Zes jaar na Villains is Queens Of The Stone Age terug met nieuw werk. Op 16 juni komt er dan eindelijk een nieuw album uit van Josh Homme & co; In Times New Roman. Een dag later speelt QOTSA op Pinkpop. De nieuwste single is Emotion Sickness. Wat kunnen we verwachten, afgaande op de nieuwe track, van het nieuwe album en de festivalshow? Niet veel nieuws onder de hete woestijnzon. Wel kwaliteit die we van The Queens gewend zijn; dikke drumbeats, harde riffs en in de verte horen we Beatles-achtige koortjes en wat verrassende plottwists. Maar toch wat ingetogener allemaal. Misschien komt dat nog. De beelden en teasers die bij album In Times New Roman horen zien er nogal angstaanjagend uit met slangen en nog meer duivelse beelden. Kom maar op dus!
Category: Recensies
Lael Neale – Star Eaters Delight
Lael Neale – Star Eaters Delight (Sub Pop)
Om maar even met de deur in huis te vallen: Lael Neale beschikt niet over een smartphone. Ja, dat kutding, waardoor de wereld ineens nog veel gejaagder werd. En waardoor we nog wat sterker het idee krijgen dat we dingen missen, die anderen wel meemaken. Zij die slechts leuke dingen beleven in parallelle universums als Instagram en Tik-fucking-Tok.
Lael Neale is een kind van de jaren 90 van de vorige eeuw en groeide op met The Cure en Beastie Boys, waar haar moeder haar naar liet luisteren. Van die muzikale doctrine, hoe jammer ook, horen we niet zo heel veel terug op de derde langspeler van Neale: Star Eaters Delight. Neale bewandelt haar eigen muzikale wegen en daar komt bijzonder smaakvolle muziek uit voort. Lo-fi indiepop-rock. Laten we het zo maar noemen.
Neale laveert, grofweg, tussen Velvet Underground en Angel Olsen. Terwijl we overduidelijke ritmes van Joy Division ontdekken in opener I Am The River (check die video!) en Faster Than The Medicine. Het liefst acht minuten durende In Verona schreef Neale nadat ze de veelgeprezen film Letters to Juliet uit 2010 had gezien. Een door Romeo en Julia geïnspireerde romcom. “Ik heb er ongeveer 15 minuten naar gekeken en voelde mijn hersens afsterven. Het was zo verschrikkelijk”, liet ze, niet gespeend van drama, optekenen door The Guardian. De Amerikaanse bekeek de film, gezellig, met haar moeder. Tijdens een van de lockdowns.
Met behulp van haar favoriete instrument de omnichord, een drumcomputer, gitaar en synthesizer zijn de zelfgeschreven songs van Neale tot stand gekomen. Uit haar brein ontsproten, weg uit metropool Los Angeles, teruggetrokken op de boerderij van haar ouders, in Virginia. Op het platteland gebeuren de mooiste dingen. Pieter Visscher
Kevin Morby – This Is A Photograph II
De titel zegt het al This Is A Photograph II is een vervolg, of beter herinterpretatie van het titelnummer van het meest recente album van Kevin Morby.
Eigenlijk heeft hij heeft geen steen op de andere gelaten bij het maken van versie II. Tekst, tempo en arrangement zijn compleet omgegooid. Op foto I declameerde hij zijn lyrics en bestond de begeleiding uit bas, drums, wat gitaren en iets dat klinkt als een mandoline. Voor de nieuwe uitvoering heeft hij een orkest laten aanrukken, zingt hij luid en duidelijk en hebben de drummer bassist het op hun funky heupen.
This Is A Photograph II komt samen met twee andere ‘reimagenings’ en zes nieuwe nummers op een ‘companion piece’ van het vorig jaar verschenen This Is A Photograph album, More Photographs (A Contiuum) geheten.
Op 6 juni staat Kevin Morby op Best Kept Secret, benieuwd welke versie hij daar ten gehoren gaat geven.
Squid – Undergrowth
Het is het cliché der clichés, maar van Squid moet je houden. De band maakt het ons ook weer niet makkelijk op Undergrowth, een nummer dat ruim 6 en ½ minuut lang alle kanten opschiet, zelden de meest voor de hand liggende.
Wat we horen is een kruising tussen Frank Zappa, Can en Television. De man die orde schepte in deze ogenschijnlijke chaos is producer Dan Carey, die zich als mentor/ontdekker van o.a. Black Midi, Fontaines D.C. en zo’n beetje alle acts op zijn eigen Speedy Wunderground label een specialist heeft getoond op het gebied van neo-kraut, postpostpunk en piepknorpop.
Wat helpt is om er eens rustig voor te gaan zitten en je open te stellen voor wat Squid te melden heeft. Grote kans dat je orde ontdekt waar je eerst wanorde meende te horen.
Het tweede Squid album, O Monolith verschijnt op 9 juni bij Warp Records.
two blinks, i love you – birthday surprise
two blinks, i love you maakt kleine, maar fijne luisterliedjes. De songs zijn zo nadrukkelijk onnadrukkelijk dat ze alweer zijn afgelopen voordat je er erg in hebt. Dat lijkt een zwakte, maar is juist de kracht van Liverpudlian Liam Brown.
Schenk je zijn songs namelijk wel aandacht dan hoor je dat ze vol details zitten, gedreven zijn en emotie geladen. two blinks, i love you is een singer-songwriter met een verleden in de dance. Zijn EDM alter ego is pizzagirl. En dat hoor je. Aan de schwung, maar ook aan de subtiele elektronica. Liam schrijft, speelt en produceert zijn songs zonder hulp van derden. Dat geeft zijn muziek de intimiteit van een slaapkamer. Hij wordt dan ook wel gezien als vertegenwoordiger van de recente ‘bedroom’ stroming.
birthday surprise is pas de derde single van Liam alias two blinks die om een nog onbekende reden communiceert in kleine letters. Begin juni komt zijn eerste EP uit.
