Category: Recensies

The Black Keys – Delta Kream

The Black Keys – Delta Kream (Nonesuch Records/Warner)

Precies tien jaar terug dat The Black Keys een auto op de cover van een album hadden. Toen El Camino en nu Delta Kream. Dat is meteen ook de enige overeenkomst, want alles is anders aan de twee platen. En toch herken je The Black Keys uit duizenden.

Dat heeft niet alleen te maken met de kenmerkende stem van Dan Auerbach, maar ook met de moddervette sound die het duo steevast loslaat op haar composities. Werd El Camino nog geproduceerd door Danger Mouse, op Delta Kream doen Auerbach en Patrick Carney alles zelf. Behalve het schrijven van de songs, want alle elf tracks zijn covers. Van countryblueshelden die de twee inspireerden. Muzikale helden.

Niet de bekendste namen. Neem een Mississippi Fred McDowell, verantwoordelijk voor een rustig countrybluesnummer als Louise. De riff die de song draagt krijg je niet meer uit je kop, terwijl McDowells origineel toch wat minder beklijft. Heeft te maken met zowel de productie als de gitaar. Die van McDowell akoestisch, die van Auerbach elektrisch.

Het album opent met een cover van de bekendste artiest die onder handen is genomen: John Lee Hooker. Crawling Kingsnake werd in 1948 weergaloos vertolkt door Hooker en je snapt meteen dat The Black Keys er verliefd op werden. En het lied 73 jaar later nieuw leven hebben ingeblazen. Hooker zou de versie zonder enige twijfel fantastisch hebben gevonden.

Helemaal met trots vervuld zou David Kimbrough Jr zijn geweest, omdat maar liefst vijf nummers van zijn hand overgoten zijn met die Black Keys-saus. De liefde voor Kimbrough Jr, die weer beïnvloed werd door Mississippi Fred McDowell, proef je in alles. Pieter Visscher 

Karpov not Kasparov – Memory

Karpov not Kasparov maakt dansmuziek voor denkers. Dat kan ook moeilijk anders met zo’n naam. Wie niet zo bekend is met het nobele schaakspel zowel Karpov als Kasparov zijn grootmeesters in de sport. Beiden zijn van Russische afkomst. Waarom de voorkeur van Karpov not Kasparov naar de eerste uitgaat en niet naar de laatste, die heeft hem tenslotte van de troon gestoten laten we even in het midden.

Karpov not Kasparov komt uit Roemenië. Het duo is een jaar of zeven actief en gaat er niet zonder reden prat op dat ze in 38 van de 51 Europese landen heeft opgetreden. En in Rusland en Israel. In ons land stond Karpov not Kasparov in 2019 op ESNS en ADE.

Het lijkt er op dat Memory de voorbode is van een derde album van de schaakliefhebbers. De single is een geslaagd staaltje retro electro met zang, die herinneringen oproept aan het Duitse Kraftwerk, het Japanse Yellow Magic Orchestra en het Belgische Telex.  Ondanks hun reislustigheid is het duo nog niet erg bekend. Hopelijk brengt Memory daar verandering in.

 

St. Solaire – Again (you=me)

you = me, spreek uit ‘you equals me’ is de titel van het debuutalbum van St. Solaire. Het is ook de subtitel van de single waarmee de Rotterdammers de laatste twijfelaars wil overhalen om naar hun album te luisteren. Again (you=me) is een prima paard om de kar te trekken, want bevat alle elementen die St. Solaire bijzonder maken en waarmee de band zich onderscheidt van de concullega’s.

Het kwartet uit de havenstad is actief sinds 2015. In die tijd heeft de band zich bekwaamd en geschaafd aan een sound die vrij uniek is in Nederland indie-land. St. Solaire zoekt zowel de verdieping alsmede een zekere stijl, niet stijl als in genre, maar stijl zoals bijvoorbeeld die Bryan Ferry heeft. Hun songs zijn verzorgd, goed gedoseerd en uitgedacht.

Ondanks de aandacht voor vorm draait het bij St. Solaire om emotie, die is direct en oprecht. Wie van mosh-pits en stagediven houdt is bij Geert van Emden c.s. aan het verkeerde adres, maar voor een schemeravond met een cocktail in de ene hand en die van je geliefde in de andere is er nauwelijks een betere band denkbaar dan St Solaire.

