De R(omy) V(ager) G(roup) rockte altijd in de school van Bowie/Iggy en Lou, maar laat op Nothing Really Changes een meer eigen geluid horen. De nieuwe single van de Australische band heeft een spannende opbouw naar een happy end.
Sterke jongen of meisje die/dat na drie keer horen niet de rest van de dag met het I Don’t Wanna Fight refrein in zijn/haar hoofd loopt. Een oorwurm dus. Over wormen gesproken, het nieuwe, derde RVG album heet Brian Worm. Releasedatum volgt net als tourdata.
Bully kennen we nog van nummers als Trying, Running en Where To Start, respectievelijk uit 2015, 17 en 20. Toen was Bully nog een band.
Tegenwoordig komt Alicia Bognanno er gewoon voor uit dat zij de enige echte Bully is. Soccer Mommy kennen we ook al een tijdje. Haar volgen we sinds 2018 toen ze met Lucy op onze radar verscheen. Bully is van de garage-rock, Sophie Allison alias Soccer Mommy is ook geen softy, maar maakt doorgaans wat gevoeligere muziek.
Lose You klinkt eigenlijk precies zoals je zou verwachten. De eerste samenwerking tussen beide dames is een stevig rockend edoch breekbaar liedje dat wel iets wegheeft van de latere Nirvana. Voor herhaling vatbaar deze geïnspireerde samenwerking.
THUS LOVE neemt wat gas terug op Centerfield. Wel is de nieuwe single van het Amerikaanse regenboogtrio weer een nummer waar de jaren tachtig invloeden van afdruipen. Denk The Smiths goes shoegaze.
De broeierige ballad gaat over de valse verleiding van reclame. Of zo. Of Centerfield -dat dus geen cover is van het gelijknamige nummer van John Fogerty- een voorbode is van een nieuw album is niet bekend. Waarschijnlijk niet, want het langspeeldebuut van THUS LOVE is nog geen half jaar oud. De band was onlangs nog in het land voor een paar optredens. In augustus zijn ze weer in Europa. Vooralsnog staan er alleen optredens in Engeland op het programma. Maar…..
Live Foto Review: De Toegift @ TivoliVredenburg, Utrecht
26 februari 2023
Foto’s Peter van Heun
Vorig jaar kwam er plots een nieuw geluid uit Zeeland; De Toegift maakte zijn debuut met de EP ‘En ik kon alles zien’, waarbij het lied Nollestrand – een meeslepende ode aan dit specifieke stukje kust – opviel bij liefhebbers van Nederlandse indie.
De Toegift combineert de werelden van eigentaalse poëzie en hedendaagse indie muziek tot datgene wat ze het liefst zelf maken: Nederlandstalige indie met invloeden uit jazz. Altijd op zoek naar experiment, authenticiteit en het perfecte lied, speelt de Zeeuwse band met thema’s over tijd en nostalgie.
Voor fans van o.a. Lucky Fonz III, Meetsysteem en The Avonden.
Het illustere Mexicaanse echtpaar Rodrigo y Gabriela dat massa’s in vervoering brengt met flamenco-covers van rock classics en opwindend eigen werk heeft ingeplugd.
Lang speelden zij hun eigen wijze van flamenco zoals het hoort op Spaanse gitaren, maar de vonken die van Descending To Nowhere afslaan zijn elektrisch. Het is niet de enige stijlbreuk van het virtuoze duo op hun eerste single sinds hun prachtige uitvoering van Radiohead’s Weird Fishes/Arpeggi.
Descending To Nowhere wordt voortgestuwd door een disco beat. Ook horen we voor het eerst strijkers, of zijn het synths? Eigenlijk klinkt Descending To Nowhere als een open sollicitatie aan het adres van Hollywood. Zo van ‘als je iemand nodig hebt voor een spannende soundtrack ben je bij ons aan het juiste adres’.
Nieuw album: 21 april
Concert: 29 oktober Grote Zaal TivoliVredenburg
Het woordje Der verraadt de afkomst van de maker van Domino, Thoma Heßler alias De Assistent.
Thomas is dus Duits, we vermoeden een Berliner. Daar heeft hij in ieder geval de meeste luisteraars. Artiestennaam en songtitel laten zich moeilijk googelen. Waar je uitkomt is een pizzabedrijf dat assistent-managers zoekt.
