Category: Recensies

Rory, toetssteen voor alle toekomstige gitaarhelden

Om de 50ste verjaardag van Rory Gallaghers gelijknamige solodebuutalbum uit 1971 te vieren, is het album in diverse nieuwe uitvoeringen uitgekomen. Geremasterd in de Abbey Road Studios en met allerlei nog niet eerder verschenen versies van nummers. 

Inbegrepen in de meest luxe versie is een niet eerder uitgebrachte dvd van 50 minuten van Rory’s allereerste soloconcert dat werd gefilmd in Parijs, voor de Pop Deux-televisieshow.

Het uitgebreide pakket bevat ook een 32 pagina’s tellend hardback-boek met veel zeldzame en nooit eerder vertoonde foto’s van de Britse rockfotograaf Barrie Wentzell, essays en memorabilia van de albumopname, inclusief handgeschreven songteksten van Rory, en een exclusieve poster in beperkte oplage. De 2cd- en 3lp-edities van het album zijn verkleinde versies van de Deluxe Boxset. Er komt ook een speciale D2C limited edition kleur 1lp met het John Peel Sunday Concert.

De boxset bevat ook exclusieve liner notes geschreven door zijn broer en manager Donal Gallagher, zijn oude basgitarist Gerry McAvoy (1970-1991) en fotograaf Barry Wentzel, plus een volledig interview uit 1971 met Rory door journalist Roy Eldridge.

Het debuutalbum bevat enkele van de meest geliefde Rory-nummers zoals I Fall Apart (Rory’s tweede meest gestreamde nummer), Laundromat en Just The Smile. Ook opgegraven tijdens de mixsessies van 2021 zijn het niet eerder uitgebrachte At The Bottom, een nummer dat Rory uiteindelijk opnieuw opnam voor zijn album Against The Grain uit 1975, plus Advision Jam, een rockend instrumentaal. Rory Gallagher op gitaar en zang, evenals altsax, mondharmonica en mandoline, Gerry McAvoy op bas en Wilgar Campbell op drums. Vincent Crane van Atomic Rooster speelt piano op twee van de tien nummers op het album Wave Myself Goodbye en I’m Not Surprised.

Rory had niet meer live gespeeld sinds zijn vorige band Taste op 24 oktober 1970 uit elkaar ging. Toen Rory’s gelijknamige soloalbum in mei 1971 werd uitgebracht, begon hij aan een 16-date UK-tour, tien dagen toeren door Ierland en een kort uitstapje naar Zwitserland.

Opgenomen in de legendarische Advision Studios in Fitzrovia, Londen, toont Rory’s gelijknamige debuutalbum de Ierse gitarist als een veelzijdige vertolker van de blues met een dwarsdoorsnede van de blues van akoestische tot zware bluessoul. Advision was een van de populairste opnamestudio’s in de jaren ’60 en ’70 en de thuisbasis van klassieke albums opgenomen door The Yardbirds, The Who, The Move, T. Rex, David Bowie, Kate Bush, Elton John, Slade, Gentle Giant, Gerry Rafferty en veel meer.

Als er ooit een “muzikant van een muzikant” was, dan is die onderscheiding van Rory Gallagher. Beroemd om zijn zinderende liveoptredens en zeer gerespecteerd vanwege zijn toewijding aan zijn vak, stierf hij in 1995, slechts 47 jaar oud.

Rory’s tijdloze reputatie is in de jaren daarna blijven bloeien. Inderdaad, enkele van de meest baanbrekende figuren uit de rockwereld, van Jimi Hendrix tot Eric Clapton, Joe Satriani tot Joe Bonamassa, Queen’s Brian May tot Johnny Marr van The Smiths, Slash van Guns ‘N Roses tot the Edge of U2, hebben hem als invloed genoemd. Rory blijft een toetssteen voor alle toekomstige gitaarhelden in de 21e eeuw.

Toverberg – As Far As You Will Go

Lars & the Magic Mountain is dood lang leve Toverberg! De eerste is net als de tweede een project Lars Kroon, een man die als voormalig bassist van o.a. Go Back To The Zoo en St Tropez heeft bewezen wel wat in zijn mars te hebben. Veelzijdig is hij ook. Met GBTTZ speelde hij potige indie, met StT stond hij op standje punk terwijl hij met The Magic Mountain een spacepop beoefende, een term die hij zelf in het leven heeft geroepen.

Het is wat ingewikkeld om precies te bepalen welke nummers onder de vlag van Lars & The Magic Mountain tot stand zijn gekomen en wat typische Toverberg tracks zijn.  Lars heeft namelijk met terugwerkende kracht alle Magic Mountain nummers onder de Toverberg vlag geschaard.

Toch lijkt Lars zijn bandnaam niet zomaar te hebben vertaald/veranderd. De vier Toverberg liedjes die dit jaar zijn verschenen hebben die typische, intieme sfeer die je alleen hoort op soloalbums in de ware zin des woord’s. (Vrijwel) alles wat je hoort is gespeeld, gezongen, geschreven en geproduceerd door één persoon. In dit geval Lars dus. Daarmee voegt hij zich in het illustere gezelschap van Paul McCartney, Todd Rundgren en Prince.

