Recensies Archieven - Page 172 of 371

Fleur – Le Capharnaüm

Om met de songtitel te beginnen, Capharnaüm was een Hebreeuwse nederzetting waar Jezus nog een tijd zou hebben gewoond. Om de een of andere reden heeft Le Capharnaüm in het Frans de bijbetekenis van chaos, zooitje gekregen. O.a. een restauranthouder in Bordeaux en een antiquair nabij Saint-Gervais vonden Capharnaüm wel een leuke naam voor hun nering.

Lang verhaal kort; to de tekst van de nieuwe single van Fleur online komt hebben we geen idee waarover ze zingt. En misschien zelfs dan nog niet. Wat we wel weten is dat Fleur in haar element is in dit heerlijke neo-retro chansonneke waarin een swinging hammondorgel net niet de show steelt. Achter de schermen zijn heren van The Kick actief die hebben de diva in spe ‘une son des années soixante’ meegeven die bijna nog authentieker klinkt dan de oorspronkelijke Yé Yé sound. Chapeau!

MF Tomlinson – Winter Time Blues

Michael ‘MF’ Tomlinson is een Australische ex-pat die momenteel in Londen bivakkeert. MF debuteerde vorig jaar met een album waarop hij naar voren komt als een verhalenverteller. Hij presenteert zijn ervaringen, observaties en fantasieën in meanderende songs met barokke instrumentatie; violen, blazers, dwarsfluit, dat werk. Zelf speelt MF gitaar en goed ook!

Voor fans van het Strange Time album zal nieuwe single Winter Time Blues een verassing zijn, met name deel twee van het ruim zes minuten durende epos. Met zijn statige tempo en stemmige blazers en ligt het eerste deel nog in de lijn der verwachtingen, maar als MF na een pregnante break zijn gitaar het woord geeft klinkt Winter Time Blues als een verloren gewaand gitaarduel tussen Eric Clapton en Jimi Hendrix: klassieke slow blues dus zoals die midden jaren zestig is geïntroduceerd en sindsdien nooit meer uit het muziekbeeld is verdwenen. Je hoeft er nog geen eens van te houden om voor de bijl te gaan.

MF Tomlinson album 2 heet We Are Still Wild Horses en verschijnt februari volgend jaar.

Kerala Dust – Pulse VI

Wie denkt dat de Krautrock opleving alweer voorbij is moet even naar Pulse VI luisteren, de nieuwe single van het Londense Kerala Dust (of naar de remix door The National van het nummer I’m Glück van NEU!).

Op het eerste gehoor lijkt er niet zo veel te gebeuren op de eerste single van het trio sinds Corona. Alle aandacht gaat naar de pulserende motorik-beat en hypnotische zang, maar duik je wat dieper in de materie en het nummer blijkt propvol vernuftige verassingen te zitten; sexy stemmetjes, mysterieuze koortjes en subtiele keyboardjes.

Edmund Kenny, Harvey Grant en Lawrence Howarth beoefenen sinds 2016 een genre dat je kamer-techno zou kunnen noemen. Je kunt er thuis in je eentje helemaal in op gaan of tijdens een festival uit je bol. Een betere soundtrack voor een lange autorit dan de twee albums van Kerala Dust zal je ook niet snel vinden. Hopelijk betekent de release van Pulse VI dat er een derde op komst is.

Built To Spill – When The Wind Forgets Your Name

Built To Spill – When The Wind Forgets Your Name (SubPop)

De Amerikaanse indierockband Built to Spill is nooit onopgemerkt gebleven in de wereld van de alternatieve muziek, maar echt doorgebroken naar het grote publiek is de rond zanger/gitarist Doug Martsch geformeerde formatie nou ook weer niet. Dat gaat met de tiende langspeler When The Wind Forgets Your Name bovendien niet gebeuren. Terwijl het weer een ouderwets sterke plaat is.

We horen de raakvlakken met generatiegenoot Dinosaur Jr opnieuw en dat doet sowieso altijd deugd. En ook Neil Young blijft steevast in de buurt. Ook al omdat de stem van Martsch raakvlakken vertoont met die van Young. Ze gaan beiden geregeld de hoogte in.

Built to Spill is (lange zin) die band van de vervreemdende teksten en die mix van louter te adoreren melodische gevoeligheid en verzengende gitaarsolo’s, die gek genoeg maar nooit willen vervelen, analoog aan het geluid van eerdergenoemd Dinosaur Jr. En dan is When The Wind Forgets Your Name ook nog eens een album waarin je keer op keer kunt verdwalen. Doug Martsch neemt je onder zijn hoede. Neem het weelderig uitgesponnen Spiderweb. Wat een klasse.

When the Wind Forgets Your Name is een soort retroalbum geworden, zonder dat het dat is. Want als we heel kritisch naar de plaat kijken is de band stil blijven staan in zijn muzikale ontwikkeling in al die jaren, gelijk, wederom, Dinosaur Jr. Maar waarom zou je in hémelsnaam ook steeds maar willen doorontwikkelen, terwijl je met het geluid waarmee je startte al die jaren tevreden bent gebleven. Zolang er binnen die sound maar goeie liedjes blijven ontstaan. En dat is het geval op When The Wind Forgets Your Name. Belachelijke titel trouwens. Pieter Visscher

Thus Love – Family Man

Het jaar is nog net even te jong om nu al te spreken van de ontdekking van 2022. Maar als we over een maand of drie de balans gaan opmaken van dit popjaar zal Thus Love waarschijnlijk wel in de prijzen vallen. Hun debuutalbum, Memorial verschijnt begin volgende maand. Op tijd voor de jaarlijstjes dus.