Domino is het 9e liedje van Der Assistent, die zo te horen alles zelf doet. Je zou zijn stijl kunnen omschrijven als ironische electro. Zijn songs hebben titel als W, Titelmelodie en Schwalben ( waluw). En Domino dus, dat gaat over het spel dat als sinds mensenheugenis wordt gespeeld. Ook Thomas heeft zin in een spelletje. Daarover zingt hij op een reggae-achtige beat. Diep gaat het niet, maar leuk en luchtig is het zeker en dat is ook wel eens prettig.
Stel je een Dire Straits voor met een surf tic en peper in hun reet. Zo ongeveer klinkt Plumeau op nieuwe single Daily Routine.
Om het wat minder plastisch te omschrijven; de nieuwe single van de band die Amsterdam als woon en verblijfplaats opgeeft, valt positief op met zijn bevlogen en trefzekere gitaarspel. De rest van de band laat zich ook niet onbetuigd, maar de gitarist steelt de show met zijn intro, fills en solo.
Beluistering van de zes eerder verschenen nummers maken duidelijk dat Daily Routine geen lucky shot is maar het product van een band die snel beter wordt en veel meer luisteraars verdient dan het magere aantal van 82 dat ze nu trekken.
Tape Toy gaat er stevig tegenaan op Sick Sick Sick, het eerste nieuwe geluid van het Amsterdamse kwartet sinds de release van hun debuutalbum begin vorig jaar..
Maar Tape Toy zou Tape Toy niet zijn als er onder die onstuimige rockcoating geen existentialistische vragen zouden knagen over zin en onzin van de leven: bekende thema’s in het werk van de band die in 2023 haar eerste lustrum viert. Sick Sick Sick is de eerste vrijgegeven track van een nieuwe EP van Marc, Maurice, Wesley en Roos die op 15 april ten doop zal worden gehouden.
Lucero – Should’ve Learned By Now (Liberty & Lament)
Reeds 23 jaar actief als band is het uit Memphis, Tennessee afkomstige Lucero. In de loop der jaren zijn de formatiewijzigingen niet van de lucht geweest. Niettemin is Should’ve Learned By Now al het twaalfde studioalbum van Lucero. Het Grammy Award-winnende album is door engineer/mixer Matt Ross-Spang (John Prine, Jason Isbell) geproduceerd. Dat hoor je wel.
Deze tien tracks tellende plaat is misschien wel het toegankelijkste werk tot nu toe van Lucero. De songs ademen volop, er is luchtigheid alom en er zit veel tempo in de nummers. Dan is Lucero op z’n best. Hoewel ze het nog wel even proberen met de ballad Drunken Moon. Niet meer doen. Omdat de alternatieve country van Lucero dan sterk aan identiteit verliest. Niet dat de liedjes van de band stuk voor stuk uiterst authentiek klinken, maar ze zijn goed in wat ze doen.
Lucero bestaat uit Ben Nichols (zang), Brian Venable (gitaar), Roy Berry (drums), John C. Stubblefield (bas) en Rick Steff (keyboard). De band heeft al meer dan twintig jaar een grote en toegewijde fanbase en staat bekend om zijn spraakmakende liveshows.
Dit soort luchtige rock, waarin we elementen uit de (alt)country, punk en southern soul herkennen, is in gitzwarte tijden als die waarin wij momenteel leven een berg hoopgevend escapisme vanjewelste. Hup Lucero hup! Pieter Visscher
Was Brass Bell een uitstekende binnenkomer van Screaming Females, Mourning Dove mag er ook zijn.
De twee singles van het nieuwe album van de band uit New Jersey zijn ook lekker verschillend. Brass Bell is een zakelijke rocksong die leunt op een sterke drive en riant gitaarwerk. Mouring Dove is een powerpopsong met alle ruimte voor frontvrouwe Marissa Paternoster om haar bijzondere stem te etaleren. Marissa zingt met een lichte vibrato wat haar direct herkenbaar maakt, een goede eigenschap voor een zangeres. Ook op het gitaarvlak is er weer veel te genieten in dit gedreven lied over een droevige duif.
Het nieuwe album van Screaming Females heet Desire Pathway. Een releasedatum volgt. 8 juni staat de band in Vera, Gruun.
