Category: Recensies

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – juni 2024

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met in deze aflevering de beste albums van juni 2024:

  • µ-Ziq – Grush
  • Amanda Bergman – Your Hand Forever Checking On My Fever
  • Charli xcx – BRAT
  • Eels – EELS TIME!
  • Goat Girl – Below The Waste
  • John Cale – POPtical Illusion
  • Julie Christmas – Ridiculous And Full Of Blood
  • Kneecap – Fine Art
  • Lankum – Live in Dublin
  • Linda Thompson – Proxy Music
  • Pond – Stung!
  • Thou – Umbilical

Astéréotypie – Que la biche soit en nous

Het is weer tourtijd, dus zijn we op zoek gegaan naar een geschikt Franstalig liedje om onze playlist mee te verluchtigen. Dat is namelijk traditie. Het was even zoeken, want Franstalige pop ook de afdeling indie is vaak nogal gladjes. Maar we denken met Que la biche soit en nous van Astéréotypie een nummer te hebben gevonden dat waarschijnlijk wel een vakantiegevoel teweeg brengt.

Even een misverstand uit de weg ruimen. Het biche uit de titel is niet Frans voor bitch/teef, maar voor hert. De vertaling van de titel is dus ‘ als het hert onder ons is’. Het chanson van Astéréotypie lijkt een antwoord of reactie op Que la biche soit en moi van Rebekka Warrior et Claire Ottoway. Hoe de vork precies in de vork steekt is niet relevant voor onze doeleinden.  Wij zochten gewoon een leuk Franstalige liedje en dat is dus de post-punk surfsong Que la biche soit en nous geworden.

Astéréotypie is een jaar of tien geleden opgericht door een aantal studenten aan de Médico Educatief in Bourg-la-Reine. Aanvoerder is Christophe L’Huillier die naast muzikant ook pedagoog is. De naam van de chanteuse van Que la biche soit en nous moeten we je nog even schuldig blijven.

Foxlane – Reflect

Foxlane is de beste onbekende band van Nederland. Misschien moeten we dat een beetje afbakenen. Foxlane is de beste onbekende indieband van Nederland.

Nu is zo’n uitspraak altijd een tikkeltje overdreven, want we kennen de meeste onbekende indiebands van NL niet. Ze zijn tenslotte onbekend. Het is maar om aan te geven hoe hoog wij de band hebben zitten. Reflect is al het vijfde nummer dat we van de band uit Nijmegen draaien. Dus aan ons ligt het niet dat de naam Foxlane niet op ieders lippen ligt.

De nieuwe single heeft alles wat Foxlane zo’n sterke band maakt; een geweldige sound, een spannende opbouw en een refrein waarvan je op je stoel klimt. En die gitaren! En hoor eens hoe zwierig de bassist door het nummer heen fietst! En hun postpunk insteek is ook nog eens origineel. Het wachten is nu op het debuutalbum.

P.S. Compleet onbekend is Foxlane nou ook weer niet. Tenminste niet bij fans van Peaky Blinders.  Hun nummer Birmingham was te horen in de populaire tv-serie.

Dutch Interior – Ecig

Dutch Interior is een zeskoppige band uit L.A. dat een grote sprong voorwaarts maakt met nieuwe single Ecig, een zes minuten durende gitaarorgie in shoegaze stijl.

De band, die naar wij weten geen banden heeft met NL is niet nieuw. Eerder dit decennium brachten ze twee albums uit op minuscule labletjes, die dan ook nauwelijks werden opgepikt. Dat Ecig ook roemloos verdwijnt lijkt niet te gaan gebeuren al is het maar omdat de single is opgepikt door een radiostationnetje aan de andere kant van de oceaan. Met de nieuwe single neemt Dutch Interior een harde afslag naar links. Ouder werk is veelal akoestische en folky van aard. Ecig schuurt, schaaft en scheurt. Alle drie de gitaristen eisen en krijgen aandacht in dit toch wel epische lied over wraak en verraad. Wat een E-sigaret daarmee heeft te maken, moet je zelf maar uitzoeken.

Live Review: Massive Attack @ Spoorpark Live, Tilburg

Live Review: Massive Attack @ Spoorpark Live, Tilburg
27 juni 2024
Tekst: Walter van Pijkeren

Na weken van overvloedige regen schijnt de zon vol over het mooie Spoorparkgebied in Tilburg. Het park is vanavond volgestroomd voor een show van Massive Attack. Dat het weer zich in zulke contrasten voordoet kan bijna gezien worden als een meta-narratief voor het concert dat we vanavond gaan beleven.

In de aankondiging werd al beschreven dat de liveoptredens van Massive Attack ‘geen gewone concerten zijn maar dat het een artistieke reis is, die je meeneemt in een betoverende tocht door geluid en emotie’. En niets blijkt minder waar.

Al direct vanaf het begin windt de band er geen doekjes om. Een geconditioneerde aap, die via een touchpad zoetigheid weet te verkrijgen, wordt levensgroot op het scherm vertoond. Het is een schrijnend beeld, maar tegelijkertijd is het imponerend zo groot en helder als dit beeld voor ons
wordt vertoond.

Alle nummers waar je op hoopt bij Massive attack komen voorbij. Angel, gezongen door Horace Andy, springt er voor mij uit. Met de fantastische baslijn die maar blijft doorgaan. Wat opvalt is dat alle songs worden gebruikt als vehikel om een statement te maken; Gaza, Lockdown, The Great Reset, klimaatverandering. De hele wereldorde komt voorbij; steeds wordt de vraag gesteld wat echt is en wat niet?

