Tony Joe White is de man achter de hits Polk Salad Annie, gezongen door de legendarische Elvis Presley, A Rainy Night In Georgia vertolkt door Brook Benton en wat dacht je van Steamy Window, groot geworden door Tina Turner. Hiermee is de lange rij aan songs geschreven voor anderen nog niet ten einde. Zo nam onder andere Eric Clapton Did Somebody Make A Fool Out Of You op, werd Problem Child ingepikt door Willie Nelson en zong Dusty Springfield Willie And Laura Mae Jones. Robert Cray deed ook nog even een duit in het zakje en zette Don’t Steal My Love en Aspen, Colorado op band. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
White heeft inmiddels tig albums op zijn naam staan en nog steeds is de vijfenzeventig jarige singer-songwriter uit Louisiana niet van plan te stoppen.
Voor het eerst in zijn lange carrière heeft Tony Joe namelijk een volledig blues album opgenomen. Hij wijkt daarmee af van zijn gebaande paden van Americana, country, klassieke R&B en Southern rootsrock. Je moet niet denken aan een gelikte en overgeproduceerde bluesplaat, maar juist meer een album in de stijl van John Lee Hooker en Lightnin’ Hopkins; puur, rauw en eerlijk. Dat was ook precies White’s uitgangspunt. Het moest allemaal zo ruw en ongepolijst mogelijk klinken. En dat is zeker gelukt. Bad Mouthin’ klinkt alsof het eind jaren vijftig, begin jaren zestig is opgenomen, inclusief kraakjes en andere (bij)geluiden. Dat is ook meteen de charme van de plaat.
Om dat voor elkaar te krijgen toverde Tony Joe in een handomdraai, samen met producer Jody White en opnametechnicus Ryan McFadden, zijn schuur met twee voormalige paardenstallen om tot studio. Ze sleepten de opnameapparatuur, Tony’s Fender Stratocaster uit 1965 en zijn Fender Deluxe 1951 versterker erheen en namen ieder nummer in één of twee takes op. Ook kreeg hij voor enkele liedjes hulp van zijn vaste tourdrummer Bryan Owings en bassist Steve Forrest.
Door deze manier van opnemen heeft Bad Mouthin’ een echte live sound gekregen en klinkt het alsof White bij je in de huiskamer speelt. Het is direct, open, intiem en intens. Die intensiteit zit ‘m niet alleen in de manier van opnemen maar zeker ook in White’s gitaarspel, muziekstijl en zijn stem. Hij zingt net zoals hij praat. Je kunt uren naar hem luisteren. Zijn stem intrigeert, verbijsterd en geeft je kippenvel tot op het bot. Zijn diepe donkere geluid blijft je achtervolgen tot in je dromen. Evenals zijn muziek, dat al net zo rauw en donker is, maar wel in de goede zin van het woord. Het komt letterlijk zo uit de diepste uithoeken van de onheilspellende moerassen in de Bayou in Louisiana. Niet voor niets draagt Tony Joe ook de bijnaam ‘The Swamp Fox’.
Bad Mouthin’ bevat vijf nummers van White zelf, waaronder twee van zijn eerste zelfgeschreven nummers voor zijn grote doorbraak met Polk Salad Annie en A Rainy Night In Georgia in 1967. Het gaat om de herontdekte songs Bad Mouthin’, de titeltrack van het album en Sundown Blues die beide ook al opgenomen werden door White in 1966. Daarnaast zijn ook Stockholm Blues, Rich Woman Blues en Cool Town Woman van zijn hand.
De andere songs zijn covers. Zo heeft hij Jimmy Reeds Big Boss Man, Lightnin’ Hopkins’ Awful Dreams, Charley Pattons Down The Dirt Road Blues, John Lee Hookers Boom Boom en Big Joe Williams’ Baby Please Don’t Go in een ‘Swamp Fox’ jasje gestoken. Ook zette hij Heartbreak Hotel, geschreven door Tommy Durden en Mae Boren Axton en eerder al opgenomen door Elvis in 1956, geheel naar zijn eigen hand.
