Category: Recensies

Heaven Albums van week 46: met Scars en Remy van Kesteren

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement en mis geen nummer!

Roots/Folk
Peter Broderick – Blackberry
De Amerikaan Peter Broderick kent vele gezichten: producer, componist, multi-instrumentalist, singer-songwriter, Efterklang-lid. Van folk en neoklassiek tot avant-garde, hij is van vele markten thuis. Zijn discografie is dan ook even divers als ondoorgrondelijk. Op Blackberry presenteert hij zich als folk singer-songwriter, waarbij hij op diverse tracks Nick Drake en Tim Buckley in herinnering roept, maar ook luchtiger voor de dag komt.

Rock/Pop
Scars – Author! Author!
Het duurde ruim zesentwintig jaar voordat het hooggeprezen Author! Author!, het enige album van de Schotse post-punkgroep Scars uit 1981, in 2007 eindelijk op cd verscheen. Met de 3-cd ‘expanded edition’ van dat klassieke album wordt nu zo’n beetje de hele geschiedenis van de band verteld. Naast het originele album bevat het een schat aan bonustracks, demo’s en liveopnamen. Een informatief boekje maakt de set compleet.

Blues/Jazz/Soul
Remy van Kesteren – The Red Turtle
Harpist Remy van Kesteren maakte een alternatieve soundtrack bij de Oscar-genomineerde Frans-Japans-Nederlandse animatiefilm The Red Turtle. Het levert een sprankelende plaat op die volop de mogelijkheden van Van Kesterens zelfontwikkelde 49-snarige harp etaleert.

Wereld
Szabadság – Ellis Island
België is de thuishaven van het viool/mandoline duo Ariane Cohen-Adad en Jefferson Louvat, tezamen Szabadság (vrijheid in het Hongaars). Op Ellis Island spelen ze op virtuoze wijze muziek die uit alle landstreken in de Amerikaanse smeltkroes terechtkwam, en blazen daar zo nieuw leven in. De mix van traditionals, covers en originals, instrumentale en gezongen liedjes, overstijgt alle grenzen.

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Luister elke dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 uur naar Heaven Radio op Pinguin Indie.

Pinguin Radio presenteert podcast Volkskrant Radio – oktober 2020

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Heaven Albums van week 45: met Elvis Costello en Typhoon

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement!

Roots/Folk
Ellen Shae – Caged Bird
De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae ziet sinds ze zes jaar geleden debuteerde met My Window haar carrière steeds meer van de grond komen. Dankzij het Amerikaanse duo Tom Mank & Sera Smolen leerde ze de Amerikaanse producer/muzikant Rich DePaolo kennen, die haar in staat stelde haar derde album Caged Bird naar een hoger plan te tillen.

Rock/Pop
Elvis Costello – Hey Clockface
Costello is een van de meest begaafde liedjesschrijver van zijn generatie. Dat blijkt weer zonneklaar uit het nieuwe Hey Clockface, een avontuurlijke plaat die met zijn Arabisch-getinte spoken-word opener menigeen op het verkeerde been zal zetten. Maar ook al staan ze in een nieuwe context, de Costello-elementen doen toch vertrouwd aan. Een knap kunstje van deze topartiest, die ook in zijn vijfde decennium als platenmaker, schijnbaar moeiteloos nieuwe wegen weet te vinden.

Blues/Soul/Jazz
Typhoon – Lichthuis
Gezien de zeven jaar die Typhoon nodig had om na zijn debuut Tussen Licht En Lucht met doorbraakalbum Lobi Da Basi op de proppen te komen, valt de zes jaar die hij nu nodig had om Lichthuis te maken eigenlijk wel mee. Typhoons ster is sinds die voorganger aanmerkelijk gegroeid en knap is dat hij met zijn nieuwe album een enorme muzikale stap vooruitzet en Lobi Da Basi nog ruim overtreft.

