Category: Recensies

Mitski – Bug Like An Angel

Mitski kondigt de release van een nieuw album aan met een prachtig, troostrijk lied.

Bug Like An Angel is een minimalistische ballad met gospelkoor. Dat klinkt  tegenstrijdig, gospel is doorgaans uitbundige muziek, maar miss Mitski Miyawaki draait er haar hand niet voor om. ‘The Land Is Inhospitable And So Are We’ wordt alweer het zevende album van de New Yorkse singer-songwriter.

Mitski, de dochter van een Amerikaanse diplomaat en een Japanse moeder noemt het haar ‘most American album’. Opvallend is dat de inspiratiebronnen die ze noemt nadrukkelijk niet Amerikaans zijn; de Italiaanse filmcomponist Ennio Morricone, de Braziliaanse zanger-componist Caetano Veloso en de Russische componist Igor Stravinski.

De conclusie die je uit deze namen lijkt te kunnen trekken is dat Mitski’s 7e een stemmig en in ieder geval orkestraal album gaat worden. Vol verwachting klopt…..

Peter McPoland – Dog

Je hoort het hem zeggen tegen de mixer, ‘klinkt prima’, maar kunnen de drums wat harder?’ Dat kon dus.

We kennen Peter McPoland nog (een beetje) van Come Around, een nummer dat we in april vorige jaar een tijdje hebben gedraaid. Toen meenden we te weten dat nu 23 jarige zanger-gitarist met Americana flirtte. Op Dog, een nummer van zijn nieuwe album Piggy horen we uitbundige gitaren, gedreven zang en dus super harde drums. Peter rock dus en goed ook! Even goed in de gaten houden dit talent uit Texas.

 

Coach Party – Parasite

De nieuwe track “Parasite” van de snel opkomende indie-rockband Coach Party is deze week verschenen. De knallende single is één van de meest intense nummers die de band heeft uitgebracht. “Parasite” maakt deel uit van hun debuutalbum “KILLJOY” dat op 8 september zal verschijnen. Eerder bracht het viertal al een aantal bangers uit waaronder “What’s The Point In Life” en “All I Wanna Do Is Hate”.

Over het nummer zegt bandlid Page:

“Everyone has those people in their lives that they’ll do anything to avoid. If you don’t, you might be one of those people, and this song is for you: the parasite in human form, whose sole purpose on this earth is to drain the energy, creativity and enthusiasm of generous people.”

De band uit Isle of Wight staat bekend om hun opzwepende hits en heeft het afgelopen jaar een reeks optredens verzorgd, waarbij ze het voorprogramma waren van bands als Wet Leg en Queens of the Stone Age in het Verenigd Koninkrijk. In 2020 bracht de band hun debuut EP “Party Food” uit die positief werd ontvangen door muziekcritici en fans.

Live:

27 oktober – Amsterdam, Paradiso (London Calling)

28 oktober – Groningen, Vera

30 oktober – Utrecht, De Helling

Plumeau – Scare Me Up

De Amsterdamse indieband Plumeau is voor ons geen onbekende meer. Vorig jaar kwam het trio met een EP, ze stonden in januari op Penguin Showcases en een paar weken later stonden ze op onze playlist met de gruizige stand alone single Daily Routine. Nu ruim een halfjaar klinkt Plumeau alweer rijper. Scare Me Up blijft in het surfrock genre, maar is totaal niet eentonig. We horen een new-wave groove, scheurende gitaren en een heldere stem. Plumeau is, geheel terecht, geselecteerd voor de Amsterdamse Popprijs. Op 8 september spelen ze op de eerste voorronde in Doka. Dat belooft veel goeds.

Cloudsurfers – The Curse

Cloudsurfers is een onvoorspelbare en vurige garagepunkband uit Nijmegen. Op de nieuwe single ‘The Curse’ laten ze hun dynamische kant horen; zowel hard als melodieus met een catchy intro. Het is de vierde single van hun aankomende album, welke is gemixt door Michael Badger (King Gizzard & The Lizard Wizard).