Tony Joe White doet zeker niet onder voor bovengenoemde (blues)grootheden en mag zich met recht tussen hen scharen. Tekst BluesMagazine.nl | Ella-Milou Quist
Hoor ‘m eens pingelen en experimenteren met zijn stemgeluid. Het is 1983 wanneer Princethuis achter de piano kruipt en de nodige hersenspinsels opneemt. Hij improviseert erop los. Het zijn flarden van nummers die op Purple Rain (1984) zijn verschenen, zoals Purple Rain zelf – al gaat het slechts om krap anderhalve minuut – en een vroege versie van Strange Relationship, dat pas in 1987 op plaat verschijnt (Sign O’ The Times).
Geregeld is het niet meer dan gepriegel, terwijl je denkt: hé, het is wel Prince waar ik naar luister hè. Dus relevant. Want wat Prince maakt, ís relevant. Daar zijn we het allemaal over eens. Wanneer Messi eens een verkeerde pass aflevert, een strafschop de tribunes injaagt, een panty onder zijn broekje draagt, terwijl het niet eens vriest, is het toch relevant, omdat we het over Messi hebben. Zoiets is het ook met Prince, op dit Piano & A Microphone 1983.
Sluit je ogen tijdens het beluisteren van dit album, doe deuren en ramen potdicht en waan je even op de fluwelen canapé van de man uit Minneapolis. Neem een slok wijn en concentreer je puur op de muziek. Er is verder niets of niemand in de buurt. Alleen jij en het mirakel van Minnesota. 1 meter 58, maar achter die piano nóg veel kleiner. Doe net alsof je bij His Royal Badness in de huiskamer zit. Leg het vinyl op de platenspeler en laat de naald zijn werk doen. Dat is alles wat je hoeft te doen met Piano & A Microphone. Wedden dat het lukt? Dichter bij Prince ben je misschien wel nooit geweest. Pieter Visscher
Therapy? blijft altijd een beetje een eigenwijze band. Ze maken een mix van stevige rock met pop-, punk- en noise-elementen. Per plaat overheerst er meestal een van die drie elementen en het ligt er maar net aan waar ze zin in hebben welke kant het op gaat.
In het geval van Cleave is dat duidelijk de pop. Het is eigenlijk het album dat ze na Infernal Love hadden moeten maken, in plaats van het stuurloze Semi-detached of het daaropvolgende kont-tegen-de-krib Suicide-Pact – You First. Dit is het bevlogen Therapy? met de vette riffs en de catchy refreintjes en dat is toch het geluid waar ze de meeste fans aan over hebben gehouden.
In een interview zei frontman en voornaamste songschrijver Andy Cairns dat het live spelen van Troublegum en Infernal Love tijdens de anniversary tours hem deed realiseren hoe lekker het is een catchy hook te spelen en een zaal vol mensen je refreintjes mee te horen blèren. Het is dan ook logisch dat de recente albums Disquiet en nu Cleave, teruggrijpen naar dat oude geluid. Misschien willen ze het terugkerende succes en de hernieuwde aandacht vasthouden door de oude fans te geven wat ze willen. Maar de kans is ook groot dat Cairns het zat wordt en de volgende plaat weer een rauw noise monster wordt. Je weet het nooit.
Gelukkig is er genoeg in de wereld waar Cairns zich boos over kan maken en dat is olie op het vuur van Therapy? De woede en energie zijn een vaste waarde in hun oeuvre en het zou geen Therapy?-plaat zijn als het niet bij vlagen heel donker wordt en soms zelfs onheilspellend zoals bij I Stand Alone en Kakistocracy. Maar dus ook kneiter catchy op onder andere de eerste single Callow en Succes? Succes Is Survival.