Wereld
Stracho Temelkovski – The Sound Braka
Met The Sound Braka debuteert de Franse multi-instrumentalist en autodidact Stracho Temelkovski met een wonderschoon album vol hoogwaardige wereldjazz die muzikale invloeden uit de Balkan, het Middellandse Zeegebied, het Midden-Oosten en zelfs Buenos Aires met elkaar verbindt. Waar dit in minder begaafde handen een rotzooitje zou worden, weten Temelkovski en zijn band hier een voorbeeldige eenheid van te maken.

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Luister elke dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 uur naar Heaven Radio op Pinguin Indie.

Nordmann – In Velvet

Nordmann – In Velvet (Unday Records/NEWS/Mattan)

Dries Geusens op synthesizers en bas, Edmund Lauret op gitaar, Elias Devoldere op drums, Mattias De Craene op synthesizers en saxofoon en Thijs Troch op synthesizers en gitaar. We hebben te maken met het uit Gent afkomstige Nordmann. Net als bij de Spar is het heerlijk winkelen bij de heren, die met In Velvet na Alarm! (2015) en The Boiling Ground (2017) hun derde langspeler afleveren bij uw platenboer.

Het geluid van de band is rijker geworden in de loop der jaren en op In Velvet geeft het aantrekken van Thijs Troch op synthesizers en gitaar de band nét dat extra schopje onder de kont om inmiddels te spreken van een superformatie. In de wonderlijke jazzrockwereld, die werkelijk waar met het jaar interessanter wordt. Wie bij jazz nog steevast denkt aan oubolligheid wordt andermaal in de hoek gezet. Ga daar maar even drie kwartier je zonden overdenken.

Want moderne jazz vandaag de dag heeft raakvlakken met rock en dance. Bijvoorbeeld. Wat we ook terugvinden bij gelijkgestemden als GoGo Penguin, Portico Quartet en Mammal Hands. Niks is meer te dol in de wereld van de moderne jazz; het experiment staat voorop. Terwijl improvisatie allang niet meer de voornaamste pijler is. Songstructuren zijn veel belangrijker geworden in vergelijking met vroeger. Het liedje in de hoofdrol.

In Velvet is geen uptempoplaat geworden. Natuurlijk sta je te swingen op het ravissante Boats/Marseille, maar her en der echoot ook het geluid uit een rokerig jazzcafé uit de jaren 70 na (Jade en Maine Cocoon en in wat mindere mate Partie Deux). Contrasteert fantastisch met het rockgeoriënteerde Cryptonym, waarin een hoofdrol voor saxofoon en gitaren is weggelegd.

Prijsnummer is Cascade(s), wanneer de sax van Mattias De Craene opzichtig flirt met de gitaren van Lauret en Troch en dat alles op een fluwelen bed van weelderige elektronica. Zo dartel en ontroerend horen we de jazz het allerliefst. Pieter Visscher 

Liefhebbers van moderne jazz luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Grooves: https://pinguinradio.com/player/pinguin-groove. 

Live Foto Review: Luwten @ Patronaat

Live Foto Review: Luwten @ Patronaat, Haarlem
26 oktober 2020
Foto’s Peter van Heun

LUWTEN speelt drie avonden in Patronaat in Haarlem. De shows staan in het teken van experiment: In deze drie try-outs neemt LUWTEN haar publiek mee in de constructie van een nieuwe liveshow.

Onder het alias LUWTEN schuwt producer, songwriter, muzikant en zangeres Tessa Douwstra het experiment niet. In haar nieuwe muziek onderzoekt LUWTEN hoe haar verlangen naar zowel eenzaamheid als gezelschap verzoend kan worden. Een studie van een perfectionist die erkent dat alles constant in beweging is.

Ondanks haar grote liefde voor het werken in een vacuüm, zet LUWTEN voor deze try-outs de deur op een kier. Met haar etherische stem deelt LUWTEN haar proces van zelfonderzoek met abstracte popsongs die je als gekoesterde herinneringen kunt vastgrijpen. Één resultaat kan Tessa Douwstra alvast delen: “Muziek klinkt veel beter wanneer het gespeeld wordt voor publiek.”