The Curse gaat over het veranderen en uit elkaar groeien in relaties. Snel verliefd worden om dan even snel weer te vertrekken. Veranderen voor iemand anders werkt niet dus is het onvermijdelijk dat je uit elkaar groeit als de intenties en dromen niet vergelijkbaar zijn. Op 15 september verschijnt hun nieuwe studioalbum Subhuman Essence.

In 2022 speelden ze ruim 50 shows op o.a. Paaspop, Zwarte Cross en Noorderslag. Dit jaar speelden ze op Eurosonic en deden ze een EU tour door Duitsland, Frankrijk, Slovenië, Kroatië, Tsjechië en Italië en shows op Zwarte Cross en als support van Eagles of Death Metal. De band tourt komende maanden door eigen land, EU en UK.

Wilco – Evicted

Je had het misschien al meegekregen via onze social media Battle (Wilco vs Grandaddy), maar Wilco is terug! Dat doen ze via de nieuwe single Evicted dat hun aanstaande dertiende (!) album Cousin aankondigt. De release is op 29 september. Het opvallendste is dat Wilco als producer Cate Le Bon heeft gestrikt. De singer/songwriter uit Wales maakt onder eigen naam barokpop, folkrock en produceerde al platen van o.a. Kurt Vile, John Grant en Deerhunter. Wilco past prima in dit rijtje. In Evicted is unique selling point de reverb gitaar met twang en die schijnt een idee van Cate te zijn. Verder weinig nieuws onder de zon bij Wilco, maar die heerlijke countryrock met de hartverwarmende stem van Jeff Tweedy is al meer dan genoeg. Wij zijn alvast benieuwd naar de rest van de songs.

De Amerikaanse band speelde op 10 augustus op de Lokerse Feesten. Op 27 en 28 augustus te zien in TivoliVredenburg, uitverkocht natuurlijk.

Frankie and the Witch Fingers – Futurephobic

Het psychpunkkwartet Frankie and the Witch Fingers uit Los Angeles heeft naast een officiële video een nieuw nummer “Futurephobic” gedeeld. Het nummer is afkomstig van hun zevende studioalbum Data Doom, dat op 1 september uitkomt via The Reverberation Appreciation Society / Greenway Records. Futurephobic is weer heerlijk heksachtig, iets tussen oud (ZZ Top, Cheap Trick) en nieuw (Osees, Ty Segall).

“De mainriff was een idee dat we bedachten tijdens het schrijfproces voor ons album Monsters Eating People Eating Monsters… maar we hielden het in onze achterzak, omdat het niet helemaal paste bij het thema van dat album, ‘ legt de band uit. “Toen we begonnen met het schrijven van Data Doom, kwam het heel organisch terug en iedereen greep het idee verrassend snel vast en ging ermee aan de slag. We breidden de hoofdriff uit en bedachten de andere delen en het algehele arrangement terwijl we aan het schrijven waren met onze nieuwe line-up in onze studio in LA. Het hele proces verliep verrassend vlot. We hebben achtergrondzang en overdubs toegevoegd terwijl we vorig jaar op tournee waren in Europa, waarbij we alle stappen namen om het nummer te voltooien vanuit verschillende hotels en zolders in Frankrijk en Amsterdam.”

Popwarmer: Σtella – Girl Supreme

Σtella (toen met producer Redinho) stond vorig jaar met een aantal zomerse liedjes op onze playlist. En was afgelopen winter één van de spannendste acts op Eurosonic. Nu is de Griekse indiepop zangeres terug met de nieuwe single Girl Supreme; de eerste track van haar tweede album dat ook op het befaamde Sub Pop zal verschijnen.