Magnetic Spacemen – PRA

Magnetic Spacemen laat op PRA hun innerlijke Ramones de vrije loop. Ondanks de beperkte tijdsduur van nog een twee minuten heeft PRA alles wat het hebben moet, een intro als een startschot, een primitief maar doeltreffend refrein en een gitaarsolo waar rook van af komt. Dit alles gespeeld met een snelheid waar Verstappen jaloers op zal zijn. De Zwolse rammelaars hebben het hem weer geflikt.

Queen’s Pleasure – Empty Occasion

Track nummer 7 van het Amsterdamse Queen’s Pleasure is misschien wel de meest melodieuze van het stel. Het zal de zomer zijn.

Empty Occasion begint met een gitaarlick die op zich al de moeite waard is, maar wat volgt is ook niet mis; een fijn met kopstem gezongen refrein, zomerse koortjes en genoeg tempowisseling om zowel de dansers als de luisteraars bij de les te houden. Kortom alweer een prima plaatje van de puikste powerpopband van polderland.

Chelsea Wolfe – Diana

Dark Night’s Death Metal is een serie stripboeken uit de koker van DC Comics, de uitgeverij van o.a. Batman, Superman en Wonder Woman. Filmcomponist Tyler Bates, voormalig gitarist van Marilyn Manson, maar vooral bekend als soundtrack producer van de John Wyck cyclus en The Guardians of the Galaxy serie heeft het plan opgevat en uitgevoerd om een soundtrack te maken bij de graphic novels.

Daarvoor heeft hij een beroep gedaan op een aantal eigentijdse herrieschoppers waaronder Manchester Orchestra, HEALTH, Mastodon en Chelsea Wolfe. Manchester Orch. draaien we al, vanaf nu staat Miss Wolfe’s Diana ook op de playlist.

Uit elementen als folk, blues, metal en gothic brouwt miss Wolfe een genre dat je heksenrock zou kunnen noemen. In haar wereld winnen de boze stiefmoeders, komen verdwaalde kinderen nooit weerom en breken de glazen muiltjes. Qua sfeer, sound en onderwerpen is Chelsea  meer POTR en Aardschok dan PI, maar op zijn tijd een stukje onheilspellende herrie is best welkom toch?

En onheilspellend is Diana zeker. Het nummer klinkt alsof het is opgenomen in de kerkers van een spookkasteel en gemixt in een betonmolen. Tegen dat duistere decor speelt Chelsea de vermoorde onschuld.

Slothrust – Once More For The Ocean

Once More For The Ocean is een cadeautje van de oceaan, de Atlantische aan Leah Wellbaum, de zangeres, gitariste en songschrijver van Slothrust. Leah zat niet zo lang geleden of haar favoriete plekje aan de kust van New Hampshire in Massachusetts naar de zee te staren toen het nummer haar vrij letterlijk kwam aan waaien, eerst de baspartij, daarna de melodie en zo goed als tegelijkertijd de tekst. De gitaarsolo’s heeft ze er later bij verzonnen. Hoezo inspiratie?

De uitvoering van Once More For The Ocean weerspiegelt het gemak waarmee het nummer is ontstaan. Er is helemaal niets gekunsteld aan de opwindende drieënhalve minuut durende powerpopsong die aanvangt en eindigt met een gesmeerde gitaarsolo. Er zullen vast wel mensen zijn die moeite hebben met het effect op Leah’s stem, maar dat is gewoon even wennen.

Slothrust schuurt al vijf albums tegen een definitieve doorbraak aan. Het zou mooi zijn en verdiend als Once More For The Ocean voor laatste duwtje zorgt. Album 6, Parallel Time komt op 26 juli uit.

Sarah Neufeld – Detritus

Sarah Neufeld – Detritus (One Little Independent Records) 

Ze is geen naam die bij velen een belletje doet rinkelen, omdat je bij Arcade Fire natuurlijk vooral aan Win Butler denkt, aan Régine Chassagne, of aan Wins broer Will. Waardoor we die ronduit ideale Win-Willsituatie kregen. U weet het nog.

Maar Sarah Neufeld dook al op op het monumentale (inmiddels) debuutalbum Funeral van Arcade Fire, dat zeventien jaar geleden verscheen. Sinds Neon Bible (2007) wordt ze als volwaardig bandlid gezien van de Canadese superformatie. Wat logisch is. Neufelds rol is prominent binnen het geluid van de epische indierock van Arcade Fire.