In tegenstelling tot voorganger Disquiet is de productie veel helderder en wijdser. Dat is of een bewuste keuze geweest of er is meer geld voor uitgetrokken. Hoe het ook zij, hun vuige rock heeft zelden zo fris en gelikt geklonken. Cleave vereenigd daarmee twee kanten van de band die meestal gescheiden blijven. Het pakt gelukkig goed uit. Het risico dat het daarmee vlees noch vis werd, lag op de loer, maar dat wordt hier vakkundig omzeild. Album nummer 15 doet niet veel onder voor hun beste platen en overstijgt ruimschoots de mindere albums. Een goede subtopper en daarmee ook ruim voldoende. Tekst Muzine.nl | Fabian Hofland
Jelte Tuinstra, alias Jett Rebel, is misschien nog jong (27 jaar), zijn reputatie is inmiddels torenhoog. Niet alleen vanwege zijn exemplarisch te noemen middelen gebruik en zijn heroïsche afkicken daarvan. Maar vooral vanwege zijn bijzondere muzikale gaven.
Live optredens van Jelte Tuinstra en band zijn altijd een groot avontuur en zijn werk op plaat is dat ook. 7 (u raadt het, zijn 7e album) is daarop geen uitzondering. Met een flinke productiematige knipoog naar de jaren ’80 laat Jett Rebel weer een zeer knap staaltje popmuziek ten beste horen.
De album opener Amy was in het vinylsingeltjes tijdperk een gegarandeerde bestseller geweest. Michael Jackson zou zich niet hebben geschaamd met Can’t Let Me Down en Perfect Lady, songs die Thriller associaties oproepen.
En de harmonische koortjes op Never Gonna Be The Same getuigen van vakmanschap. Good Boy heeft een strakke groove die oneindig door lijkt te gaan. Kortom, 7 is meesterlijk en vitaal. De standaard die Jett Rebel zich inmiddels comfortabel heeft aangemeten. Tekst Mania | Luc van Gaans
Liefhebbers luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop!
LIVEDATA 05 oktober Doornroosje, Nijmegen
06 oktober Hedon, Zwolle
11 oktober Podium Victorie, Alkmaar
18 oktober TivoliVredenburg, Utrecht
25 oktober Neushoorn, Leeuwarden
26 oktober Effenaar, Eindhoven
27 oktober Paard, Den Haag
04 december Lux, Hannover (DE)
05 december Backstage Club, München (DE)
06 december Privatclub, Berlijn (DE)
07 december Rockschicht, Viersen (DE)
08 december Cadillac Zentrum, Oldenburg (DE)
09 december Nochtwache, Hamburg (DE)
Amber Arcades, het alter ego van de Nederlandse muzikante Annelotte de Graaf, trok twee jaar geleden met Fading Lines verrassend veel aandacht, waarbij het buitenland voorop liep.
Fading Lines, dat op fraaie wijze invloeden uit met name de dreampop verwerkte, liep over van de belofte en deze belofte maakt Amber Arcades meer dan waar op haar nieuwe plaat European Heartbreak.
Door alle lof voor de vorige plaat was er een ruimer budget voor European Heartbreak en dat hoor je. Voor de productie kon een beroep worden gedaan op gelouterde krachten als Chris Cohen (Deerhoof) en Trey Pollard (Natalie Prass, Bedouine), die ook zorgde voor de bijzondere blazers en strijkers van het Spacebomb label van Matthew E. White.
European Heartbreak staat vol stemmig en sfeervol ingekleurde popliedjes en het zijn vooral uiterst ingetogen popliedjes, die prachtig kleuren bij de mooie stem van Annelotte de Graaf. Amber Arcades laat dit keer een meer eigen geluid horen en het is een geluid dat makkelijk indruk maakt en doet uitzien naar meer. Tekst Mania | Erwin Zijleman
LIVEDATA 25 oktober Rotown, Rotterdam
26 oktober Sugarfactory, Amsterdam
27 oktober Merleyn, Nijmegen
Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site! En in de herhaling de eerste zondagavond (van de maand) van 22:00 tot 24:00 uur.