Σtella lijkt gebroken te hebben met Redinho, maar zeker weten doen we het niet. Wel is de eindmix op naam van Edmund Irwin-Singer van Glass Animals. Klonk ze eerder wat exotischer met lichte Griekse, maar ook Oosterse Khruangbin-achtige invloeden. Op Girl Supreme is Stella Chronopoulou meer upbeat, hitgevoeliger maar haar eigen productie is spannend genoeg met een lichte Songfestival-beat en omgetoverde gitaarklanken.

Woods – Another Side

De vorige Woods-single Between The Past is blijven hangen bij de tips voor de Graadmeter. De nieuwe track Another Side dendert wél meteen de hitlijst binnen. En dat is niet zo gek; Another Side is veel boeiender en beterder.

Begon Between The Past misschien een beetje flauw met een nogal evidente knipoog naar Strawberry Fields Forever, zo heeft de psychedelische indieband uit Brooklyn totaal geen haast met het intro op Another Side. Het gezelschap rondom frontman Jeremy Earl fuzzed, grooved en bromt er op los met sixties folk (denk Eight Miles High van The Byrds) dat heerlijk hypnotiserend werkt. Pas na minuut 2:30 “begint” het nummer pas echt, gelukkig duurt Another Side 6 minuten. De nieuwe single kwam samen met een B-kantje, Weep, de “andere kant” zeg maar. Die is wat saaier. Maar onze interesse voor het twaalfde (!) album Perenila is meer dan gewekt. Te verschijnen op 15 september via hun eigen label Woodsist.

Er komt ook een tour. 23 september is hun Woodsist Festival waar ze natuurlijk zelf optreden, maar ook ex-Woodslid Kevin Morby en bevriende muzikanten als Kurt Vile, Avery Tare, Cass McCombs, Bombino, MJ Lenderman en Water from Your Eyes. Het lijkt de line-up van Pinguin Radio wel!

Blur – The Ballad Of Darren

Hoe je het wendt of keert; Damon Albarn is een van de belangrijkste Britse songschrijvers van de laatste 75 jaar. Oké, 80 keuren we ook goed. Niet alleen met zijn belangrijkste geesteskind Blur. Denk daarnaast aan Gorillaz, The Good, the Bad & the Queen en z’n soloalbums.

Albarn heeft veel briljante liedjes geschreven, maar laten we de rol van meestergitarist Graham Coxon, waar het Blur betreft, daarin niet onderschatten. Coxons soloplaten mogen er stuk voor stuk bovendien zijn. Tezamen zijn ze op hun sterkst. Zo blijkt ook op The Ballad Of Darren, de negende studioplaat van Blur. Die qua albumhoes wat doet denken aan The Great Escape uit 1995. Albarn heeft sowieso wel wat met water, getuige ook de titel van z’n tweede soloplaat: The Nearer The Fountain, More Pure The Stream Flows. Een preoccupatie? We durven het nauwelijks uit te sluiten.

En als we het wat verder doorvoeren komt een titel als Far Away Island er ook wel in de buurt. Google voor de aardigheid eens op Damon Albarn en water (afbeeldingen) en oordeel zelf. Far Away Island is een van de mooiste liedjes op het geregeld ingetogen The Ballad Of Darren. Wie nummers verwacht met de tempi van Girls And Boys of zelfs Song 2 komt bedrogen uit, al heeft de band uit Londen het nooit al te veel opgehad met liedjes waarin nogal wat vaart zit.

Nummer met het hoogste tempo is The Narcissist. Een dissonant feitelijk op een plaat die met al z’n over het algemeen ingetogen tracks zonder meer het stempel stemmig krijgt. Mooi hoor, dat ook. Klassiek Blur is het wat steviger St. Charles Square, ondanks z’n wat vlakke drumritme. The Ballad Of Darren heeft wat draaibeurten nodig eer je ‘m voor het eerst omarmt. Prachtig geproduceerd door James Ford (Depeche Mode, Arctic Monkeys, Gorillaz, Foals). Met een (goeie) koptelefoon hoor je dat het best. Pieter Visscher