Category: Recensies

Kerala Dust – Future Visions

Nieuwe Kerala Dust single is een heerlijk, slome rocker die meteen opvalt vanwege een instrument dat het midden houdt tussen een keyboard en een gitaar. Het zou zelfs een zwaar bewerkte stem kunnen zijn.

Op Future Visions doet Kerela Dust wel denken aan een eigentijdse versie van de aloude Moody Blues. Niet alleen omdat de Moodies ook gek waren op het woord Future, maar vooral vanwege een Melotron-achtige keyboard op de achtergrond. En door het licht symfonische karakter van Future Visions. Dit laatste sluit aan bij de andere tracks die we kennen van het aanstaande album van het Britse trio, ook die zijn proggy rocky op een eigentijdse manier. Dat album heet Violet Drive, een exacte release datum is nog niet bekend. Wel weten we dat de band op 19 maart in de Oude Zaal van de Melkweg staat.

Leftfield, Grian Chatten – Full Way Round

Leftfield bestaan die nog? Ja of weer. In de jaren 90 van de vorige eeuw vormde Leftfield samen met The Chemical Brothers en Fatboy Slim de voorhoede van de Britse techno. Leftfield was wat dubbier en progressiever dan de collega’s en werkte ook toen al graag met gastvocalisten waaronder Johnny Rotten. Nu nog steeds zoeken ze hun compagnons in de punkhoek, de postpunkhoek om precies te zijn.

Op nieuwe single Full Way Round horen we de onvervalste Ierse tongval van Fontaines D.C. zanger Grian Chatten. De basissound van Leftfield is in de loop der decennia niet essentieel veranderd. De geavanceerde techniek stelt de band wel in staat om alles vetter en voller te laten klinken. Chatten toont zich een waardig opvolgen van Rotten in deze techno punk clash. Echt uitbundig wordt het nergens wat Full Way Round minder geschikt maakt voor clubs en party’s maar des te meer voor thuisgebruik.

Suede – Autofiction

Suede – Autofiction (BMG)

Meer dan een enkeling die Suede een aantal weken terug aan het werk heeft gezien in de hoofdstedelijke Melkweg heeft zich laten ontvallen dat de band in grootse vorm verkeert. Hetgeen nauwelijks twijfel lijdt, gezien het feit dat het recentelijk verschenen Autofiction een album is om heel erg opgewonden van te worden. Geproduceerd door oudgediende Ed Buller is Autofiction afgemixt door de legendarische Alan Moulder (Interpol, Smashing Pumpkins, Depeche Mode, Nine Inch Nails, U2, David Bowie).

Het energiekste dat de herboren band uit Londen tot nu toe op plaat heeft gezet. Het gaspedaal wordt vrijwel overal hard ingedrukt en dan hoor je dat Brett Anderson en zijn gevolg op hun best zijn. Suede en gejaagdheid is een gouden combinatie en dan tellen we daarbij op dat het teveel aan toch wat licht geveinsde dramatiek waaraan Anderson zich terdege schuldig heeft gemaakt tijdens zijn carrière ditmaal vrijwel geheel achterwege is gebleven op een langspeler. Het levert een koprol op in huize Visscher.

Het balladeachtige What Am I Without You, is met het schitterende, door strijkers aanzwellende Drive Myself Home het enige rustpunt op het album, waardoor je zelfs denkt: was dat nou nodig? Omdat Anderson in What Am I Without You misschien net te veel dramatiek van zijn tong laat afglijden en dan laat je ‘m maar even. Toe maar Brett. We zien ‘t door de vingers. Want de rest van de elf nummers heeft een urgentie vanjewelste. Dus vooral omdat Anderson vrijwel alle pathetiek de nek om heeft gedraaid.

Zelf noemt de band Autofiction een punkalbum. Dat is gechargeerd, of tongue in cheek, zo u wil, maar dat Autofiction binnen Suedes oeuvre wel het dichtst bij dat genre in de buurt komt is zonneklaar. Postpunk is een adequater stempel. Het album behoort zonder enige vorm van twijfel tot het beste wat dit jaar is verschenen. We nemen onze pet daar voor af. Durf maar eens te eindigen ook met de sterkste track, het zeer terecht door Pinguin Radio ruimschoots omarmde, zo’n zes minuten durende Turn Off Your Brain And Yell. Meeslepend, episch, opbeurend en schreeuwend om meer. Véél meer! ‘Can you feel the sunshine, when you turn off your brain and yell? Come on, feel the sunshine. When you turn off your brain and yell.’ Zo is dat. Wát een zegetocht! Pieter Visscher

 

 

Blondshell – Veronica Mars

Blondshell is een van onze ontdekkingen van het afgelopen jaar. We riepen haar debuutsingle, Olympus uit tot IJsbreker en hebben ook de volgende singles met plezier gedraaid. En nu heeft Sabrina Teitelbaum, zoals ze bij de Amerikaanse burgerlijke stand geregistreerd, staat een vijfde nummer uitgebracht dat er wederom mag zijn.

Het krap twee minuten lange Veronica Mars is een eerst zwoel en dan hard rockende ode aan de protagoniste van een Amerikaanse TV serie. De Veronica Mars in kwestie is een slimme middelbare scholiere die haar vader helpt met zijn detectivebureau.  Verschenen Sabrina’s eerdere singles in eigen beheer, Veronica Mars is haar debuut voor Partisan Records. Dat maakt haar labelgenoot van o.a. Cigarettes After Sex, Geese en IDLES en vergroot haar kansen op een internationale doorbraak dus met de factor 100 of zo. Maar je weet waar je Blondshell het eerst hoorde ;).