De Kroniek der betere Popmuziek
Door Robert van Gijssel
Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
Louis Cole – Time (Brainfeeder/ PIAS) Yorick van Norden – The Jester (Excelsior/V2) broeder Dieleman – Komma (Snowstar Records) Maribou State – Kingdoms in Colour (Ninja Tune/ PIAS) Garrett T. Capps – In The Shadows (Again) (Shotgun House/ Sonic RendezVous) Low – Double Negative (Sub Pop / Konkurrent) The Pineapple Thief – Dissolution (Kscope/ Bertus) Sevn Alias – Recasso (1OAK) Spiritualized – And Nothing Hurt (Bella Union/Pias) Eminem – Kamikaze (Aftermath/ Interscope Records)
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant. Deze editie hebben we overigens de beste albums van het afgelopen jaar voor je geselecteerd.
De kroniek van de nieuwe muziek
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Louis Cole – Time (Brainfeeder/ PIAS) In het genrekopje boven deze recensie had eigenlijk dance/elektronisch/pop/jazz/funk moeten staan. Maar daar kunnen we natuurlijk niet aan beginnen. Louis Cole heeft, dan is dat maar vast gezegd, een plaat gemaakt die langs vele disciplines raast, en daar al doende een prettig divers feestje van maakt.
Tekst Robert van Gijssel 20 september 2018
De Amerikaan Cole maakt in de eerste plaats strakke electrofunk, een beetje in de traditie van Jamie Lidell. En vooruit, ook een tikje Jamiroquai. Cole is van huis uit drummer, en op de tracks van zijn plaat Time laat hij live-slagwerk in goede banen leiden door elektronische productie en mixwerk. En als je eenmaal gewend bent aan de zuchtende falsetstem van Cole, die soms wel heel erg doet denken aan die van Sufjan Stevens, dan komen stampende discotracks als Weird Part of the Night echt tot leven. Vooral ook dankzij de opwindende keyboards en knisperende bijgeluidjes, in een lekker volle en tegelijk kurkdroge productie.
Het nummer Real Life is zo mogelijk nog dampender, zeker als je hem op flink volume door de koptelefoon laat dreunen. De ritmes zijn driftig en hoekig, de laag op laag gestapelde vocalen wonderlijk zacht. En dan zoekt Cole ook nog de jazz, door de samenwerking met jazzmusici Thundercat en bijvoorbeeld Brad Mehldau, die er halverwege Real Life een heerlijke pianosolo uitgooit. De teksten zijn hilarisch, in bijna alle nummers. Cole speelt de nerdy loser, die het leven ondanks een overmaat aan treiterijen toch aankan. ‘In the weird part of the night, that’s the time I feel alright, yeah’, zingt Cole. Of: ‘When you’re ugly, no one wants to talk to you. When you’re ugly, there’s something you can do, called: fuck the world and be real cool.’
Louis Cole is echt heel erg cool.
Yorick van Norden – The Jester (Excelsior/V2) Op zijn tweede album belijdt de Haarlemse zanger en componist Yorick van Norden zijn liefde voor sprankelende jarenzestig- en jarenzeventiggitaarpop van The Beatles en The Byrds zo aanstekelijk dat je de nieuwe Paul McCartney er gerust even voor laat liggen. Hij heeft precies de juiste wat snerende stem voor de puntige gitaarliedjes als Train In The Station die hij verluchtigt met mooie koortjes en arrangementen.
Tekst Gijsbert Kamer 20 september 2018
En dan durft hij het ook nog aan om zich te wagen aan een paar heuse suites. Behalve Paul McCartney zelf op zijn nieuwe plaat, vergrijpt bijna niemand zich meer aan dergelijke uit diverse (deels orkestrale) liedjes samengestelde composities. Maar Van Norden laat met zijn vierdelige Suite No. 2 horen hoe je zoiets aanpakt zonder dat het anachronistisch klinkt. Melodisch afwisselend, sierlijke arrangementen met ruimte voor zelfs een mellotron en een finale waarin een orkest voluit mag schitteren en het toch luchtig blijft klinken.
broeder Dieleman – Komma (Snowstar Records) De Zeeuwse Tonnie Dieleman brengt als broeder Dieleman met zijn liedjes en muziek een ode aan de verhalen en het landschap van Zeeuws-Vlaanderen waar hij opgroeide.
