Category: Recensies

Pink Mountaintops – Nikki Go Sudden

Pink Mountaintops volgt GM hit Lights Of The City op met een ode aan Nikki Sudden, een half vergeten Britse rocker met lijntjes naar R.E.M. Waterboys en Wilco. Een kleurrijk figuur die Sudden die in 2006 op 49 jarige leeftijd plotseling overleed aan een hartaanval.

Nikki Go Sudden heeft wel iets van de Bowie/T Rex glamrocksound die Sudden zo bewonderde. Dat plus een vioolsolo, of beter fiddle-solo. De track staat net als Lights of The City op het opvallend afwisselende nieuwe album van de band uit Vancouver, Peacock Pools.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Deep Dive

Een puntje van kritiek aangaande Rolling Blackouts Coastal Fever is dat ze voor een band met drie gitaristen in de gelederen wel een beetje zuinig zijn met gitaarsolo’s. Nieuwe single, Deep Dive dat tegelijk verscheen met het vierde album van de Australiërs, Empty Rooms maakt gelukkig veel goed.

Een sterke riff vormt de aftrap van een midtempo rocker waarin de gitaren welig tieren. Er mompelt weliswaar iemand doorheen maar de laatste anderhalve minuut is alleen maar gitaar, zo’n bevlogen solo die je naar je luchtgitaar doet grijpen. 

Live Foto Review: De Staat @ Gashouder

Live Foto Review: De Staat @ Gashouder, Amsterdam
15 mei 2022
Foto’s Peter van Heun

De Staat injecteert hun rockmuziek op een subtiele manier met dansbare electronica, waardoor zij met kop en schouders boven hun rocksoortgenoten uitsteken. Op de zes albums van de band worden grotere thema’s uit de maatschappij aangehaald en worden de tracks gedragen door de donkere gitaarklanken en de puntige uithalen van frontman Torre Florim.

KEG – Kids

Humor en popmuziek gaan moeilijk samen, maar het Britse KEG zou wel eens de uitzondering op de regel kunnen zijn. We gaan er dus van uit dat de kale koppen van de bandleden in de video van Kids grappig bedoeld zijn.

De zevenkoppige kunstpunkband KEG mag dan wel uit het Britse Brighton komen, de band haalt zijn mosterd  in het Amerika van c.a. 1980. Denk Devo, B52’s en vroege Talking Heads. Maar dan met trombone en koebel. Kids –dat lijkt te gaan over een au pair die niet van kinderen houdt- is de nieuwste van nu in totaal zes songs van KEG.

Het probleem van humor in popmuziek is dat grappige acts vaak one hit wonders blijken te zijn. Hun trucje is maar één keer leuk.  Maar de indruk bestaat dat KEG gewoon gek is. En een beetje gekte is natuurlijk helemaal niet zo gek voor een rockband.  Vraag maar aan Devo, B52’s en David Byrne.

late night drive home – Awkward Conversations

late night drive home komt uit El Paso, Texas, een stad diep in het hart van Trump Country. Onderwerpen als politiek en religie kunnen we daarom waarschijnlijk maar beter vermijden, maar een boom opzetten over muziek moet geen probleem zijn. Daar lijkt de band wel iets zinnigs over te kunnen vertellen.

Ook al heeft late night drive home nog niet veel meer dan een handvol singles op zak, er is nu als sprake van een eigen sound. Daar spelen zanger Andre Portillo en gitarist Juan Vargas een belangrijke rol in. De eerste heeft een karakteristiek, nasaal stemgeluid, de tweede verstaat de kunst  zijn instrument lekker te laten gieren zonder te overdrijven. Vargas heeft ook een duidelijke voorkeur voor lange lijnen en hoge noten. Het energieke Awkward Conversations is een goed voorbeeld van de kunst en het kunnen van de dus veelbelovende Texaanse nieuwkomers. 

The Chats – 6L GTR

Een verklaring voor de heropleving van (post) punk-achtigen is de historische link tussen het genre en maatschappelijke onrust. Blijkbaar hebben The Chats die memo niet ontvangen, want de Australische fun punkers zingen niet over oorlog, inflatie of sluimerend facisme, maar over de kick van het rijden in een Nissan 6- GTR.

Aangezien zo’n bak toch al snel zo’n 180 k kost mogen we wel concluderen dat de SMOKO boys goed boeren. Tenzij ze worden gesponsord natuurlijk. De band zelf ontkent alles. ‘Om eerlijk te zijn. Ik weet nog geen eens hoe zo’n auto eruitziet, Ik kan niet autorijden’ beweert zanger Eamon Sandwith. Ja ja.

Een bezwaar is dat dus niet, Beach Boy Brain Wilson kon ook niet surfen toen hij al die surfhits schreef.  Op de b-kant van die surfsingles stonden overigens vaak nummers over crossen in een auto, voor de fans die ver van zee woonden. The Chats sluiten dus aan bij een traditie. Maar goed.

‘Get Fucked’, zo heet hun nieuwe album. Hun vierde alweer. Op 19 augustus komt-ie uit. Ruim voor die tijd, op 3 juli staan The Chats in de Max/Melkweg.