Naar onze smaak is  As Far As You Will Go met zijn relaxte melodie, sfeervolle aankleding (een steelguitar!) en kleefrefrein de sterkste van het kwartet nieuwe nummers.

Bij onze vrienden van The Daily Indie lazen we dat het (debuut?) album van Toverberg klaar is en dat Lars de plaat persoonlijk aan de man komt brengen. Hou die concertagenda in de gaten.

Eddie Vedder – Long Way

Eddie heeft het maar druk. Net klaar met de lancering van zijn dochter en de soundtrack van de nieuwe Sean Penn film komt bij nu met een heuse solosingle! Feitelijk is Long Way Eddie’s eerste volwaardige solonummer. Hij heeft weliswaar al twee Pearl Jam loze albums op zijn naam staan, maar de eerste was een soundtrack en de tweede, man met ukelele. Leuk voor de fans, maar niet veel meer dan dat.

Long Way is een solide rocksong, zo Amerikaans als pickup trucks en cowboyhoeden. Het is dat je de stem herkent anders zou je aan niets kunnen horen dat de zanger een verleden in heeft de grunge. De stijl van  Long Way is wat in vaktermen heart land rock heet, muziek voor in de kroeg en in de auto, denk aan Bruce, maar denk vooral aan Tom Petty.

Long Way is de eerste track van Eddie’s nieuwe album Earthling, dat hij maakte met  hitproducer Andrew Watt. Die laat zich doorgaans vooral in met artiesten van zijn eigen leeftijd zoals Lana Del Rey, Justin Bieber en Sam Smith, maar voor een gelauwerde rocker als Eddie maakte hij graag een uitzondering. De keuze van de producer geeft wel de ambitie van de artiest aan. Eddie wil hits, maar zoals Long Way laat horen niet ten kosten van zijn (geloof)waardigheid.

Pom Pom Squad – Death Of A Cheerleader

Pom Pom Squad – Death Of A Cheerleader (City Slang)

Niet dat je dan wel kunt zeggen dat het eigenlijk wel goed zit met zo’n titel, maar Death Of A Cheerleader mag er zijn natuurlijk. Ostentatief, op z’n minst. Die titel. Lichtjes spraakmakend. Wees eerlijk. Onherroepelijk moet je even denken aan het briljante Death Of A Disco Dancer, van The Smiths. Van het al even geniale Strangeways Here We Come, uit 1987. Een van de sterkste muziekjaren uit de geschiedenis, qua albums. Om even wat zijpaden te betreden.

Maar dit gaat om het debuut van Pom Pom Squad. Achter die bandnaam gaat met name Mia Berrin schuil. De singer-songwriter. Samen met haar band – twee vrouwen en een man (oh, mag je dat nog zeggen?). De Amerikaanse mixt punk en grunge en komt tot alleraardigste liedjes op dit interessante debuut.
Veertien nummers telt Death Of A Cheerleader en hoewel de sticker met Alle 14 Goed er niet op kan, valt er meer dan genoeg te genieten. Met name de uptempostukken springen eruit. In mindere mate geldt dat voor openingstrack Soundcheck (51 seconden), dat simpelweg het riedeltje van
Mr. Sandman is. Een liedje van The Chordettes, uit 1954 (mooi voetbaljaar). Evenwel niks hoor, qua credits, in het cd-boekje. Geen letter.

Maar dat genieten dus. Neem een Head Cheerleader. Met stevig gitaarwerk, dat we stiekem wel wat vaker hadden willen horen. Neem het beukende Lux, dat meer dan enigszins aan Wolf Alice doet denken. “Meet me tonight in the garage”, zingt Berrin. Nou, zal daar aan oude Citroëns worden gesleuteld?

Hoewel Pom Pom Squad ons nog niet continu de horlepiep laat dansen op Death Of A Cheerleader hoor je wel degelijk dat er veel meer in het verschiet ligt. Dat op een tweede album het accent nog wat meer verlegd kan worden naar stevig. Dat is het plan, mijnerzijds. Een tip. Een voorzet. Naar hard! Naar meedogenloos zelfs. Misschien? Pom Pom Squad heeft het allemaal in zich. Want dat horen we dus zonder meer. Vooralsnog wordt een 7- genoteerd. Op naar een 8+! Pieter Visscher

Pierre Daven-Keller – Dakota Jim 3 (feat Barbara Carlotti)

Dakota Jim 3 van de Franse filmcomponist Pierre Daven-Keller en zuchtmeisje Barbara Carlotti is een onverbloemde ode aan de grootmeester van de Gallische pop, Serge Gainsbourg. Denk ‘Je T’Aime Moi Non Plus’, maar dan(bijna) zonder seks. Pierre speelt de rol van Serge, Barbara die van Jane Birkin.

De 3 achter de songtitel betekent dat dit de 3e versie is van Dakota Jim. Nummer 1 is instrumentaal, de 2e gezongen/gehijgd door madame Carlotti alleen. Een hit gaat dit never en nooit worden, maar een stukje ‘musique exotique’ tussen het gebruikelijk indie-geweld leek ons wel zo amusant pour la varieté.