Tekst Gijsbert Kamer 13 september 2018
Komma is zijn vierde en meest indrukwekkende werkstuk. Een fotoboek, dubbel-cd (of dubbel-lp) ineen. Het resultaat van lange wandeltochten door het Land van Axel, langs de kreekjes en door de plaatsjes even buiten Terneuzen. Hij legde details uit die omgeving vast in foto’s en verklankte als een waarachtig folkzanger verhalen die hij uit de overlevering had meegekregen of zelf had bedacht, ingegeven door het natuurschoon om hem heen. lees meer
Maribou State – Kingdoms in Colour (Ninja Tune/ PIAS) Soms klinkt de muziek van Maribou State als een herinnering aan een jeugdvakantie. Soms lijkt het of de nummers, zoals de openingstrack Beginner’s Luck, via de luidsprekers in een Chinees restaurant tot je komen: zangerig en oosters, met een fijn randje kitsch. Het Britse producersduo Chris Davids en Liam Ivory weet zijn samples uit de muziekarchieven zó in zachtaardige dance te plaatsen, dat het lijkt of Aretha Franklin haar Soul Serenade ineens zingt in een Thaise tempel.
Tekst Robert van Gijssel 13 september 2018
In hun kunstige behandeling van samples lijkt Maribou State soms wat op de Australische Avalanches. Maar de nummers die het duo opneemt met gastmusici als het psychedelische soultrio Khruangbin klinken ook behoorlijk stoned. Feel Good drijft op alweer oosterse gitaartjes en alle kanten op stuiterende smurfenstemmetjes. Het knappe aan deze dansmuziek in slow motion is dat de tracks toch niet oeverloos worden. In ieder nummer zit net dat ene leuke haakje, of het nu een hypnotiserende synth-loopje is of de engelachtige stem van gastzangeres Holly Walker. Een warm en mysterieus feelgoodplaatje.
Garrett T. Capps – In The Shadows (Again) (Shotgun House/ Sonic RendezVous) Is de bron met jonge en hippe rootszangers uit de Verenigde Staten dan onuitputtelijk? Kennelijk. De plaat In The Shadows (Again) van nieuwe held Garrett T. Capps uit San Antonio, Texas was al uit in zijn thuisland, maar is sinds een week ook hier verkrijgbaar. Dat is maar goed ook, want Capps kan er wat van.
Tekst Gijsbert Kamer 13 september 2018
Hij maakt psychedelisch rockende country met vlijmscherpe randjes, zoals het daverende titelnummer In The Shadows (Again), dat een steakhouse vol rednecks aan het dansen zou moeten krijgen. Zijn teksten zijn ironisch, maar dat zijn de jankende steelgitaren in dit topnummer allerminst. In Born Into a Ballroom is het Capps ook ernst, zo te horen aan zijn smekende stem die hier heerlijk door de bijna ambient-achtige gitaarpracht snijdt.
Het slotnummer Trouble’s Calling is een trage countryrocker die dankzij in verre echo’s verdronken scheurgitaren lijkt op een angstdroom van de vertolker. Garrett T. Capps kon weleens een nieuwe podiumfavoriet worden in ons countrygekke clubcircuit. Vanaf 20 oktober is hij volop te zien in Nederland. Mis hem niet.
Low – Double Negative (Sub Pop / Konkurrent) Op hun vorige plaat Ones And Sixes omarmde het Amerikaanse gitaartrio Low de elektronica. Maar op Double Negative smoort producer BJ Burton hun muziek bijna in krakende elektronische dissonanten. Diverse keren wordt de vaak hemelse (samen)zang van Mimi Parker en Alan Sparhawk volledig weggedrukt om dan fraai toch weer als door een kiertje een uitweg te vinden.
