tot hij iets heeft dat onweerstaanbaar is.

Het bruisende Brussels is een sterk staaltje van ‘s mans koopwaar; een stuiterende beat, rockende gitaren en een slijtvast refrein. Dit alles brengt hij met een typisch Britse branie. Een album heeft MP nog niet, wel al 35 losse liedjes, goed  voor ruim anderhalf uur topvermaak.

Loupe – It’s Getting Wild, Getting Older

Het wordt een beetje saai, maar ook de nieuwe single van Loupe is weer uiterst fraai. Het is bewonderenswaardig hoe het de vier vrouwen telkens weer lukt om gitaarmuziek te maken die clichévrij is, maar toch toegankelijk en ongeforceerd.

It’s Getting Wild Getting Older heeft een speelse beat en een intrigerende tekst over ouder worden en misschien wel wijzer.

Het officiële debuutalbum van Julia, Jasmine Lana en Annemarie gaat ‘Do You Ever Wonder What Comes Next’ heten en op 16 juni (eindelijk) uitkomen. Het album is een productie van Arne van Petegem (Moss). De mix is uitbesteed aan Beau Sorensen ( Death Cab For Cutie). Het label is Excelsior.

 

Indian Askin – The Deal

Single 2 van Indian Askin Mark II is een nummer dat baat heeft bij herhaling. Hoe vaker je The Deal hoort hoe meer grip de hypnotische beat op je krijgt en hoe minder gek die te gekke solo is.

De nieuwe single van de even bandloze Chino Ayala lijkt in weinig op de gitaar gedreven rock waarmee hij faam verwierf. The Deal is intiem en intens, een zeer geslaagd experiment. Indian Askin is niet voor één gat te vangen, een groter compliment kunnen we hem/hen niet maken.

Nusantara Beat – Borondong Garing

Meer musica exotica van Nusantara Beat, een band die zich met recht een supergroep mag noemen, want bestaande uit leden die ook elders actief zijn, o.a. in EUT, Jungle By Night, POM, The Mysterons en Surf Aid Kit. Wat de muzikanten samenbracht was het toeval, ze zaten allemaal op de Conservatorium van Amsterdam, en hun Indonesische achtergrond.

Net als debuutsingle Djanger is Borondong Garing een (vrij rigoureuze) herbewerking van een evergreen uit de Indonesische archipel. Op de streamingsdiensten staan een lange versie en een single -knip. De laatste is zonder gitaarsolo en laat die nou net het nummer naar een hoger plan tillen en een goede impressie geven van het groovy psych-folk feest dat Nusantara Beat live is.

  • 05 – 08 jun. Beaches Brew 2023. Marina di Ravenna.
  • 24 – 25 jun. Spoorpark LIVE 2023. Tilburg.
  • Metropolis Festival 2023. Rotterdam.
  • 07 – 09 jul. Wildeburg 2023. Kraggenburg.
  • 15 – 21 jul. Valkhof Festival 2023. Nijmegen.

 

Teenage Fanclub – Foreign Land

Als nieuwe single Foreign Land was aangekondigd als een comeback-single zou de pers er bol van staan. Nu is het gewoon de eerste single van het twaalfde album van een band die 32 jaar geleden zijn hoogtepunt beleefde en eigenlijk altijd in de schaduw is blijven opereren van tijd en landgenoten als Blur, Oasis en Radiohead.

Loopbaan-kundig gezien zou het dus verstandig geweest zijn om even de band de band te laten en na een gepaste pauze weer nieuw leven in te blazen. Maar zo zit Teenage Fanclub niet in elkaar. De Schotse band is vanaf hun oprichting in 1989 gewoon stug doorgegaan, zonder sabbaticals, solo-uitstapjes of ouderschapsverloven.

Het zou overdreven zijn om te beweren dat Foreign Land net zo goed is als  Teenage Fanclub classics als the Concept en Sparky’s Dream, maar dat het een ijzersterke single is staat buiten kijf. Alleen al die gitaren! Hopelijk wordt het nieuwe album, Nothing Lasts Forever net zo goed en krijgt de band de aandacht die ze verdient. Of anders wel voor hun trouwe dienst.

Het duurt nog even maar op 30 oktober komt TF naar Utrecht en de 31ste staan ze in Groningen.

Durand Jones – Lord Have Mercy

Hem een gespleten persoonlijkheid noemen gaat misschien wat ver, maar de Durand Jones die leiding geeft aan The Indications klinkt opvallend anders dan de man die het uitschreeuwt op Lord Have Mercy.