Enne mocht je Dakota Jim 3 toch leuker vinden dan gewoon geinig, zowel Pierre als Barbara hebben nog veel meer zwoele klanken in de aanbieding.

My Morning Jacket – Regularly Scheduled Programming

Het eerste nieuwe nummer van My Morning Jacket in vijf jaar biedt geen nieuwe inzichten, geluiden of invloeden. Of het moest zijn dat de synths de gitaren ietwat naar de achtergrond hebben verschoven. Een probleem is dat niet, want Regularly Scheduled Programming heeft alles wat de band uit Kentucky zo bijzonder maakt. De nieuwe single is weer zo’n statige country symfonie die gestaag toewerkt naar een episch einde.

Regularly Scheduled Programming is de eerste vrijgegeven vrucht van een tweetal opnamesessies die MMJ in L.A. heeft gehouden met zanger Jim James als producer en waaruit een nieuw album zal worden samengesteld. De naar de band genoemde langspeler moet ergens in oktober uit gaan komen.

Joyeria – Here Comes Trouble

Joyera‘s debuutsingle, Here Comes Trouble is een productie van Dan Carey. Bij de vaste luisteraars gaat nu een lampje branden. Die Carey heeft namelijk de laatste jaren een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. We noemen een paar namen. Goat Girl, Squid, Fontaines DC, Black Midi hebben allemaal recentelijk met Dan in de studio vertoeft.

Wat stijl betreft zijn genoemde namen nogal divers. Wat hen bindt is eigenzinnigheid. Joyeria, het alias van de Canadese Artus Dyjecinski is misschien nog wel de meest eigenzinnige van het stel. Zijn imposante debuutsingle Here Comes Trouble bestaat uit twee delen. Part 1 is een gezongen, gedreven, monotone, semi elektronische track, die wel aan Lou Reed doet denken. Op Part 2 gaat het tempo een paar streepjes omhoog en bestaat de zang alleen uit het herhalen van het refrein c.q. de songtitel. Het einde lijkt te verzanden in chaos, maar voordat je oren gaan piepen komt er een fade-out. Hier is de referentie Lou’s Velvet Underground maatje John Cale. Om met Elvis te spreken, ‘If you’re looking for trouble, you came to the right place..

Gorillaz – Jimmy Jimmy (feat AJ Tracey)

Sinds Manu Chao er het zwijgen toe doet is het aan Gorillaz om het volk te verblijden met muzikale mixdrankjes, tropische cocktails van pop, rock, afro, hip hop, reggae en wat er verder die dag op het menu staat.

De cartoonband van Damon Albarn viert dit jaar zijn vierde lustrum. Niemand zou daarom verbaasd zijn als de klad er een beetje in zou zijn geslopen. Hoeveel bands houden het nou eenmaal twintig jaar vol aan de top? Nou Gorillaz dus. Qua pakkende refreinen, onweerstaanbare beats en laat maar lekker los gevoel haalt nieuwe single Jimmy Jimmy makkelijk de  Gorillaz Top 5.

Albarn is zijn eigen laconieke zelf. Rapper AJ Tracey neemt de meeste vocals voor zijn rekening, terwijl Gorillaz medewerker van het eerste uur, Remi Kabala Jr tekent voor een lekker dubby productie. Lee Perry’s geest leeft voort in Jimmy Jimmy!

In deze nazomer is  Jimmy Jimmy de juiste plaat op de juiste tijd.   

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – augustus 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

  1. Big Red Machine – How Long Do You Think It’s Gonna Last?
  2. Bleachers – Take the Sadness Out of Saturday Night
  3. Cleo Sol – Mother
  4. Durand Jones & The Indications – Private Space
  5. Jett Rebel – Pre-Apocalypse Party Playlist
  6. Joy Orbison – still slipping vol. 1
  7. Jungle – Loving In Stereo
  8. Liars – The Apple Drop
  9. Little Simz – Sometimes I Might Be Introvert
  10. Lorde – Solar Power
  11. Rico & GUAN – Rated R
  12. The Bug – Fire
  13. Turnstile – GLOW ON

Media Giant – Afraid Of The Dark

Media Giant maakt indruk met debuutsingle Afraid Of The Dark. De band is nog zo nieuw dat we niet meer weten dan dat ze uit Engeland komen. Verder is er nog een persbericht waar je niet veel wijzer van wordt en waarvan je hoopt dat het ironisch bedoeld is.

‘Wij van Media Giant geven om u. Daarom hebben we gebruik gemaakt van een uitgebreid marktonderzoek en een wetenschappelijke analyse om te bepalen wat een hit tot hit maakt. Afraid Of The Dark is onze eerste uitgave, onze studies suggereren dat u de stuwende beat, het dansbare ritme en de herkenbare tekst zult waarderen’.

Dat dus. Wijzer wordt je van de playlist van de band op Spotify. Daarin staan nummers van o.a. David Bowie, Gang Of Four en Elvis Costello. Namen die ontbreken, maar er zeker bijhoren zijn die van Duran Duran en Talking Heads. Op naar de volgende single.