Tekst Gijsbert Kramer 13 september 2018
Alles gebeurt zo precies dat zelfs de meest onheilspellend harde elektronica schoonheid uitademt. Double Negative is een zeer gewaagde plaat voor Low, die gemakkelijk had kunnen verworden tot en kakofonisch misbaksel. Het is nu wel even schrikken en vervolgens wennen, maar uiteindelijk blijken de botsende elementen elkaar te vinden in een innige omhelzing. Zoals goed en kwaad op ieder Low-album dicht bij elkaar staan.
The Pineapple Thief – Dissolution (Kscope/ Bertus) The Pineapple Thief is een beetje een band voor muziektechneuten, zeker nu drummer Gavin Harrison – volgens velen de creatiefste en misschien wel beste rockdrummer op aarde – als vast bandlid is aangetreden. Maar Dissolution, het twaalfde album, is niet alleen een uitstalling van muzikaal vernuft. Aan stoerdoenerij doet de band niet: de progrock is kalm en zelfs wat naar binnen gekeerd, vooral dankzij de ingetogen zangstem van bandleider Bruce Soord.
Tekst Robert van Gijssel 6 september 2018
Maar soms heeft Soord de wereld toch wat te vertellen. Het rustige maar strak rockende All That You’ve Got moet gelezen worden als een aanklacht tegen het oeverloze gemekker op sociale media. ‘You can’t just open fire on everyone’, zingt Soord. ‘Come on, just look us in the eye.’ Waarna hij die wijze woorden laat wegvliegen op een van zijn bekende, Pink Floyd-achtige gitaarsolo’s. Mooi hoor.
Het meesterstuk van de plaat is het ruim 10 minuten durende White Mist. De instrumentatie is ambachtelijk: van weidse piano tot jazzrockende basloopjes en bliepende synthesizers, en natuurlijk het bijna melodieuze drumwerk van Harrison. Halverwege de track mag hij losgaan in donderende drumbreaks en onnavolgbare sprintpartijen op de bekkens: drummend machtsvertoon dus, dat dankzij het verfijnde handwerk toch lucide klinkt, en haast sensueel.
Wantrouwende liefhebbers die zweren bij de progrock uit de jaren zeventig, omdat zij denken dat het genre nu wel zo’n beetje dood is, mogen op cursus met dit album op de oren.
Sevn Alias – Recasso (1OAK) In amper vier jaar tijd is Sevn Alias (echte naam: Sevaio Mook, Amsterdammer van geboorte, maar opererend vanuit Almere) uitgegroeid tot een van de populairste Nederlandstalige rappers. Een productieve bovendien: maar liefst acht albums en mixtapes sinds 2015.
Tekst Menno Pot 6 september 2018
Recasso is het laatste deel van een trilogie die in twee jaar gestalte kreeg: in 2017 verschenen Picasso en de ep Precasso. Het knappe is dat de kwantiteit bij Sevn Alias niet op gespannen voet staat met de kwaliteit. Recasso hoort tot zijn beste werk. lees meer
Spiritualized – And Nothing Hurt (Bella Union/Pias) Het blijft een onverwoestbare Britse klassieker: Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space (1997) van Spiritualized, op het breukvlak van neo-psychedelische spacerock en shoegaze. De groep (met Jason Pierce – lees hier ons interview – als enig permanent lid) maakte sindsdien nog vier albums, maar zo goed als het magnum opus werd het niet meer.
Tekst Menno Pot 6 september 2018
Eind 2016 voerde Pierce het album integraal uit. Dat inspireerde hem zo dat Spiritualized nu het beste album sinds 1997 presenteert: And Nothing Hurt, het eerste sinds 2012, het achtste in totaal.
Pierce maakte het grotendeels alleen, al kreeg hij hulp van veel muzikanten. Geldgebrek dwong hem software te leren doorgronden die hij nog niet kende. Hij ervoer het als een slopend gevecht, maar wat heeft het een fraaie, veelkleurige plaat opgeleverd: bedwelmend, groovy, melancholiek maar nooit zwaar.