Heaven Albums van week 44: met Palace Winter en clipping.

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement!

Roots/Folk
Darlingside – Fish Pond Fish
Ik geloof niet dat ik sinds Crosby, Stills & Nash een Amerikaanse folkrockgroep heb gehoord wier samenzang mooier bij elkaar kleurt dan het uit Boston afkomstige kwartet Darlingside. Dat bewijzen ze misschien mooier dan ooit op hun vierde album: Fish Pond Fish, die dankzij een rootsy bodem nooit te gelikt of klef klinkt.

Rock/Pop
Palace Winter – …Keep Dreaming, Buddy
Dat goede popmuziek overal vandaan kan komen bewijst het Deens-Australische duo Palace Winter, dat met …Keep Dreaming, Buddy een nieuw hoogtepunt aan hun palmares toevoegt. Hun cinematische synthpop en -rock wordt niet alleen gevat in ijzersterke, melodieuze liedjes, maar kent ook een singer-songwritergevoel dat direct aanspreekt.

Blues/Soul/Jazz
clipping. – Visions Of Bodies Being Burned
Het Amerikaanse avant-raptrio clipping.  vervolgt zijn horror-rap verkenningen met het nieuwe Visions Of Bodies Being Burned, een waardige opvolger van voorganger There Existed An Addiction To Blood. Waarschijnlijk het beste wat deze underground formatie tot nu toe op de wereld heeft losgelaten.

Wereld
Menace d’Éclaircie – Finish Your Patates And Take Your Converses
Ogend als een stel Bretonse nozems, ontpopt Menace d’Éclaircie zich op hun (debuut?)  Finish Your Patates And Take Your Converses als een soort instrumentale kruising tussen Normaal en The Pogues. Ze combineren boertige rock-’n-roll met door baritonsax, bombarde en accordeon gedomineerde folkrock. Verfijnd klinkt het allerminst, maar daarom juist zo lekker.

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Luister elke dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 uur naar Heaven Radio op Pinguin Indie.

METZ – Atlas Vending

METZ – Atlas Vending (SubPop/Konkurrent)

Nooit iets maken dat toegankelijk genoeg is voor de grote radiostations is altijd het uitgangspunt geweest voor het snoeiharde METZ. De Canadese band die in 2012 debuteerde lukt dat nu ook weer. Atlas Vending, het vierde album van het meedogenloze trio schuurt en beukt zoals we dat zo graag horen. Met punk, noise en oorverdovende rock nog altijd als belangrijkste elementen.

Ondanks de wil ontoegankelijk te blijven, bespeuren we wel weer degelijk hooks en riffs die beklijven. We horen melodieën, oh welzeker. Het slechts 1.37 minuut durende punkrocknummer No Ceiling is er echt wel eentje om hard mee te blèren. Hayden Menzies slaat zijn drumstel aan flarden en gitarist/zanger Alex Edkins is meer dan ooit de verbeterde versie van Protomartyrs Joe Casey, die binnen die formatie natuurlijk dermate pragmatisch gebruik maakt van zijn vocale beperkingen dat het net zo sterk harmonieert met het geluid van zijn band als dat Edkins dat doet bij METZ.

Zonder zichzelf te overschreeuwen torent Edkins uit boven de muur van geluid waarvoor hijzelf, Menzies en bassist Chris Slorach verantwoordelijk zijn. Tekstueel snijdt de band onderwerpen aan die onze eigenaardige wereld zo kenmerken. Zeker in deze periode van vertwijfeling, onheil en zelfs wat dystopische elementen. Verpletterende sociale angsten, het vaderschap, isolement en verslaving komen voorbij. Maar ook de invloed die al die verdomde sociale media uitoefenen op een in toenemende mate verbouwereerde massa. De paranoia die wordt gecreëerd. Idioten als Lange F. hebben immers een platform gevonden. Ook in Canada krijgt dit soort mesjogge schreeuwers een podium. Rusteloosheid en het gevoel dat je beter alles achter je kunt laten, komen voorbij.