Het is als toeschouwer daardoor moeilijk om mee te gaan in de muziek. Bij ieder moment van enthousiasme wordt je door het beeld achterhaalt en vraag je je direct af of het wel okay is om te genieten? Het contrast wordt welhaast absurd bij de Ultravox cover Rockwrok. Een lekker rock ’n roll plaatje midden in de show om even op te dansen. Op het scherm worden beelden van twistende mensen afgewisseld met beelden van blanke mannen die de wereldorde
proberen te verstoren.

Alleen bij Unfinished Sympathy en Teardrops blijven de schermen op zwart en mogen we even onverstoord genieten van de geweldige act die hier vanavond aan het werk is. Na de show hoorde ik iemand zeggen dat het genadeloos was wat de band liet zien. En dat was precies wat deze show van geluid en emotie was. Genadeloos.

 

King Hannah – Big Swimmer

King Hannah – Big Swimmer (City Slang)

Toen King Hannah ruim twee jaar terug debuteerde met het prima I’m Not Sorry, I Was Just Being Me had je meteen al het idee dat er veel meer in het vat zou zitten. En zie nu: Big Swimmer is een immense stap voorwaarts. Een hinkstapsprong? Zonder twijfel.

De invloeden die je hoort op de plaat zijn wat diverser dan op het debuut. Zo kopieert Hannah Merrick in New York, Let’s Do Nothing bijna het stemgeluid van Florence Shaw van Dry Cleaning en zou de song ook niet misstaan op een van de albums van de Londense postpunkformatie. Merrick raakt wel wat vaker aan Shaw.

Hannah Merrick uit Liverpool heeft met Merricks kameraad Craig Whittle een avontuurlijke gitarist naast zich staan die voor veel extra diepte zorgt in het geluid van de in de studio en live met twee man uitgebreide formatie. Het bedaarde timbre van Merrick doet niet alleen denken aan dat van Shaw, ze moet de laatste jaren ook hebben geluisterd naar Kurt Vile.

Extra kers op de taart is de aanwezigheid van Sharon Van Etten op Big Swimmer. De mix van experimentele pop en rock en folkrock zorgen voor een rijk palet aan melodieuze uitspattingen op een plaat die een heel prettige soort gruizigheid als sluier om zich heen heeft gewikkeld. King Hannah staat in september driemaal op Nederlandse podia. Ga dat zien. Pieter Visscher

 

 

 

Molchat Doma – Son

Een band uit Minsk, zo eentje hebben we nog niet gehad. We gaan er maar even van uit dat Molchat Doma het politiek hart op de juiste plek heeft zitten, want muzikaal zijn de Wit Russen beslist correct.

En anders zouden ze ook niet op een Amerikaans label zitten toch? Molchat Doma (stille huizen) had al veel eerder op onze radar kunnen verschijnen, want al toe aan hun vierde album. Er is zelfs een NL-talige wiki van de band.  Beter laat dan etc. zullen we maar zeggen. Dat duidt toch wel op enige bekendheid van Molchat Doma ook in ons deel van Europa. Het trio is van de post-punk, een symfonische variant. De voertaal is Russisch, dat geeft single Son een licht exotisch/Oost-Europees karakter dat wordt versterkt door de net hoorbare koorzang op de achtergrond. De gitaar daarentegen klinkt westers, surf-achtig bijna. De zo ontstane clash der culturen verdient het om gehoord te worden.

Concert: 27 oktober in MCV/Utrecht.

MILLY – Bittersweet Mary

MILLY is een slim rockende gitaarband met L.A. als standplaats.

In hun bio noemt MILLY een hele serie bands van wie ze de kunst hebben afgekeken, maar de band aan wie ze het meest doen denken, laten ze ongenoemd. Dat is Deftones. Maakt niet uit, dan doen wij het wel. Toch is MILLY meer dan een verkapte Deftones tribute band. Met het lekker stroperige Bittersweet Mary met zijn moddervette gitaarsound en onverwachte akoestische break staat MILLY stevig op eigen benen. Volgende week volgt het nieuwe album dat anders dan de twee voorgangers waarschijnlijk wel aftrek zal vinden.

The Vices – Wrong Ones

The Vices heeft een nieuw label. Het lijkt de band een adrenaline shot te hebben gegeven. De band klinkt op Wrong Ones alsof ze net een bank hebben beroofd.

Dat nieuwe label, V2 heeft nogal veel vertrouwen in de Groningers, want de beurs getrokken en een Britse producer ingehuurd. Charlie Andrews heeft zijn strepen verdiend als knoppendraaier bij Alt-J en ook goede dingen gedaan voor Bloc Party, Wolf Alice e.a. Wrong Ones is dus pittige track in een stijl die je zou kunnen omschrijven als symfonische punk of punky symfo, beetje Tubes achtig misschien wel. Het belooft wat voor zowel het nieuwe album van The Vices als de komende concerten.

Midas – Dynamite

Kenners zijn het er over eens, er zijn weinig Nederlandser zo muzikaal als Midas Treub. Toch is de verwachte doorbraak (nog) niet gekomen.

Al een jaar of zeven brengt Midas het ene prachtlied na het andere uit. En voor hij solo ging, maakt hij al tongen los als frontman van smartockband The Fudge. Aan Midas‘ eerste band moesten we denken toen we nieuwe single Dynamite hoorden. De meeste recente releases van Midas zijn tedere liefdesliedjes, Dynamite absoluut niet. De nieuwe single is een energieke psychrocksong met grove gitaren, een bronstige bas en een drummer die het behoorlijk druk heeft. Dat plus hemelse koortjes. Wat kan die gast mooi zingen! Producer van Dynamite is Darius Timmer, de steun en toeverlaat van Someone/Tessa Rose Jackson, maar in een niet zo heel ver verleden toetsenist van – jawel- The Fudge.