We uiten ons vertrouwen in het trio uit Vermont op basis van drie nummers. Daarvan is nieuwe single Family Man misschien wel de sterkste, in ieder geval de energiekste. Met name tegen het eind gaan alle remmen los. Voor een Amerikaanse band klinkt Thus Love opvallend Engels, opvallend eighties ook.De jengelende gitaren doen denken aan bands als The Smiths of Lloyd Cole & The Commotions.

Thus Love bestaat uit drie non binaire muzikanten, en heeft het dus niet makkelijk in de V.S, waar homofobie welig tiert. Het verklaart de drive van het trio voor wie Thus Love behalve een band ook een manier is om te ontsnappen aan de dwangbuis waarin de Amerikaanse maatschappij hen graag zou willen dwingen.

The Waeve – Can I Call You

The Waeve is een nieuw project van Graham Coxon ook wel bekend als ‘the other guy from Blur’ en Rose Eleanor Dougall, een van de oorspronkelijke leden van de post-moderne girl group, The Pipettes.

Bij gebrek aan een betere omschrijving houden we het er voorlopig maar even op dat The Waeve progressieve indie maakt. Meer Radiohead dan Blur dus, qua doelgroep dan, feitelijk laat The Waeve zich met geen enkele bestaande band vergelijken, al is het maar omdat de saxofoon in indie-kringen zo goed als niet voorkomt.

Het is de sax, of het zijn de saxen die Can I Call You een unieke kleur geven. Gitaren zijn er ook, gedubbeld en gesynchroniseerd en voor in de mix. Tussen de breaks en solo’s door wordt er ook nog gezongen; zwoel door Rose, fanatiek door Graham.

Can I Call You is een productie van James Ford die als schaduwlid van The Last Shadow Puppets en producer van o.a. Arctic Monkeys, Florence+Machine en Gorillaz zijn affiniteit met averechtse muziek wel heeft bewezen. Debuutalbum verschijnt begin volgend jaar.

Live Foto Review: Appelpop 2022

Live Foto Review: Appelpop @ Tiel
14 september 2019
Foto’s Peter van Heun

Appelpop is al jaren de festival afsluiter van het festivalseizoen. Je kan nog één keer met al je vrienden en/of familie genieten van de allerbeste acts die het afgelopen festivalseizoen hebben opgetreden.

J4 – Medicine

Met zijn van Stone Roses geleasde beat is Medicine een sterke opener van de debuut EP van J4 uit Melbourne. Er zijn 3 J’s. Aiden, Bronte en Lewis. Zingen doen ze gezamenlijk.

J4 is geboren uit verveling. De drie huisgenoten zaten op elkaars lip tijdens de corona-quarantaine en zijn toen maar muziek gaan maken.

De songs op de EP laten horen dat we hier met beginnende muzikanten te maken hebben, maar dat ongepolijste is juist de charme van J4. Grote kans dat het ruwe eraf gaat als ze langere tijd bij elkaar blijven. Wat waarschijnlijk niet zal slijten is hun neus voor pakkende liedjes.

Sports Team – Dig!

Tot nu toe is het Sports Team nog niet gelukt om met de nieuwe nummers verder te komen dan met de songs van hun debuutalbum. Zou de band last hebben van het beruchte tweede album syndroom? De toekomst zal het leren.

Dit geconstateerd hebbende, met de vijfde voorloper van het Gulp! album is weinig mis. Dig! heeft humor, spanning en is vooral anders dan de variaties op het thema postpunk die Sports Team to nu toe heeft laten horen. Je herkent de band pas halverwege Dig!, wanneer voorman Alex Rice een stukje in zijn eigen stem zingt. Daarvoor horen we lage mannenzang, daarna ook plus een kinderkoor. Gulp! verschijnt de 23 ste van deze maand.

FUZZY TEETH – Horsefighter

We kunnen de vorige bands van Anthony ‘FUZZY TEETH‘ Koenn wel bij naam noemen, maar tenzij je tot je ellebogen in de Haagse scene zit, is de kans dat je ze kent niet erg groot. Anders gezegd, tot nu toe is Anthony ondanks zijn noeste arbeid (hij rockt al sinds 2012 aan de weg) nog niet boven komen drijven. Maar (je voelt hem al aankomen) met zijn nieuwe project FUZZY TEETH zou dat alsnog kunnen gaan gebeuren.

Nu willen we op basis van één nummer geen al te grote uitspraken doen, maar Horsefighter heeft het hoor en als Anthony nog een paar nummers van dit kaliber heeft dan moet het wel heel raar lopen wil hij t.z.t. niet worden opgenomen in de Vaderlandse indie eregalerij.

Hoe klinkt Horsefighter dan? Vlot en vernuftig, speels en spannend, kort en krachtig. Nu weet je nog niet veel, ga daarom vooral zelf kijken bij de Popronde waar FUZZY TEETH de naam van Den Haag als popstad nummer 1 hoog zal houden.