Met zijn band maakt Jones mierzoete soft-soul, prachtig daar niet van, maar ver van ons indie bed. Solo staat Jones met één been in de kerk en de ander in de modder van de Mississippi. Denk Otis, Tina Turner, James Brown en al die andere soulcoryfeeën die werden verafgood en nagebootst door rockjochies als Mick Jagger, Rod Stewart en Joe Cocker.

Met het lekker vuige Lord Have Mercy ( te vinden op zijn debuut als soloartiest, ‘Wait Till I Get Over’) maakt Mister Jones duidelijk dat ook rock (‘n’ roll)  een Afro-Amerikaanse muziekstijl is met wortels in het diepe zuiden van de V.S.

Shana Cleveland – Manzanita

Shana Cleveland: Manzanita (Hardly Art)

Manzanita is het tweede album van La Luz-zangeres & -gitariste Shana Cleveland. Licht psychedelische singer-songwritermuziek ingekleurd met veel dromerige elementen. Zoals het zalvende stemgeluid van Cleveland zelf. Rustgevend tot op het bot.

Solitair wijkt ze nogal af van de sound van surfrockband La Luz. Het zou ook vrij merkwaardig zijn als ze nu exact hetzelfde was gaan doen. Hoewel Cleveland wel gewoon een band om haar heen heeft verzameld. Met Will Sprott op een flink aantal toetsinstrumenten, waaronder piano, orgel en synthesizer. Zoals hij ook dulcimer, glockenspiel en hapsichord bespeelt. Allemaal even prachtig. Cleveland heeft alleen een elektrische gitaar om haar nek gehangen.

Complementair aan hen zijn Abbey Blackwell op staande bas en Johnny Goss op elektrische basgitaar. Olie Eshleman maakt het voortreffelijke kwintet af met zijn schitterende pedalsteel-gitaar. Waardoor je al met al een geluid krijgt om in te lijsten. Muziek om urenlang onbezorgd van te genieten. Want deze plaat kan talloze malen op repeat, zonder ook maar een moment te vervelen.

Tekstueel laveert ze tussen schoonheid en misère. Van “Look at that beautiful babe” tot “Will you find a way to love this world?” Veertien liedjes lang. Een ambitieuze hoeveelheid songs, waardoor de kans dat er een misser, een vuller tussen zit, toeneemt, maar dat is geenszins het geval. Werkelijk elke seconde is ongelooflijk prettig om naar te luisteren. Manzanita is een oase van schoonheid. Pieter Visscher

Queen’s Pleasure – One Of These Days

Het intro lijkt een beetje op dat van House In The Country van Blur en het eerste couplet doet denken aan de Peppers, maar zodra het refrein wordt ingezet is er geen twijfel meer mogelijk; dit is een nieuw nummer van Queen’s Pleasure!

One Of These Days is de eerste single van het tweede album van Jelmer, Jurre, Sal & Teun. Altijd spannend zo’n nieuwe ronde. Zou Queen’s Pleasure last hebben van het beruchte ‘tweede album syndroom’? Het lijkt er niet op. Integendeel zelfs.

De Amsterdammers lijken te hebben gekozen voor ontwikkeling in plaats van consolidatie, voor minder branie en meer nuance. En dat bevalt prima. Het onderwerp van One Of These Days -tweespalt in de samenleving- vraagt om een serieuze omlijsting. En dat is wat je krijgt; een uitgewerkte compositie en geïnspireerd samenspel. Voor de gelegenheid is de bezetting zelfs uitgebreid met een hammondorgel.

De opvolger van ‘Words To Live By, Suits To Die In’ heet ‘Shy Bairns Get Nowt’ wat zoiets betekent als verlegen kids krijgen niks en moet in ergens in het najaar uitkomen. Opnameleider was de stafproducer van Excelsior Recordings Frans Hagenaars.

Bombino – Tazidert

Van bandleider/songschrijver Omara Moctar aka Bombino verschijnt eindelijk weer eens nieuw werk. Na zijn album “Deran” uit 2018 (waarmee hij de eerste Nigeriaanse muzikant met een Grammy-nominatie werd!) tourde hij over de hele wereld en in 2020 werd de live-cd “Live In Amsterdam” uitgebracht, maar met de track “Tazidert” kan dan nu na 5 jaar de honger naar vers materiaal worden gestild. De song werd opgenomen in Casablanca (Marokko) met producer David Wrench (bekend van zijn werk met o.a. David Byrne, Frank Ocean, The XX en Caribou) en is de voorbode van een nieuw album dat na de zomer zal verschijnen.

In het najaar zal ‘guitar luminary and Tuareg folk hero’ Bombino wederom zeer uitgebreid gaan touren, maar ter ondersteuning van “Tazidert” stond Bomino deze maand al in Patronaat en Groningen en dat was veelbelovend als we de geruchten mogen geloven.