Neufeld is ook lid van de instrumentale postrockformatie Bell Orchestre en brengt soloalbums uit. We zouden dus kunnen spreken van een vrouw met niet overdreven veel ruimte in de agenda en waarom zouden we dat niet doen? Neufeld heeft het misschien wel veel drukker dan goed voor haar is en dan weet ze toch nog met een nieuwe soloplaat te verschijnen. Een virtuele diepe buiging is dan ook op zijn plaats. Applaudisseren? Ook goed.

Detritus is een album dat je bij de platenzaak in de bakken met klassiek kunt vinden, maar dat welzéker ook kan opduiken in die met pop en alternatief. Omdat het gaat om vioolmuziek in een modern jasje, zonder dat Neufeld ook maar een moment concessies doet aan haar identiteit als klassiek geschoolde violiste.

Uiteraard grijpt Neufelds viool stevig de hoofdrol op Detritus, maar de zonder meer complementaire drums en voorzichtige elektronica maken een ruim negen minuten durend Tumble Down The Undecided onweerstaanbaar. De song is dansbaar en loopt over van de tot in de finesses uitgewerkte harmonie tussen de drie instrumenten.

Het nummer heeft een zekere agressie, snelheid en diepgang die we in vioolmuziek niet zo vaak tegenkomen. Fascinerend ook, dat ruim een halve minuut durende outro, dat voelt als strafschoppen na een bloedstollende halve finale met verlenging. Ja, we zijn in EK-sferen.

Tumble Down The Undecided is een dansbaar nummer, dat je mogelijk kennis laat maken met moves die je nooit eerder liet zien. Probeer dat eens. Eerst thuis, uiteraard.

The Top is een ander uptemponummer, terwijl de andere vijf hoogstandjes stemmiger zijn. Zo raakt openingsnummer aan Sigur Rós. We herkennen zelfs iets van vocalen, al zijn die minimaal. Net genoeg om je geheel tot rust te laten komen in Sarah Neufelds heerlijke sprookjesbos. Het is er warm, behaaglijk en geen mens is er ontevreden. Pieter Visscher  

 

King Gizzard & The Lizard Wizard – Shanghai

King Gizzard had misschien beter King Chameleon kunnen heten. Zo makkelijk een Kameleon van kleur kan verschiet zo verandert de band van stijl. Op Butterfly 3000, het 18e album van KGTLZ is slechts met moeite de band te herkennen van gitaar zwangere meesterwerken als Gamma Knife en O.N.E. De gitaren zijn niet allemaal aan de wilgen gehangen, maar die er zijn worden vaak omgeleid via allerlei randapparatuur zodat ze meer als synthesizers dan als gitaren klinken. De toetsenist heeft het sowieso erg druk.

Gelukkig klinkt de band nog steeds alsof de bandleden als kind in een ketel met toverdrank zijn gevallen. Het is niet makkelijk een favoriet te kiezen van het veelkleurige album, maar onze voorkeur gaat voorlopig even uit naar het exotische Shanghai dat inderdaad klinkt zoals de titel doet vermoeden, een beetje Chinees.

Matthew E. White – Genuine Hesitation

De Grote Vriendelijk Freak Matthew E. White laat weer eens iets van zich horen. Zijn eerste kik in zes jaar is een opgewonden en volgepropt epos dat wel iets weg heeft van Frank Zappa in diens disco periode.

Genuine Hesitation verscheen eerst in de albumversie van ruim zeven minuten. We hebben nog even getwijfeld of we die niet moesten draaien, maar hebben besloten dat dat toch iets te veel van het goede is. De single edit is precies hetzelfde minus het vage intro en het niet minder zweverige instrumentale outro. Wat er overblijft is al intens genoeg.

Veel nieuwe zieltjes zal White niet winnen met dit nummer, maar het feit dat hij terug is vinden we belangrijk genoeg om Genuine Hesitation toch even op de playlist te zetten. Het eerste nieuwe M.E.W. album in zes jaar – in de tussentijd is hij vooral druk geweest als producer voor o.a. Natalie Prass en Bedouine en als duetpartner van Flo Morrisey- gaat K-Bay heten en wordt in september verwacht.