Recensies Archieven - Page 156 of 374

Wings Of Desire – Runnin’

Wings Of Desire, vleugels van verlangen is een poëtische zij het enigszins ambitieuze bandnaam. Die past echter prima bij Runnin‘, de gedreven nieuwe single van het Britse duo.

James Taylor en Chloe Little laten zich inspireren door de sombermansrock van de laat 20ste eeuw; Bowie in zijn Berlijnse periode, Factory Records (Joy Division), Shoegaze, Krautrock, dat werk. Toch klinkt Runnin’ minder retro dan je op basis van hun invloeden zou verwachten. De pas tweede single van Wings of Desire heeft flair en stijl en laat ook een band horen die beslagen ten ijs komt. James en Chloe liepen zich warm in INHEAVEN, een band die helaas al na één veelbelovend album sneuvelde, maar dus een goede leerschool is gebleken.

Geese – Cowboy Nudes

Wilden vorige nummers van Geese nog wel eens mank gaan aan de behoefte van de bandleden om te laten horen hoe goed ze wel niet kunnen spelen, op Cowboy Nudes is alles in balans.

Goede song, sterk arrangement, solide productie. Mocht er kritiek komen op de nieuwe single van de band uit Brooklyn dat zal het gaan over de ietwat oubollige stijl. Cowboy Nudes rockt op zijn ‘early seventies’ inclusief een achtergrondkoortje dat op de gospeltoer is. Denk Joe Cocker ten tijde van Mad Dog & English Men. Ook de percussie break hebben we deze eeuw nog niet vaak gehoord. Wat Cowboy Nudes toch zeer de moeite waard is is de positieve energie, die het nummer uitstraalt en het bijna tastbare spelplezier.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – januari 2023

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

De Toegift – De Toegift
John Cale – MERCY
Katatonia – Sky Void of Stars
Kovacs – Child Of Sin
Ladytron – Time’s Arrow
Naaz – Never Have I Ever
Roosbeef – Zomer in Nederland
Sticks – Alles Over Hoop
Sunny War – Anarchist Gospel
Town Mountain – Lines in the Levee
traumahelikopter – Save Yourself
Véras – Het Niets

Master Peace – Veronica

Master Peace is een rockende rapper of een rappende rocker. Aan reggae doet hij overigens ook. Het verschilt per track, maar wat hij ook doet, alles is overgoten met een punky attitude.

Zijn onorthodoxe mix van stijlen is maar half bewust. Als ADHD’er is hij meer een doener dan een denker. Op nieuwe single Veronica treffen we Master Peace op standje rock, de funky bas laat doorschijnen dat hij dus ook van andere markten thuis is.

Peace Okezie heeft een Nigeriaanse achtergrond. Hij groeide op in Zuid Oost Londen luisterend naar uiteenlopende acts als Nirvana en The Notorious B.I.G. Platen maken doet hij sinds 2018. Zijn output omvat een kleine 30 songs, die bij elkaar een dikke 3 honderd duizend luisteraars trekken. Dat zouden er waarschijnlijk meer zijn als hij een kant zou kiezen, rap (grime) of rock of reggae. Maar dat weigert hij dus en juist dat maakt hem bijzonder.

Master Peace komt op 24 maart mee met Nova Twins naar de Melkweg.

Alex Lahey – Good Time

Alex Lahey heeft jazz gestudeerd, maar dat is gelukkig niet te horen, noch in haar oudere werke en zeker niet in Good Time dat -als we toch een vergelijking mogen maken- nog het meest doet denken aan haar landgenoot Courtney Barnett.

De kleine Alex was gecharmeerd van de gitaar en de saxofoon, maar heeft uiteindelijk voor de gitaar gekozen. Er school een singer-songwriter in haar en met een sax in je mond is het moeilijk zingen. De inmiddels 30 jarige inwoonster Melbourne is toe aan haar derde langspeler. Op basis van vorige resultaten zijn de verwachtingen vrij hoog gespannen. Ze sleepte diverse Awards in de wacht en ook is ze geen vreemde meer in de hitlijsten. Alex schreef het vrolijk stemmende Good Time met Jacknife Lee. (o.a. U2 en Taylor Swift) die het nummer ook produceerde. De single is voorproefje drie van haar nieuwe album , The Answer is Always Yes (19/5).

Lil Yachty – the BLACK Seminole

Het toevoegen van een albumtrack van Lil Yachty aan onze playlist is een experiment. We willen even checken hoever de tolerantie gaat van het Pinguin publiek.

the BLACK Seminole had een nummer kunnen zijn van zeg Tame Impala of Gorillaz, maar is dus van Lil Yachty, een medium succesvolle rapper die op zijn nieuwe album een draai maakt van 180 graden. Hij rapt niet, maar rockt op Let’s Start Here, ongeveer zijn 10e langspeler. the BLACK Seminole, de openingstrack van het album heeft een heerlijk lange gitaarsolo. En dat in een tijd dat gitaarsolo’s uit den boze zijn! Ook het vermelden waard is de free style zangpartij van een niet bij naam genoemde zangeres, die niet had misstaan op een album van Pink Floyd. Het hele nummer heeft de sfeer en opbouw van een seventies progrocknummer. Op de autotune na dan, en daar wringt waarschijnlijk de schoen. Maar luister en huiver. Of niet.

