Category: Recensies

Money & The Man – La Balada Del Hombre

La Balada Del Hombre begint met een klassieke flamenco lick. Op elektrische gitaar. Het zet de toon voor een opgewonden standje van een song van net anderhalve minuut. Tussen start en finish ontploft er een klein bommetje.

De Spaanse sfeer wordt goed volgehouden zonder dat er sprake is van een parodie. Dat wil niet zeggen dat de nieuwe single van Money & The Man niet vrolijk stemmend is. Hun lekker lompe polderrock doet je verlangen naar de lucht van bier, zweet en weed. Als dat al op plaat overkomt, kun je nagaan hoe Money & The Man er live wel niet in zal hakken!

Josephine Odhil – Fly On The Wall

Het is mogelijk dat je Josephine Odhil eerder hebt gehoord, als Odille of als frontvrouw van The Mysterons, het exotische zusje van Jungle By Night. Het is zo goed als onmogelijk dat je niet veel meer van haar gaat horen.

Haar debuut als Josehine Odhil is namelijk van een betoverende schoonheid. Iets dat ook al is opgevallen in diverse buitenlanden. Een Portugese site spreekt van ‘mystieke en charismatische stem. En een zorgvuldige een boeiende melodie’. Een Brits blog roemt de ‘tedere gitaar, de vluchtige synths die voor een ongelofelijke lichtheid zorgen’. En onze vrienden van 3v12 noemen Josephine in één adem met bands als Melody’s Echo Chamber en Beech House. We mogen dus wel stelen dat de release van Fly On The Wall niet onopgemerkt is gebleven.

illuminati hotties – MMMOOOAAAAAYAYA

Een nieuwe naam (voor ons dan) en wat voor een! illuminati hotties is een punkkwartet uit L.A. De dame en heren hebben al drie albums uitgebracht die niet niets hebben gedaan, maar ook weer niet zoveel dat ze onze kust hebben bereikt.

MMMOOOAAAAAYAYA lijkt een ander lot beschoren. Bij punk denk je al snel aan een beetje boze boys en girls die iets op hun lever hebben, maar de hotties zijn van de fun. Dat gold al voor oudere liedjes maar helemaal voor het aanstekelijke MMMOOOAAAAAYAYA. Nog even over de band en zijn naam. Het hotties (je schrijft de bandnaam in kleine letters) lijkt enigszins ironisch bedoeld, want als je de foto’s bekijkt zie je dat de bandleden het niet van hun uiterlijk moeten hebben. Niet dat ze lelijk zijn, verre van, maar hot is anders.

Het illuminati komt waarschijnlijk ook met een vette knipoog, want verwijst naar een van de oudere complottheorieen, dat een geheimgenootschap al sinds het einde van de 18e eeuw aan de onzichtbare touwtjes trekt. Een voorganger van QAnon dus.

Voor de muziekbeleving maakt dit allemaal dus niks uit. Als je niet vrolijk wordt van MMMOOOAAAAAYAYA moet je misschien eens bellen met een hulplijn.

Pinguin Radio presenteert podcast Volkskrant Radio – april 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

 

Sports Team – Happy (God’s Own Country)

Happy (God’s Own Country), het eerste nieuwe nummer van Sports Team in het inmiddels al niet meer zo nieuwe jaar is een kort, bondig en stevig rockend nummer over de hoop op een normale -dus lockdown vrije- zomer. We hopen met ze mee.

Al heeft de band de afgelopen periode benut om songs voor een nieuw album te schrijven, zal het nog wel even duren voordat we de opvolger van Deep Down Happy in onze (virtuele) handen hebben. Eerst komt er nog een verzameling met B-kantjes en andere los spul dat ze tussen 2016 en nu hebben opgenomen, maar nog niet fatsoenlijk uitgebracht. Het plan is een vinyl-album dat alleen bij speciaalzaken te koop zal zijn. 

Eind dit jaar pikt de band de tour-draad weer op in de hoop dat ze volgend jaar weer op de festivalweides te zien zullen zijn.

Cheekface – We Need A Bigger Dumpster

Uit ervaring weten we dat niet iedereen geporteerd is van Cheekface. Bij het slacker trio uit L.A. gaat het namelijk vooral om de tekst. De muziek is ook prima, maar als je niet naar de woorden luistert mis je veel.

We Need A Bigger Dumpster gaat over verveling, paniekaanvallen, enge ziektes en Fritos. ‘Allemaal zaken die ons dagelijks bezighouden’. Vooral Fritos” (maïschips) licht zanger-tekstschrijver Greg Katz toe.

Onder het laagje absurdistische humor schuilt een serieuze song. ‘Everything Is Fine’ luidt het refrein, ‘Until It Isn’t’ hoor je hem erbij denken. Rockers zullen waarschijnlijk passen, maar de psychologen, cultuurfilosofen en letterkundigen onder u zullen smullen.

The Surfing Magazines – Sports Bar

In Engeland wordt The Surfing Magazines gezien als supergroep, want bestaande uit leden van (bij ons sterk ondergewaardeerde) Slow Club en The Wave Pictures. Hier is de eerste een beetje en de tweede nauwelijks bekend niet waardoor de voorsprong die ze thuis hebben vervalt.