Stravaganze Consonanti is wat de wereld nodig heeft
What The World Needs Now Is Love (Sweet Love). Jackie DeShannon zorgde er in 1965 voor dat het een hit werd. Het door Hal David en Burt Bacharach geschreven prachtnummer. Al die liefde komt ook voorbij in het onlangs verschenen Stravaganze Consonanti van Gianluigi Trovesi (klarinet en saxofoon) en violist Stefano Montanari. Een jazzmeesterwerk met veel klassieke elementen. Extravagant, zoals de titel van de plaat ook aangeeft.
Stravaganze Consonanti is een bijzonder inspirerende samenwerking van barokviolist Montanari en de meesterlijke Italiaanse rietblazer Gianluigi Trovesi die de muzikale onderzoekslijn van zijn album Prufumo Di Violetta in feite doortrekt. Ondersteund door een cast van spelers die goed thuis is in de oude klanken van historische instrumenten en de kunst van de historische uitvoeringspraktijk, kijkt Trovesi opnieuw naar muziek uit de renaissance en de barok – bij Purcell, Dufay, Trabaci, Desprez bijvoobeeld – met composities van zichzelf en bewerkingen van eeuwenoude klassiekers. Improviserend met percussie.
Glansrol is ook weggelegd voor elektronicaman Fulvio Maras in het geregeld bedwelmende muzikale brouwsel. Zoals Montanari in het cd-boekje schrijft: “Trovesi begrijpt de kracht en verfijning van een taal die in een oogwenk van Dufay naar Purcell overgaat, en arriveert bij jazz zonder ooit de diepe betekenis te verliezen van een muzikaal weefsel waarvan het primaire motief universele communicatie is.”
Veel mooiere en smaakvollere jazz is de laatste honderd jaar niet op plaat gezet, waardoor superlatieven domweg tekort schieten. Montanari schrijft in de liner notes dat de titel niet voor niets het woord extravagant bevat. “Buiten de norm denken. Vreemd, onconventioneel, onverwacht en revolutionair.” Grote woorden inderdaad, maar niets is gelogen. “Stravaganze Consonanti is de muziek van vandaag de dag, in al zijn facetten.” Met meesterwerk doen we het album eigenlijk veel te weinig eer aan. Pieter Visscher
Liefhebbers luisteren uiteraard naar Pinguin Pluche.
Beach House – Become
Beach House is het ongekroonde vorstenhuis van de dreampopnatie. Sinds 2004 produceert het duo een constante stroom kwaliteitsplaten die door een miljoenenpubliek met open armen worden ontvangen. Hun oeuvre omvat inmiddels een negental albums, een handvol EP’s en een bundel losstaande single. 107 nummers in totaal.
Veel bands van hun statuur zien zich genoodzaakt wat water in de wijn te doen om het succes te continueren, maar niet Victoria Legrand en Alex Scally. Hun muziek lijkt alsmaar mystieker en donkerder te worden. En dat bevalt prima. Op 9x het zelfde album zit niemand te wachten. Het hypnotiserende Become is de titeltrack van een nieuwe EP, die betrekkelijk snel volgt op het meeste recente Beach House album, het vorige jaar verschenen Once Twice Melody. Daarop staan 20 songs die in blokjes van 5 werden gepresenteerd. Op de Become EP staan weer 5 tracks, nummers die of nog niet af waren ten tijde van de release van het laatste album of volgens de makers uit de toon vielen. het was in ieder geval geen kwestie van kwaliteit.
Ter gelegenheid van Record Store Day 2023 bracht Beach House Become uit als ‘limited edition vinyl’ EP. Nu staan de tracks ook online, de cd is er over een week of twee.
Live Foto Review: Bevrijdingspop 2023
Live Foto Review: Bevrijdingspop, Haarlem
5 mei 2023
Foto’s Peter van Heun
Live Foto Review: John Coffey & Bevrijdingspop
Live Foto Review: John Coffey @ Bevrijdingspop, Haarlem
5 mei 2023
Foto’s Peter van Heun
John Coffey is weer terug en Bevrijdingspop in Haarlem heeft dat geweten. Geniet na van dit feestje met de top foto’s van onze Peter.
Tribes – Hard Pill
Wegens tegenvallende verkoopcijfers van hun tweede album werd Tribes zonder pardon gedumpt door hun label. Die klap kwam zo hard aan dat de band er maar meteen het bijltje erbij neergooide. Maar ook muzikantenbloed kruipt waar het niet gaan kan, dus zijn er na tien jaar stilte toch weer activiteiten gesignaleerd in het Tribes kamp.
Comeback-single Hard Pill maakt in een krappe vier minuten duidelijk dat Tribes nog steeds op scherp staat. De band verstaat de kunst om tegelijkertijd groots en aards te klinken. Hun muziek is zo Brits als een wolkje melk in de thee, maar anders dan bijvoorbeeld die van Oasis niet tot een bepaalde bron te herleiden. Hoewel de gitaren op Hard Pill beslist Beatle-esque zijn.
Hard Pill is een slow motion rocksong die waarschijnlijk in stadions en op festivalweides het best tot zijn recht zal komen. Je zie de mensenmenigtes al voor je met hun telefoon op de zaklampstand luidkeels ‘it’s not about me it’s about you’ meezingend. Van een platenmaatschappij zullen ze geen last hebben, want dit keer doen ze alles lekker zelf.