Stilistisch verkent Pierce weinig nieuw terrein, maar de betovering blijft wel intact, van de zich loom ontvouwende opener A Perfect Miracle tot de hysterisch toeterende gospelrocker On the Sunshine en het troostrijke slotstuk Sail on Through. Pierces fragiele, wat vermoeide zang past er wonderwel bij.
Eminem – Kamikaze (Aftermath/ Interscope Records) Eén ding heeft Eminem bereikt met zijn brute verrassingsplaat Kamikaze die gisteren op de streamingplatforms verscheen. Marshall Mathers bevindt zich weer eens in het oog van een controverse-orkaan, waar hij volgens zichzelf thuis hoort. Op Kamikaze slaat Eminem wild om zich heen, met razende en vuilbekkende raps waarin hij al zijn haters verbaal om zeep lijkt te willen helpen.
Tekst Robert van Gijssel 1 september 2018
Er zat Eminem duidelijk iets dwars. Vorig jaar december verscheen zijn langverwachte comebackplaat met de hoopvolle titel Revival. Die kreeg bergen ongefilterde kritiek te verwerken, van fans, muziekpers en collega’s. De plaat stond dan ook vol met waterige popliedjes, en samenwerkingen met de usual suspects uit de popsector van Pink tot Beyoncé en Ed Sheeran, en daar mocht best wat van gezegd worden. lees meer
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – september 2018
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Nederland mocht jaren geleden, in 2014, voor het eerst kennis maken met de Britse indie rockband Black Honey. Na twee flinke handenvol EP’s en singles, en vele clubtours en festivalshows door de jaren heen bleef de enthousiaste schare fans nieuwsgierig afwachten: wanneer zou dat debuutalbum nou eindelijk eens komen? En zie hier: ruim vier jaar na de (eveneens) titelloze debuut-EP is daar dan eindelijk de langspeler Black Honey.
Voor de mensen die al bekend zijn met de band: opener I Only Hurt The Ones I Love klinkt wel meteen vertrouwd Black Honey-achtig. En eigenlijk borduurt de band op deze langspeler gewoon lekker voort waar ze op hun laatste EP gebleven waren; prima liedjes, wel een stuk volwassener, met een spannend sausje.
Denk aan Garbage, maar dan gezongen met een lekkere geile stem a la Gwen Stefani of Blondie, voortgebracht door frontvrouwe Izzy B. Phillips. Bijzonder dansbaar is het disco-achtige Midnight, op Into The Nightmare denken we even aan The Cardigans (ook prima hoor), en afsluiter Wasting Time begint met regen… ik zeg: prima plaat om de herfst mee te beginnen. Tekst Muzine.nl | Rene Oonk
“I’m not on social media, so my experience is somewhat limited, but people really seem to find validation in the likes — and then there’s Facebook Live, where people have streamed torture and murder, or, in the case of Philando Castile, getting murdered by a cop”, aldus Mark Arm, zanger van Mudhoney. De Amerikaanse band die al dertig jaar actief is en met Digital Garbage album nummer tien heeft afgeleverd.
Het is een conceptalbum geworden waarop het Amerika van vandaag de dag aan de orde komt. Zo gaat Kill Yourself Live over het idiote verschijnsel dat de verschrikkelijkste beelden in no time viraal gaan via sociale media. Het stuit de band zwaar tegen de borst.
“In the course of writing that song, I thought about how, once you put something out there online, you can’t wipe it away”, duidt Arm het nummer. “It’s always going to be there – even if no one digs it up, it’s still out there floating somewhere.”
Maatschappijkritischer is Mudhoney nog niet voor de dag gekomen en het staat het kwartet prima. Next Mass Extinction gaat over de protesten in Charlottesville in 2017 en Please Mr. Gunman neemt de schietpartij in een Amerikaanse kerk onder de loep.
Mudhoney startte in Seattle, waar Arm niet alleen opgroeide met gelijkgestemde bands als Pearl Jam en Soundgarden om zich heen, maar waar hij het genre waarmee de stad beroemd werd grunge doopte.