Carlie Hanson – Pretender

Carlie Hanson is zo’n artiest die zich niet aan de traditionele afbakeningen houdt. Eerder dit jaar bracht ze een nummer uit dat Fuck Your Labels heet. Niet alleen hopt ze per track van het ene genre naar het andere, soms doet ze dat zelfs binnen één nummer.

Case in point is nieuwe single Pretender waarin ze Meg Myers-achtige poprocksong voorziet van een drums ‘n bass achtige beat. Het is dus moeilijk om te zeggen of Carlie zich in een bepaalde richting ontwikkelt of dat ze haar normale programma van muzikale bokkensprongen voortzet. Wij hopen het eerste, want zo betrokken en volwassen klonk ze nooit eerder.

Carlie Hanson is pas 22, maar al goed beroemd aan het worden. Haar loopbaan kreeg een enorme impuls toen Taylor Swift een van Carlie’s songs op een door haar gecureerde playlist zette. Het is niet helemaal voorspelbaar of de Swifties meegaan met Pretender ook omdat de tekst de nodige expliciete woorden bevat. Mocht Pretender een afwijkertje zijn dan sturen we miss Manson weer terug naar Pinguin Pop. Is dit wel een nieuwe richting dan zul je nog wel het een en ander van haar gaan horen.

Laura Cahen, Pi Ja Ma – My Girl

De titel van de nieuwe single van Laura Cohen is een beetje misleidend. Ten eerste is My Girl een Franstalig nummer en ten tweede is het dus geen cover van het beroemde My Girl van The Temptations. Wat is Laura Cahen‘s My Girl dan wel? Een ijzersterk liedje met een bijzondere sfeer een prachtige productie. En weer eens iets anders dan ons dagelijkse menu postpunk, neo wave en indie.

My Girl is een soort van verlaat titelnummer van Laura’s meest recente album Une Fille. Dat is disque numero deux van de componiste-chanteuse uit Nancy. Al zing Laura in haar moertaal, ze luistert het liefst naar Engelstalige collega’s als Beth Gibbons, Aldous Harding en PJ Harvey. En dat hoor je.

Laura’s partner in deze, Pi Ja Ma komt eveneens uit la douce France, maar zingt doorgaans wel in het Engels. Van de twee is Pi Ja Ma het beroemdst, maar beide meiden hebben nog heel wat zieltjes te winnen buiten hun thuisland. My Girl zal daar zeker bij helpen.

cruush – Sombre by the Weekend

Manchester is de hometown van cruush. Voor de goede verstaanders is dat te horen. Cruush sluit aan bij de  sombermans traditie van de Noord Engelse industriestad, die ons intense bands bracht als Joy Division, The Smiths en The Fall.

Zoals veel bands van nu met een vrouw aan het stuur presenteert ook cruush haar songs in een coating van grunge en shoegaze. De band startte in 2019, maar kon vanwege de corona-uitbraak niet uit de startblokken komen. Dat gaf het viertal wel de tijd en gelegenheid om in alle rust aan hun songs en sound te werken. Toen de clubs weer open gingen heeft cruush de laatste puntjes op de i kunnen zetten als support-act van bands als bdrmm, The Lounge Society en NewDad. Nu is cruush dus helemaal klaar voor de volgende stap. Letten we op London Calling?

Damon Albarn, Fatouma Diawara – Nsara

Als het aan Damon Albarn ligt wordt Fatouma Diawara een internationale ster, dus niet alleen in Global Music kringen, maar ook bij zijn eigen publiek.

Dus heeft hij samen met de Malinese zangeres een nummer geschreven. Als zelfs maar 1 procent van de Gorillaz fans de moeite neemt om naar het Nsara te luisteren dan levert dat Fatouma miljoenen nieuwe luisteraars op.

Nsara staat niet eens zover af van de smeltkroespop die Damon met zijn cartooncollega’s maakt. De Afrikaanse beat wordt versterkt door een prettig brommende synth. Het refrein kan je fonetisch meezingen. Damon’s zangpartij niet ver voor de fade geeft Nsara een licht melancholisch tintje.  Goed werk weer van mister D.

White Reaper – Pages

De nieuwe single van White Reaper klinkt weer zo lekker dat we het gewoon nog een keer gaan proberen. Een paar jaar geleden hebben we hun Might Be Right tot IJsbreker gebombardeerd, maar dat was niet echt een succes. Het nummer liep al snel vast in de Graadmeter.

Welk lot Pages beschoren is zal de toekomst uitwijzen. White Reaper is een Amerikaanse powerpopband die -eerlijk is eerlijk- klinkt als of het nog steeds 1980 is, de periode dat bands als Paul Collin’s Beat, The Romantics en vooral Cheap Trick de dienst uitmaakten. Pages heeft de bekende kenmerken, dikke gitaren,  meerstemmige zang en een Beatle-eske songstructuur. Noem het ouderwets, wij roepen tijdloos.

Wodan Boys – Bells

Op de valreep van 2022 komt Wodan Boys nog even met een nieuwe single op de proppen. Bells is een organische rocksong, stevig maar niet hard, poppy maar niet plat en met een refrein dat doet denken aan spreekkoren op een voetbaltribune.

In dit geval die van FC Den Haag, want dat is de hometown van Wodan Boys. Origineel is het niet aanstekelijk zeer zeker. Bells lijkt de opmaat naar een derde EP van Wodan Boys of misschien wel een eerste album. De Boys staan op Noorderslag 2023.