Category: Recensies

The Haunted Youth – deathwish feat. Max Fry

We mogen Joachim Liebens weer feliciteren met het bedenken van alweer zo’n geweldige gitaarlick, eentje waarvoor iemand als The Edge een vinger voor zou willen afstaan. Bij wijze van spreken dan.

De rest van deathwish valt ook allesbehalve tegen. The Haunted Youth kan dus wel weer een nieuwe tophit toevoegen aan zijn gestaag groeiende oeuvre. Het tempo ligt dit keer lekker hoog. Dat past goed bij de komende lente en bij het nieuws dat er een tweede album klaar staat om te worden losgelaten. Dat gaat gebeuren op 8 mei. De opvolger van Dawn Of The Freak heet Boys Cry Too, een waarheid als een koe. En er is nog meer goed nieuws: The Haunted Youth zal in 2026 meerdere malen in ons land te zien zijn. O.a. eind maart op het Ik Zie U Graag Festival in Breda, op 6 en 7 april in Paradiso. En last but zeker niet laatst op Pinkpop26!

Ratboys – Just Want You To Know The Final Truth

Het nieuwe album van Ratboys is uit en wat blijkt op Singin’ To An Empty Chair staan meerdere songs die langer zijn dan 5 minuten.

Sterker nog er staan er een paar op die langer zijn dan 7 minuten! Met een speelduur van 8 minuut 29 spant Just Want You To Know The Final Truth de kroon. Niks mis met de kortere songs van de band uit Chicago, maar het liefst horen ze ze toch als ze alle tijd nemen om hun punt te maken. Zoals op de oude nummer 1 hit Black Earth, WI (2023). Just Want You To Know The Final Truth is een broeierig country-rocknummer inclusief pedalsteelgitaar in een stijl die aan de oude Young doet denken. Vanaf de eerste tonen hoor je al dat het gaat stormen en inderdaad na een minuut of zes gaat Julia Steiner er vol in op gitaar. Waar haar zang vrij cool blijf zit haar bijna atonale gitaarsolo propvol emotie. Prachtvol!

The Black Keys – You Got to Lose

Niet dat er ooit heel ver van zijn afgeweken, maar op hun nieuwe album keren The Black Keys terug naar hun bluesroots.

Verschil met oudere albums is dat ze dit keer niet zelf in de pen zijn geklommen, maar zijn gaan grasduinen in de historie van het van oorsprong Afro-Amerikaanse genre. Geheel in stijl hebben Pat en Dan hun 14e album helemaal live -dus zonder overdubs- opgenomen. Sfeer en spontaniteit waren belangrijker dan geluidskwaliteit. Want zoals Buddy Guy ooit vaststelde ‘blues is a feeling’. Het lekker smerige You Got To Lose, de eerste single van het Peaches album (1/5) is een compositie van Ike Turner. Bij kenners is het nummer ook bekend in uitvoeringen van Earl Hooker en George Thorogood. Nu maar hopen dat The Black Keys het clubcircuit induiken om hun nieuw album aan de m/v te brengen, want daar komt the blues het best tot zijn recht.. 

Robber Robber – Watch For Infection

Na ex-IJsbreker Talkback en hun geloofwaardige cover van Elvis’ Suspicious Minds komt Robber Robber nu met het intense, maar wederom zeer geslaagde Watch For Infection.

In de coupletten wordt de stem van zangeres-gitarist Nina Cates zwaar vervormd. De refreinen of wat daar voor door moet gaan, tackelt ze met haar eigen fraaie stemgeluid. In de backing gebeurt weer te veel om in een keer tot je te nemen. Meerder speelbeurten zijn daarom aan te raden. Robber Robber, uit studenten stad Burlington in Vermont is een van de interessantste bands van dit moment. Nu is interessant niet noodzakelijk een compliment, maar in geval van Robber Robber dus wel

They Might Be Giants – Wu-Tang

Een ode aan The Wu-Tang Clan, een van de succesvolste en invloedrijkste acts uit de hip hop historie zal toch wel een rap nummer zijn, denk je dan.

Maar dan heb je buiten They Might Be Giants gerekend, een band die zelden doet wat je verwacht. Hun Wu-Tang klinkt als ….The Beach Boys!? Wu-Tang is een perfect meerstemmige gezongen popsong, die bijna toevallig lijkt het wel over de band gaat die talenten als RZA, Method Man en Ol’ Dirty Bastard  heeft voorgebracht. Wie weet staat er ook gerapte een ode aan The Beach Boys op het nieuwe album van de twee Johns, The World Is To Dig dat in april uitkomt. In de wondere wereld van John Flansburgh en John Linnell is niets onmogelijk.