Framed by the Comet’s Tail spreekt boekdelen. Nee, dit is geen liefdesliedje:

“I see nothing in your love
A crooked symmetry, a counterfeited sum
I feel nothing in your love
A broken flag hung out to dry

And I’m waiting for that comet
To come and smash the satellite
Yeah, I’m waiting for that moment
I can leave it all behind”

METZ maakt muziek met een zeldzame intensiteit, waarin je je diepste worstelingen een plaats kunt geven. Vernietigend en meedogenloos. Gek genoeg kan dat hartverwarmend zijn. Zeker in de qua fysiek contact abominabele periode waarin we nu leven. METZ neemt ons bij de hand. Oprechtheid, om zielsveel van te houden. Hoog tijd ze weer eens live aan het werk te zien. Pieter Visscher

 

Spinvis – 7.6.9.6.

Spinvis – 7.6.9.6. (Excelsior)

De muziek van Spinvis is doorgaans al wat gekunsteld (mind you: in positieve zin) en nu is zijn nieuwe plaat ook nog eens heel gekunsteld tot stand gekomen. Gekunsteld is een anagram van geknutseld en dat is in het geval van Nieuwegeiner Erik de Jong geen toeval. Dat gekunstelde heeft nu ook alles te maken met de coronapandemie, die de muziekwereld sowieso al maandenlang in een wurggreep heeft. Al geldt dat voor meer sectoren. Ik zal u de bek niet openbreken.

Enfin. Spinvis en zijn kunsten. Hij heeft zijn plaat 7.6.9.6. genoemd. An sich slaat die cijfercombinatie als een waterpomptang op een satékroket. Maar er zit toch wel wat achter. Spinvis hoort er muziek in. En hij heeft gelijk. Zoals Spinvis sowieso een denker is en het gelijk zo vaak aan zijn kant vindt. Het gaat om een melodie: hoog, laag, hoger, lager. Probeer maar eens. 7.6.9.6.

Het is tekenend voor het observerende oor van de Utrechter, die zijn album noodgedwongen zelf mixte. Zang- en vioolpartijen van zijn muzikanten kwamen binnen via mail en telefoon. Over gekunsteld gesproken. En het knutselen dat eruit voortvloeit. Het proces van opnemen heeft de plaat geen kwaad gedaan. Integendeel. Want 7.6.9.6. is een typisch Spinvis-album geworden. Met veel nummers van hoge kwaliteit. Zowel qua tekst als muzikaal. Dans je voorzichtig mee op het verrukkelijke Hollywood?

De Jongs fluisterzang blijft het voornaamste ingrediënt, terwijl ál te veel uitbundigheid ook nu weer wordt voorkomen. Live vliegen De Jong en consorten nog weleens uit de bocht, op plaat rijdt hij vooral in z’n drie. Of zelfs in z’n twee. Heel soms éventjes in vier. Maar niet te lang. Het staat zijn geluid zo goed.

Daaraan tornen is geen optie. Soms denk je iets al eerder gehoord te hebben, zonder dat je de vinger exact kunt drukken op die eventuele vorm van recycling. Dat is knap. Spinvis’ lichte hang naar absurdisme (lekker gekke foto ook op die cover) en vervreemding blijft een lust voor het oor. Zijn melancholie en stemmigheid blijven fascineren en de aandacht vasthouden. Vooral in de avonduren. Bij schemerlicht en een goed glas wijn. Ja, toe maar. Om het af te maken. Knutsel trouwens, is weer een anagram van klutsen. En klutsen van klusten. Oké, nu hou ik op. Pieter Visscher

Heaven Albums van week 42: met Elliott Smith en Future Islands

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement!

Roots/Folk
Elliott Smith – Elliott Smith
Toen het titelloze tweede album van Elliott Smith in 1995 verscheen op het kleine Kill Rock Stars label zullen weinigen hebben voorzien dat zijn liedjes enkele jaren later Oscarroem zouden vergaren door de film Good Will Hunting. Nu fraai heruitgebracht in een hardcover boekje, met bonus-cd van een solo-optreden, schitteren Smiths melodische kwaliteiten evidenter dan ooit.