Kae Tempest – The Line Is A Curve

The Line Is A Curve is het vierde album van Kate Tempest, die tegenwoordig door het leven gaat als de genderneutrale Kae Tempest. De naamswijziging als een soort statement. Ze legt het uit:

“I’ve been struggling to accept myself as I am for a long time. I have tried to be what I thought others wanted me to be so as not to risk rejection. This hiding from myself has led to all kinds of difficulties in my life. And this is a first step towards knowing and respecting myself better. I’ve loved Kate. But I am beginning a process and I hope you’ll come with me … [Kae is] an old English word that means jay bird. Jays are associated with communication, curiosity, adaptation to new situations and COURAGE which is the name of the game at the moment. It can also mean jackdaw which is the bird that symbolises death and rebirth. Ovid said the jackdaw brought the rain. Which I love. It has its roots in the Latin word for rejoice, be glad and take pleasure. And I hope to live more that way each day … This is a time of great reckoning. Privately, locally, globally. For me, the question is no longer ‘when will this change’ but ‘how far am I willing to go to meet the changes and bring them about in myself.’ I want to live with integrity. And this is a step towards that. Sending LOVE always”, is Kaes statement. Een verklaring, een uitleg. Mooi mens. Die sowieso geboren is om boodschappen te verkopen.

The Line Is A Curve gaat over emoties als schaamte en angst en over een sociaal isolement, het proberen los te laten van negatieve gevoelens. Tempest laat geen lastig onderwerp onbesproken, kent geen gêne en gooit alle kaarten op tafel. En zo kennen we haar ook. Daar ligt haar kracht, haar power. Wie Tempest weleens live aan het werk heeft gezien, weet hoe diep haar teksten ook dan kunnen binnendringen. In 2012 won ze de prestigieuze Ted Hughes Award for innovation in poetry.

De spokenwordpoëzie van Kae Tempest gaat natuurlijk over de Brexit met al zijn aanhangsels, hoe het is te leven in het huidige Engeland. Het kroegleven, verdwalen in mobiele telefonie, daardoor worden opgeslokt. Het parallelle universum van de Instagrams van deze wereld. Hoe je wordt bedot, beduveld en bedwelmd door sociale media. The Line Is A Curve is emotioneel geladen. Überhaupt geladen. Tempest memoreert op grillige beats, soms keihard, soms vol nu-soul, alsook underground hiphopbeats. Ze voelt een dagelijkse verplichting haar emoties, haar ontzetting en vertwijfeling de baas te zijn. Terwijl er ook, gelukkig maar, optimisme is. Zon achter de wolken. “There are things I have to say about the fullness and the blaze of this beautiful life,” rapt ze in Grace. Geregeld hoor je haar vechten tegen emoties. Dan is Tempest op haar best. Gastrollen zijn er onder meer voor Lianne La Havas (No Prizes) en de geweldige Grian Chatten van Fontaines D.C. (I Saw Light). Het album is een ronduit therapeutische oefening van Tempest, waarmee ze aantoont al haar demonen de baas te kunnen zijn. Kae Tempest staat 2 juli op Down The Rabbit Hole.

Tekst: Pieter Visscher

Silver Lake – Violet

The Silverfaces was een band die heel beroemd had kunnen worden, moeten worden zelfs. Om de een of andere niet meer te achterhalen reden sneuvelde de band echter voortijdig. Motor van de band was gitaarvirtuoos Jesse Koch.

Uithuilen en opnieuw beginnen was het advies en is het devies. Dat nieuwe begin heet Silver Lake en lijkt in weinig op de onstuimige retrorock van Jesse’s eerste band. Samen met zijn partner in life and crime Marleen Hoebe beoefend Jesse nu een genre dat je droomrock zou kunnen noemen. Droom vanwege Marleen’s zoele zang en de zwoele songs, rock wegens de alom aanwezige gitaren.

Violet en het eerder verschenen ‘Under The Silver Lake’ zijn wegbereiders van een debuutalbum dat later dit jaar zal verschijnen.

 

Bongloard – The Gram

Bongloard is een midden Nederlands trio dat rockt alsof er geen buren bestaan. The Gram is al de derde single die Bongloard dit jaar heeft uitgebracht. Het wordt dus wel eens tijd om ons aan te sluiten bij het snel groeiende legioen fans.

Van het trio nieuwe nummers is The Gram het meest geschikt is voor thuisgebruik. Het is nog steeds een nummer dat live voor heel wat onrust zal zorgen, maar vergeleken bij de anarchie van ‘I’m Staying In Bed Today’ en de gabberpunk van ‘Problems’ is The Gram een oase van rust. Maar niet heus.

Tape Toy – Honey, WTF

Tape Toy gaat even bewijzen dat aanhouders winnen, dat uitstel geen afstel is en dat wat in het vat zit inderdaad niet verzuurd. De band had net een nieuw album uit en prachtige toekomst plannen toen de pandemie uitbrak. Een mindere band zou bij de pakken neer zitten en iets anders gaan doen, maar niet Roos en haar broeders in de band.

Ze beginnen gewoon opnieuw met frisse moed en een prima album, Honey WTF album waarvan het titelnummer nu ook als single uit is. It’s My Time To Flip The Table, I Am Ready I Am Able’ luidt het strijdbare refrein. Tape Toy laat zich niet kisten dat is de boodschap. Gaat ze zien gaat ze zien! Bijvoorbeeld op 13 mei in de Mezz, 22 mei in de Luxor, 28 mei in de Simplon 16 juni in de Doka en/of 1 juli in de So What!