Category: Recensies

FUR – When You Walk Away, Pt 1

Zou dit hem zijn? FUR hikt al een tijdje tegen een doorbraak aan. Niet dat ze geen succes hebben. De Britse traditionalisten hebben één flinke hit op hun conto, en een handvol redelijk succesvolle singles. Vreemd genoeg zit in aanhang vooral in Indonesië. Thuis in de UK en in de Europese regio stelt de FUR nog niet heel veel voor. En dat is jammer en ook onterecht.

FUR laat zich inspireren door vervlogen tijden, de jaren vijftig, zestig en zeventig toen liedjes maken nog een ambacht, een kunst en een kunde, teamwork ook. Nu is het vaak een eenling met een laptop.  

Het Beatle-esque (Oasis-esque) When You Walk Away, Pt 1 is het zoveelste geslaagde voorbeeld van de ‘klassieke’ kop-staart songs die FUR produceert, liedjes waarin de zanglijn er eerder was dan de beat. Wat When You Walk Away, Pt 1 nog extra sjeu geeft is het opwindende gitaarduel aan het eind dat je naar je luchtgitaar doet grijpen.

 

waarmee de song eindigt.  

Nothing – Amber Gambler

Bij het opruimen van de studio kwam Nothing nog een paar tracks tegen die niet geschikt werden geacht voor het The Great Dismal album. Waarom niet vraag je je af als je Amber Gambler hoort. Wellicht dat de tekst niet paste binnen het album concept, muzikaal valt er helemaal niks op aan te merken.

Amber Gambler is een atmosferisch nummer, dat wel vaart bij herhaalde beluistering. De bijna gefluisterde zang zweeft boven een weefsel van gitaren, een eenzame viool versterkt de melancholieke sfeer. Conclusie afdankertje blijkt aanwinst! Op 8 oktober komt er een EP’tje uit met nog een paar aan de vergetelheid ontrukte tracks.

Jungle – Loving In Stereo

Jungle – Loving In Stereo (Caiola Records/Mattan)

Zijn die nachtclubs nou al weer open? Omdat de nieuwe Jungle uit is. Och jongens en meiden, vrouwen en mannen, wat vinden we daar veel overheerlijke vloervullers op. Om je urenlang op in het zweet te swingen. In zo’n nachtclub dus. We zijn eraantoe.

Hoe zat het ook alweer? Met Jungle? Nou, het is nog altijd die danceformatie uit Londen, met Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland als voornaamste leden. Ze debuteerden zeven jaar geleden met het gelijknamige Jungle en dat werd uitstekend ontvangen. Wat in mindere mate gold voor opvolger For Ever. Het moet die ‘lastige tweede’ zijn geweest. Maar nu! Nu is er de dekselse derde. Jungle terug en beter dan ooit. Opwindender, wat organischer allemaal en meer goeie danceliedjes dan waar we op hadden durven hopen. Geen flagrante miskleunen te vinden op dit Loving In Stereo. Integendeel.

Ze leggen het zelf even uit: “We learned to capture the energy of the moment as best as possible without overthinking it. We also realised that our previous albums had a laidback swagger and had never pushed the tempo beyond 120bpm, so this whole level of energy was missing, like we had had a glass ceiling over the project. Our main goal was to let go of perfection and embrace how energetic and real our music could be.”

Inderdaad, een stuk opportunisme kan een hoop doen met de mens. En met de muziek die eruit voortvloeit. Jungle piekt op het juiste moment, net nu het normale leven weer voorzichtig een beetje op gang lijkt te gaan komen. Groovy en funky dance met allerhande soul-, rock- en disco-elementen die voor de juiste opwinding zorgen. Nu de zomer ons al maanden voor de gek houdt. En zijn die nachtclubs nou al weer open? Pieter Visscher

Mazey Haze – Headspin

Ook single nummer twee van Mazey Haze mag er zijn. Net als Sad Lonely Groove is Headspin een mijmerende melodie verpakt in een dwarrelwind van gitaren. Kenners zullen in de gitaarsound zowel de oude Byrds als het pre disco Tame Impala herkennen.

Meer van het zelfde is de nieuwe Mazey Haze single echter niet. Waar de debuutsingle een lekker achteruitleunnummer is, blijkt Headspin na een lome start niet alleen dromerig maar ook dansbaar.

Deze week maakte Mazey bekend dat er in november een EP volgt. De release van ‘Always Dancing’ wordt gevierd met een show in Paradiso op de 8ste. De kaartverkoop is inmiddels in volle gang en aangezien er maar een beperkt aantal tickets in omloop zijn is haastige spoed in dit geval goed.

Spoort – Hunt & Gather

Het zal nog wel even duren voordat Spoort scoort. Misschien wel nooit, zijn ze net even te excentriek. Dat de band wel het een en ander in hun mars heeft staat echter buiten kijf. We ontdekten we Spoort vorig jaar middels het geinige FLYY.  We hebben de track een tijdje gedraaid, maar de respons hield niet over. Nu willen we een paar weken aan Hunt & Gather gaan hangen om te kijken of we nu wel wat steun voor de band kunnen krijgen.  Hunt & Gather is een soort reggae of ska, stel je een maffe Madness voor.  

Neem alleen al de naam. Spoort komt van ons woord spoor, als in treinspoor. Mogelijk is de bandnaam bedacht in een Hollandse coffeeshop. Of ze de t er per ongeluk of bewust aan hebben toegevoegd is niet duidelijk. Maar Spoort spoort dus. (sorry;)   

  

 

Stone – Let’s Dance To The Real Thing

Stone komt Liverpool, een stad die wel een naam heeft op te houden als het om popmuziek gaat. Dat lukt de mannen meer dan een beetje met hun nieuwe single. Let’s Dance To The Real Thing is de muzikale tegenhanger van een Energy Drink, met een scheutje wodka.