Anna Calvi, Iggy Pop – God’s Lonely Man

Iggy is goed bij stem op zijn duet met de Britse singer-songwriter Anna Calvi.

We horen de punkgodfather de laatste jaren vooral als crooner, maar Anna laat hem ouderwets rocken. Nou ja een beetje dan, de goed man is ook bijna 80.  God’s Lonely Man is het enige door miss Calvi zelf geschreven nummer op haar nieuwe EP. De andere songs op Is That All There Is zijn dus covers. Behalve Iggy Pop zijn ook Laurie ‘ Oh Superman’ Anderson, Matt ‘The National’ Berninger en Perfume Genius te gast op Anna’s nieuwste. 20 maart komt hij uit.

The Pale White – Absolute Cinema

We hebben het even opgezocht, maar 9 jaar geleden hebben we ook al iets gedraaid van The Pale White.

Daarna zijn we de band uit het oog verloren. Misschien wel omdat hun songs nogal onderling inwisselbaar zijn; redelijk heavy bluesrock met een 60’s signatuur. Met Absolute Cinema wijkt The Pale White enigzins af van dat patroon. Het nummer is nog steeds vrij stevig, maar minder bluesy, minder voorspelbaar en behoorlijk opwindend. Absolute Cinema is de voorloper van het derde album van het rockduo uit Newcastle. De nieuwe plaat verschijnt over anderhalve maand onder de titel ‘Inanimate Objects of The 21st Century’. De ambitie van de albumtitel boor je terug in de nieuwe single en dat is een goede ontwikkeling.

LIGHTSPEED – All Fine For Me

LIGHTSPEED is -kort door de bocht- het Vlaamse antwoord op Queen’s Pleasure.

Net als de Amsterdammers bieden de rockers uit Sint Niklaas een geüpdate versie van de Britpop. Verschil is misschien dat LIGHTSPEED daar een mespuntje grunge aan heeft toegevoegd. All Fine For Me is de eerste release van LIGHTSPEED sinds hun debuut EP uit 2024 en laat een band horen die pittiger en compacter is geworden. Als de band live net zo goed is als op plaat, gaan ze zeker hoge ogen gooien op de festivals en clubpodia van de lage landen. En mocht het allemaal niet lukken dan kan zanger Rik Bontinck altijd nog emplooi vinden een en Oasis Tribute band.

SOFIA ISELLA – Numbers 31:17-18

SOFIA ISELLA heeft nog geen album uit, maar weet al wel maandelijks meer dan een miljoen luisteraars aan zich te binden.

Dat doet ze met duistere songs; galmende, gotische spookhuis-ballades met titels als ‘Us and Pigs’, ‘Cacao and Cocaine’ en ‘All Of Human Knowledge Made Us Dumb’. De dame maakt dus geen muziek die je even lekker opzet terwijl je met iets anders bezig bent. Ook nieuwe single Numbers 31:17-18 klinkt alsof hij bij nacht en ontij is opgenomen in een verlaten landhuis waar het al eeuwenlang spookt. Maar goed is het wel, spannend ook en smaakvol.

Miss Sofia Isabella Miranda is een 21 jarige, klassiek geschoolde zangeres, multi-instrumentalist, dichter en componist uit L.A. Haar vader is een Chileense cineast, haar moeder auteur. Soof heeft weliswaar nog geen album uit, maar al wel een klein dertig songs online staan. Haar doorbraak dankt ze aan TikTok, haar bekendheid aan shows in het voorprogramma van o.a. Glass Animals, Florence+Machine en Taylor Swift. Sofia noemt Taylor ook als inspiratiebron, maar dat is gelukkig niet te horen. De invloed van een ander voorbeeld, Trent Reznor is dat wel.

Op 26 en 26 mei staat Sofia Isella in de Melkweg. Het eerste concert is uitverkocht, het tweede loopt hard.

Bruce Springsteen – Streets Of Minneapolis

Natuurlijk gaan we de nieuwe single van Bruce Springsteen draaien. Niet omdat hij nou zo goed is, maar omdat hij belangrijk is!

Met Streets of Minneapolis voegt The Boss zich bij het snel groeiende koor dat in verzet komt tegen ICE, Trumps vreemdelingenpolitie dat steeds meer trekken begint te vertonen van een privémilitie. Muzikaal biedt Streets weinig verassingen. Maar de tekst komt uit het hart en de boodschap kan niet luid genoeg worden verkondigd. Hopelijk komen nog veel meer sterren in opstand en verschijnen er nog veel meer protestsongs – looking at you Bob Dylan –  want dit wrede en zinloze geweld en sluimerende fascisme moet een halt worden toegeroepen.