Het is zelfs niet uit te sluiten dat de bijband de hoofdbands voorbij gaat streven qua populariteit in de lage landen. Het plezier waarmee de muzikanten Sports Bar hebben gemaakt spat er vanaf. Dat is ook het grootste verschil met de songs op het vier jaar geleden verschenen debuutalbum van The Surfing Magazines. Daarop hoorde je weliswaar dezelfde mix van garagerock met surf en sax, maar de songs waren niet half zo uitbundig en goed gemutst als Sports Bar. De lol zit ook in de tekst over werken in een sports bar en rijden in een sports car.

Het onlangs aangekondige nieuwe album van The Surfing Magazines gaat Badgers Of Wymeswold heten en volgt 30 juli.

Orla Gartland – Zombie!

Ierse indie-diva in spe, Orla Gartland volgt haar Pinguin hit, Pretending op met een song die in eerste instantie wat luchtig overkomt, maar zich ontpopt als oorwurm eerste klasse.

Zombie! gaat over het onderdrukken van emoties, of beter het niet in staat zijn je emoties te uiten. Dit onvermogen ontwaart Orla vooral bij het mannelijke geslacht. Waarschijnlijk is er wel een ex die zich aangesproken zou kunnen voelen.

Muzikaal is Zombie! een springerig nummer met een repetitief, meerstemmig refrein en een opgewonden eind met mooie uithalen van Oral en de gitarist. Subtiel verweven in dit al zit een riedeltje dat je naar je telefoon doet grijpen. Maar het zit dus in de plaat zit.

Orla’s eerste album wordt later dit jaar verwacht.

Chubby and The Gang – Lighting Don’t Strike Twice

2021 lijkt het jaar van de post punk te worden. Maar hoe is het eigenlijk met de ouderwetse recht toe recht aan punk gesteld? Ook daar gaat het goed mee. Dat laten Chubby and the Gang horen op nieuwe single Lightning Don’t Strike Twice.

De bende uit West Londen opereert in de beste Britse punktraditie; korte explosieve songs met geëngageerde teksten. Lighting Don’t Strike Twice gaat er over dat als je voor een dubbeltje geboren bent, je nooit een kwartje zult worden. Nergens niet en al helemaal niet in de Britse klassenmaatschappij.

Helemaal aan de punkregels houdt Chubby zich niet. Een intro van een halve minuut gespeeld op een bluesy slide gitaar is niet echt punk. Later in het nummer breekt de band de wet op het verbod op gitaarsolo’s. Erger nog met de solo komt ook een tempowisseling en dat is in punkkringen absoluut not done. Maar het past allemaal prima en klinkt als een klok. De band is zich bewust van de overtredingen en heeft speciaal voor de hard core punk fans een edit uitgebracht waaruit alle punk vreemde elementen zijn verwijderd. Die draaien wij dus niet.

 

 

Dinosaur Jr – Sweep It Into Space

Dinosaur Jr – Sweep It Into Space (Jajaguwar)

Ja, probeer maar eens niet van Dinosaur Jr. te houden. Dat is nog geen sinecure. Eenmaal eraan verslingerd geraakt, wat voor ondergetekende geldt, en je bent een leven lang verslaafd. Zelfs aan de uit miljoenen herkenbare, lijzige stem van  J Mascis. Met of zonder een van die knotsgekke brillen op z’n hoofd.

Sweep It Into Space is de twaalfde langspeler van Dinosaur Jr en zonder twijfel een van de sterkste platen die de band heeft afgeleverd. Dat heeft niet in de laatste plaats te maken met de aanwezigheid van zo’n andere slacker (geuzennaam) Kurt Vile, die op zes nummers vocaal aanwezig is en op drie gitaar speelt, naast Mascis. Die zijn oude maatje Lou Barlow, de bassist, toch alweer zestien jaar naast zich heeft, nadat die zich met die andere steengoeie band Sebadoh onderhield.

De aanwezigheid van Vile betekent ook dat hij een deel van de productie op zich heeft genomen, samen met Mascis, waardoor we al met al kunnen spreken van een soort superformatie, want je moet het gevoel voor lichte overdrijving nooit laten verslonzen. Maar kom op, pak een song als I Met The Stones. Een kleine vier minuten Dinosaur Jr in een ongekende rock-‘n-rollvorm, met een Vile die strooit met gruizige riffs alsof zijn leven ervan afhangt, terwijl Mascis daar niet voor onderdoet en met zijn immer larmoyante stemgeluid ook nog eens de hoofdrol wil opeisen.

Sweep It Into Space is een lekker stevig album geworden en zo horen we Mascis en zijn mannen ook het liefst. Terwijl het wat ingetogener, emotioneel geladen Garden, met een refrein waarbij je het nauwelijks drooghoudt, het prijsnummer is. Poeh, wat een schoonheid. Zonder Vile op gitaar, noch zang, terwijl hij vocaal sowieso nooit vooraan staat op SIIS. Niettemin is Vile welzeker meer dan slechts een additionele factor op Sweep It Into Space, dat twaalf songs lang geen zwakke momenten kent en dat erom schreeuwt live ten gehore gebracht te worden. In 2007 stond Dinosaur Jr voor het laatst op Lowlands. Het wordt wel weer eens tijd. Pieter Visscher