Minder getalenteerd dan die vakbroeders is Mudhoney er nog altijd en Digital Garbage is een album dat er mag zijn. Pieter Visscher
Met The Art Of Pretending To Swim raakt Iers Villagers nieuwe hoogtepunten in hun toch al indrukwekkende catalogus. De band sloot de tour rond hun voorlaatste plaat Darling Arithmetic af met het opnemen van een in de studio opgenomen live-registratie, uitgebracht onder de titel Where Have You Been All My Life? Daar hoorde je de band in topvorm. En het lijkt alsof het componist en zanger Conor O’Brien (Stationschef – vanavond 27/09 – van 22:00-24:00 uur te horen op Pinguin Radio) met een hoop positieve energie naar huis heeft gestuurd om te werken aan nieuw materiaal. De vijfde van Villagers biedt alles wat we van de band gewend waren, en meer.
The Art Of Pretending To Swim start ijzersterk met twee uitmuntende sfeervolle liedjes Again en Trick Of The Light. De opener is een goed voorbeeld van wat er verder op de plaat gaat volgen. Villagers speelt subtiel met samples en electronica om hun wonderschone liedjes net een extra edge te geven. Maar blikvanger is en blijft de zang van O’Brien: een mooie stem? Nee, maar wel met veel gevoel en daarom meeslepend. Heel close opgenomen, zo lijkt het. In sommige nummers hoor je het klikken van zijn lippen en is het alsof hij in je oor fluistert.
De sterke punten van The Art Of Pretending To Swim zijn puntje bij paaltje de perfecte liedjes en de fantastisch creatieve arrangementen waarin moderne productietechnieken helpen een boeiend bruisend circus voor je oren te creëren en die toch al mooie liedjes naar een nog hoger niveau tillen. Villagers slagen er ook in te blijven verrassen. In Love Came With All That It Brings en Real Go-Getter bijvoorbeeld, wordt naar hartelust geknipt en geplakt, maar altijd in dienst van het liedje.
Villagers levert met hun vijfde plaat een klassieker van jewelste af en een heerlijke plaat om de herfst bij de haard mee door te brengen. Tekst Muzine.nl | Wim Du Mortier
Tony Joe White is de man achter de hits Polk Salad Annie, gezongen door de legendarische Elvis Presley, A Rainy Night In Georgia vertolkt door Brook Benton en wat dacht je van Steamy Window, groot geworden door Tina Turner. Hiermee is de lange rij aan songs geschreven voor anderen nog niet ten einde. Zo nam onder andere Eric Clapton Did Somebody Make A Fool Out Of You op, werd Problem Child ingepikt door Willie Nelson en zong Dusty Springfield Willie And Laura Mae Jones. Robert Cray deed ook nog even een duit in het zakje en zette Don’t Steal My Love en Aspen, Colorado op band. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Hoor ‘m eens pingelen en experimenteren met zijn stemgeluid. Het is 1983 wanneer 
Jelte Tuinstra, alias 
Louis Cole – Time (Brainfeeder/ PIAS)
Yorick van Norden – The Jester (Excelsior/V2)
broeder Dieleman – Komma (Snowstar Records)
Maribou State – Kingdoms in Colour (Ninja Tune/ PIAS)
Garrett T. Capps – In The Shadows (Again) (Shotgun House/ Sonic RendezVous)
Low – Double Negative (Sub Pop / Konkurrent)
The Pineapple Thief – Dissolution (Kscope/ Bertus)
Sevn Alias – Recasso (1OAK)
Spiritualized – And Nothing Hurt (Bella Union/Pias)
Eminem – Kamikaze (Aftermath/ Interscope Records)
Nederland mocht jaren geleden, in 2014, voor het eerst kennis maken met de Britse indie rockband 
“I’m not on social media, so my experience is somewhat limited, but people really seem to find validation in the likes — and then there’s Facebook Live, where people have streamed torture and murder, or, in the case of Philando Castile, getting murdered by a cop”, aldus Mark Arm, zanger van 
Met The Art Of Pretending To Swim raakt Iers