‘Put This On Your Playlist’ roept zanger halverwege op een niet mis te verstane toon. Als we een sticker op de band zouden moeten plakken zou dat iets zijn als brutale indie, of Britse branie pop. De gitaren zijn fel en alom aanwezig, de zanger fungeert als aanjager.

De Stonies omschrijven zichzelf als een typische Gen-Z band, het resultaat van opgroeien in een onbegrensd digitaal tijdperk, punk in ethiek maar niet in genre, fans van Sonic Youth en The Streets. De eerste qua noise, de tweede wat vocale voordracht betreft. Tenminste dat was zo. Op eerdere singles rapte zanger Fin Power zijn teksten, op Let’s Dance To The Real Thing zingt hij gewoon. Ons bevalt dat beter, hen hopelijk ook.

Palace – Gravity

Een Twin Peaks gitaar, intieme lead en hemelse samenzang dragen de nieuwe single van Palace. Gravity is een ruim vijf minuten durend hallucinatoir droomlandschap dat waarschijnlijk het best met de ogen gesloten, de deur op slot en de versterker op 10 kan worden genoten. Ook onder minder ideale omstandigheden blijft er echter nog genoeg te genieten over. 

Gravity is een eerste voorbode van het nieuwe, derde album van Palace waarvan alleen nog maar bekend is dat het begin 2022 moet uitkomen. Dan begint namelijk/hopelijk de wereldtournee van de Britten.  

DMA’s – We Are Midnight

DMA’s zwabbert een beetje. Het trio speelde zich in de picture als het Australische antwoord op Oasis. Succes was hun deel. Daardoor leken ze hun oorspronkelijke missie een beetje uit het oog te verliezen. Er volgde een serie songs die steeds platter en gladder werden. Het oude publiek haakte goeddeels af en het nieuwe bestond vooral uit dagjesmensen.

Het is de oude wijsheid dat ‘als je te veel water bij de wijn doet er niemand meer dronken wordt’. Dat lijken de boys nu zelf ook te beseffen. Op hun nieuwe single We Are Midnight is weer iets van de oude rebelse geest te horen? De zang is misschien wat netjes, maar die verzuipt bijkant in een massieve muur van grofkorrelige gitaren. Diezelfde gitaren domineren op alle vier de nummers op de nieuwe EP.  DMA’s is op zijn schreden teruggekeerd. Zeg het voort, zeg het voort!

 

Miles Kane – Don’t Let It Get You Down

Miles Kane goes retro! op zijn nieuwe single Don’t Let It Get You Down. De conga’s, de koortjes, de toeters, de surfgitaar; we hebben het allemaal eerder gehoord, maar zelden in zo’n bruisende mix als op de nieuwe single van citizin Kane.

Als we zo vrij mogen zijn om er een boute vergelijking tegen aan te gooien, Don’t Let It Get You Down klinkt als een mix tussen The Style Counsil en Kid Creole & The Coconuts. De lol spat uit de virtuele groeven. De vrolijke stemming van Kane & co is zo besmettelijk als de delta variant!  

Ook in casus Kane betekent een nieuwe single een nieuw album. De vierde van Miles Kane arriveert begin volgend jaar en zal ‘Change The Show’ gaan heten.

Quickly Quickly – The Long And Short Of It

Quickly Quickly – The Long And Short Of It (Ghostly International/Konkurrent) 

Zo’n multi-instrumentalist uit Portland, in Oregon. Quickly Quickly noemt-ie zichzelf. En wij moeten dat allemaal dan maar serieus nemen? Zonder meer.

In werkelijkheid heet deze producer, singer-songwriter en arrangeur Graham Jonson. Jongen die op jonge leeftijd al lekker muzikaal actief was en zoals zo vaak pluk je daar dan op latere leeftijd de vruchten van. Jong geleerd, oud gedaan is een adagium dat bij velen op een tegeltje aan de muur hangt. Ook bij Graham, naar verluidt. Quickly Quickly bracht, avant la lettre, op zestienjarige leeftijd reeds een eerste single uit. Tegenwoordig moet hij het vooral van de streams hebben. Zo gaat dat. Zeker niet onverdienstelijk tot nu toe, die streamingcijfers van de man. Hij die heerlijk aanrommelt met stromingen als jazz, hiphop, soul, r&b en psychedelische pop en met zijn eerste langspeler The Long And Short Of It ongetwijfeld gaat scoren.

Het betekent het debuutalbum van Quickly Quickly, die zich mogelijkerwijs niet realiseerde dat zijn gekozen naam wat potsierlijk aandoet. Maar grijnsde de massa ook niet intens bij De Kevers, De Rollende Stenen (RIP Charlie), De Smashende Pompoenen, De Manische Straatpredikers, Dierenwinkeljongens, De Simpele Geesten, Hond Eet Hond, Koninginnen Van Het Stenen Tijdperk, Pratende Hoofden en Radiohoofd? Naar wij dachten.

De heer Quickly Quickly mijmert met teksten over desperatie, twijfel, lethargie, allerlei vormen van distantie, maar ook hunkering en verlangen en lijkt nochtans geen moment de controle te kunnen verliezen. Muzikaal is King Krule een gelijkgezinde. I Am Close To The River is een liedje dat je wel twintig keer achter elkaar wil horen. Quickly Quickly verdient applaus. Pieter Visscher