Miya Folick – Get Out of My House

Miya Folick begint het nieuwe jaar met een aantal goede voornemens. Een daarvan heeft ze al uitgevoerd, haar partner laten weten dat hij/zij moet opzouten, Get Out of My House.

De andere voornemens laten zich misschien wat moeilijker realiseren. Ze wil nu eindelijk wel eens af van die eeuwige onzekerheid, die verlammende verlatingsangst en die onnodige schuldgevoelens. Veel mensen maken een lijstje Mya heeft haar wensen voor het nieuwe jaar in een liedje gegoten; een woedende rocksong met een zangeres die net niet over de rooie gaat.

Miya Folick is een op doorbreken staande singer-songwriter uit L.A. die in 2018 een eerste album uitbracht. De meeste songs van miss Folick zijn minder opgefokt dan Get Out Of My House, maar niet veel minder intens. Dat het haar menens is blijkt ook uit de titel van haar nieuwe album. Roach. Wie haar album kakkerlak noemt, mikt niet op de mainstream maar op het hart.

King Tuff – Smalltown Stardust

King Tuff – Smalltown Stardust (Sub Pop)

Wanneer je altijd wat in de marge van het muzikale spectrum opereert wil dat niet zeggen dat wat je aflevert kwalitatief inferieur is aan wat door de massa wordt opgepikt. Integendeel. Neem zo’n King Tuff, wiens echte naam Kyle Thomas luidt. De singer-songwriter uit de Verenigde Staten is al een kleine dertien jaar vrijwel continu op tournee door de USA en kan daar leuk van leven. Da’s leuk muziek maken. Jongen die zijn droom leeft, in feite. Live wordt hij wel geholpen door een band overigens. Stuk gezelliger.

Kyle is een ontspannen chansonnier die zich heeft laten inspireren door acts die net als hij wel wat aanschuren tegen de psychedelische muzikale wereld. Hij heeft in het verleden, en misschien nog steeds wel, veel geluisterd naar onder meer David Bowie en T-Rex. Wanneer je aandachtig luistert, hoor je dat zonder meer terug. Vooral de vroege Bowie dan.

Prima single op Smalltown Stardust is Portrait Of God. ‘Do you believe in a higher power that cannot be explained? Do you believe in the sadness of the rain?’, vraagt Kyle zich af. Een geinige video ondersteunt het nummer. We ontdekken wat Bob Ross-achtige elementen in de clip en dat zien we graag.

‘I’m not the kinda guy that goes to church on sunday’, zingt Kyle. ‘I’d rather spend my time worshiping in my own way. Walking in the woods. Wading in the river.’ Een beetje rustig allemaal. Niet te gehaast. Kyle is geen jongen die zich laat meeslepen door de ratrace; hij haalt liever alles uit ons zo korte bestaan. Jongen die je het beste gunt.

Muzikaal zijn de raakvlakken met Kurt Vile zonder meer aanwezig. Beiden hanteren dezelfde tempi om tot liedjes te komen en Kyle heeft bovendien dat lijzige in zijn stem, wat we ook herkennen bij Kurt. Het zouden vrienden voor het leven kunnen worden. Wie brengt ze met elkaar in contact? Pieter Visscher

Kerala Dust – Still There

Eigentijdse progrockband Kerala Dust leunt sterk op de elektronica in dit vijfde voorproefje van hun derde album.

Er lijkt een danstrack te ontstaan, maar om De Dijk te parafraseren, Progrockers dansen niet. Spannend is het wel die opbouw naar een instrumentale passage waarin een mysterieus instrument – een menselijk stem die via een synthesizer en/of gitaar loopt? – de sfeer bepaalt. Over sfeer gesproken. Op driekwart van Still There wordt een dame opgevoerd die haar ding in het Duits doet. Daarmee laat het Britse Kerala Dust horen ook bekend te zijn met de Kraut wortels van de progressieve rock.

Het Violet Drive album volgt op 17 februari.

English Teacher – Song About Love

Dan Carey heeft een nieuwe gewillig slachtoffer gevonden voor de singles-serie op zijn Speedy Wunderground label, het hier geheel niet onbekende English Teacher.

Het Spector-eske Song About Love heeft een spannende opbouw die uitmondt in bevlogen einde waarin frontvrouw Lily Fontaine net niet tot het gaatje gaat. De single is dus in slechts één dag opgenomen en gemixt, want zo is het spel, zo zijn Dan’s regels. Stel je voor dat Carey en English Teacher in alle rust aan een album kunnen werken, zoals Carey deed met bijvoorbeeld met Wet Leg en Fontaines DC. Daar moet wel iets heel bijzonders uitrollen. We dus hopen dat dit muisje een staart krijgt