Rock/Pop
Future Islands – As Long As You Are
In Samuel T. Herring bezit de Amerikaanse indiegroep Future Islands een van de meer opvallende stemmen in de huidige popmuziek. Dat blijkt onmiskenbaar uit hun zesde album As Long As You Are, waarop Herrings bariton een unieke draai geeft aan hun melodieuze electropop. Wat in andere handen al gauw potsierlijk had geklonken, maakt dankzij het sterke songmateriaal wederom grote indruk.

Blues/Soul/Jazz
Loudon Wainwright III – I’d Rather Lead A Band
Na een carrière van zo’n jaar of vijftig verrast singer-songwriter Loudon Wainwright III door op I’d Rather Lead A Band uit te pakken met een heerlijke portie klassieke jaren twintig, dertig jazz en blues. Ondersteund door Vince Giordano & The Nighthawks, klinkt Wainwright hier als een vis in het water. Heerlijke plaat, hem op het lijf geschreven.

Wereld
Nakany Kanté – De Conakry a Barcelone
Een echte Afrikaanse topper zal je de Guinese Nakany Kante misschien niet noemen, maar dat neemt niet weg dat dit in Conakry en Barcelona opgenomen album een van de beste platen met klassieke West-Afrikaanse mandingo-pop oplevert die we dit jaar hoorden. Een plaat die die getuigt van Kanté’s aanzienlijke talent.

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Luister elke dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 uur naar Heaven Radio op Pinguin Indie.

Sophie Hunger – Halluzinationen

Sophie Hunger – Halluzinationen (Supermoon/Caroline)

Sophie Hunger heeft met Halluzinationen een ronduit meesterlijke plaat uitgebracht in haar toch al prachtige, door de massa nog wat onontdekte oeuvre. Je kunt het maar gezegd hebben.

Hungers zevende studioplaat in veertien jaar tijd is zo divers als we van haar gewend zijn. De als Émilie Jeanne-Sophie Welti geboren Zwitserse wandelt al 37 jaar rond op deze planeet en woont de laatste jaren in Berlijn. In de stad die voor zoveel groten in de muziekwereld (David Bowie, Depeche Mode, Iggy Pop en Nick Cave bijvoorbeeld) als muze functioneerde. Ook voor Hunger, onwillekeurig misschien.

Hunger spreekt als Zwitserse geen Hoogduits, maar door haar residentie in de Duitse hoofdstad is ze zo goed als accentloos en maakt ze meer dan op vorige albums gebruik van haar tweetaligheid. Hunger klinkt natuurlijker in het Duits. Mysterieuzer. Prettiger. Hoewel het Engels haar bovendien uitstekend staat. Ook vrijwel accentloos.

Hunger valt op Halluzinationen terug op het rijke spectrum aan invloeden dat ze meekreeg in de loop der jaren. Jazz, rock, blues, elektro, krautrock én de hang naar new wave geven ook aan Halluzinationen een enigszins caleidoscopisch cachet. Muziek die de schimmigheid in Duitse Krimi’s prima kan versterken. En dan met name de Duitstalige tracks. Niet het titelnummer, de springerige elektrohit, maar de ingetogen pianoballade Rote Beeten Aus Arsen bijvoorbeeld. Of het door Hunger sterk gearticuleerde Finde Mich. Met andermaal een glansrol voor de piano.

Hunger is duidelijk gepreoccupeerd door een bepaalde stemmigheid in haar songs, zonder dat het somber wordt. Gelukkig maar, want door die nieuwe coronapiek valt er al zo weinig te dansen. Gelukkig kan dat op het huppelende, licht verslavende Security Check alsook het aanstekelijke, übervrolijke Everything Is Good, dat zomaar door Metronomy’s Joseph Mount geschreven had kunnen zijn. Springerig en ook licht opwindend. We hebben het zo nodig. Pieter Visscher