Category: Recensies

Mellon-Collies – WHERE’S MY FUCKING BUS

Gezien de bandnaam, Mellon-Collies zou je denken dat we hier te maken hebben met een stel adepten van de band van Billy Corgan.

Niet dus. De songtitel is een betere indicatie. Alleen een punkband zou een song WHERE’S MY FUCKING BUS noemen toch? En punk zijn ze, oerpunks mogen we Kiera Mellon en haar mannen zelfs wel noemen. Met het droppen van de naam van de frontvrouw hebben we gelijk een naamsverklaring voor de band. Drie singles oud nog maar is Mellon-Collies. Bus is de middelste en o.i. leukste. Nog leuker is hij als je de clip er bij ziet. Veel weten we niet van Mellon-Collies, maar we vermoeden dat de band uit Bradford komt en weten dat ze niet erg te spreken is over het o.v. in Engeland.

Yorick van Norden – In Dreams

Oudere luisteraars zullen een gevoel van déjà vu (ententu?) krijgen als ze In Dreams horen van Yorick van Norden.

In Dreams klinkt als Crosby, Stills, Nash en van Norden: meerstemmige hippierock zoals die in de overgang van sixties naar de seventies werd gemaakt in zonnig Californië. Wie de Haarlemmer al langere tijd volgt zal niet verbaasd zijn. Als Yorick niet zelf muziek maakt geeft hij lezingen en schrijft hij boeken over zijn grote passie. Zij specialismen zijn die jaren 60/70 en The Beatles. Geen wonder dat de muziek die hij dagelijks ademt en drinkt doorsijpelt in zijn eigen songs. Origineel is misschien anders maar er is meer dan genoeg compensatie in zijn kennis van en liefde voor muziek. Daarnaast weet hij zich omringd door muzikanten die net als hij precies weten waar Abraham de mosterd bewaart.

Album Do It Now volgt de 14e.

Sword II – Halogen

Sword II zou best wel eens uit kunnen groeien tot een band om te koesteren. Het trio ziet er intrigerend uit en klinkt ook zo.

De band komt uit Atlanta en bestaat uit drie multi-instrumentalisten, Mari González, Certain Zuko en Travis Arnold die ook alle drie zingen. In 2023 brachten ze een eerste album uit, maar nieuwe single Halogen laat horen dat wat ze daarop deden inmiddels een gepasseerd station is. Sword II maakt rock die wat gitaarsound en m/v zang wel aan Pixies doet denken. De structuur van Halogen wordt pas na een paar draaibeurten helder. Sword II wordt niet voor niest een experimentele rockband genoemd.

Loupe – Cary

Cary is de tweede single van het nieuwe Loupe album. De band nam de plaat helemaal live -dus zonder overdubs- op in een zijzaal van de Tolhuistuin in thuisstad Amsterdam.

Buiten stond de opnamewagen van Frans Hagenaars die het proces technisch in goede banen leidde. Artistiek leider was als vanouds bij Loupe producer Arne van Petegem. We weten niet hoeveel takes de band nodig had om een nummer als Cary foutloos op de virtuele band te slingeren. Het is in ieder geval niet ten koste gegaan van de spontaniteit of het spelplezier van de vier muzikanten. De songs zijn geschreven door het collectief. De teksten zijn van de hand van zangeres Nina Ouatarra en gaan over – hier citeren we de bio- ‘thema’s als herinnering, identiteit, familie en het zoeken naar een plek tussen culturen’. Als kind woonde Nina in Ivoorkust, Belgie en Nederland, vandaar. De opvolger van Do You Ever Wonder What Comes Next heet Oh, to be home en verschijnt de 28ste van deze maand.

Sports Team – Medium Machine

Het zit Sports Team niet mee. De band staat al vijf jaar op het punt van doorbreken, maar dat laatste zetje wil maar niet komen.

Aan de songs ligt het. Tenminste niet wat ons betreft. Het zou niet verbazen als Medium Machine het tiende nummer is van de Britten die onze playlist haalt.  Het is ook weer niet zo dat Sports Team helemaal roemloos is. Ruim 110 k luisteraars per maand is niet niks, maar of ze er van kunnen leven? In mei dit jaar verscheen hun derde langspeler. Daarvan verschijnt deze week een super de luxe editie met maar liefs zeven extra tracks. Medium Machine is daar één van. Tekstdichter-gitarist Rob Knaggs licht toe, ‘ik las ergens dat Pavement is opgericht om te klinken als The Fall. Medium Machine is hoe ze zouden klinken als ze Men At Work hadden willen zijn. Misschien is Sports Team gewoon te slim voor een groter publiek. Maar daarom wel zo leuk.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio oktober 2025

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op onze site.

Met in deze aflevering de beste albums van oktober 2025:

  • Jeff Tweedy – Twilight Overide
  • Chronixx – Exile
  • CIEL – Call Me Silent
  • Lilly Allen – West End Girl
  • Miles Kane – Sunlight In The Shadows
  • Sudan Archives – THE BPM
  • Tom America & Paul Bogaers – ben vastgelopen

GUNMOLL – Joan

GUNMOLL verraste vorige jaar op Pinkpop. Ingewijden keken er niet van op, want die weten dat de kern van de band, zangeres Jolien Grünberg en producer-gitarist Bram Bol een redelijk imposante staat van dienst hebben.

Jolien voerde in het verleden diverse bands aan en was ook solo actief. Daarnaast maakte ze indruk met haar vertolkingen van songs van Jeff Buckley tijdens een tribute in Paradiso. Bram heeft een groot deel van zijn leven doorgebracht in schaars verlichte studio’s waar hij beginnende bands op weg hielp en veteranen van nieuw elan voorzag. Zowel Jolien als Bram zijn alumni van en docent op het Conservatorium van Amsterdam.

Geen wonder dus dat GUNMOLL klinkt als een tierelier. Wat je echter niet kunt leren is talent voor het schrijven van pakkende popsongs. Wat dat betreft halen dame en heer het beste in elkaar naar boven. Het nieuwste bewijs voor die bewering heet Joan. De nieuwe GUNMOLL single is zo’n song die zowel nieuw als vertrouwd klinkt met een melodie die waarschijnlijk wel nooit zal gaan vervelen. De rust in de uitvoering verraadt de ervaring van de band. De korrel in de gitaren zorgt ervoor dat het allemaal niet te poppy wordt.

Debuutalbum -Kill Your Darlings- verschijnt op 4 feb.

Concerten:

20-03-2026 – Neushoorn, Leeuwarden (gratis)
04-04-2026 – V11, Rotterdam
10-04-2026 – Patronaat, Haarlem
18-04-2026 – Capsloc, Capelle aan den IJssel
24-04-2026 – Luxor Live, Arnhem

Twen – Tumbleweed

Na twee twijfelgevallen komt Twen nu met een single op de proppen die we maar eens moeten gaan draaien.

Tumbleweed is een gek en geinig gitaarliedje met meisjeszang. Maar het meest in het oor-springende is de bas. Die klinkt als een opgevoerde skippybal. Een mens zou er onrustig van kunnen worden als het allemaal niet zo lekker zou klinken. Twen komt uit Nashville en wordt aangevoerd door een blondine die luistert naar de naam Jane Fitzsimmons. In een grijs verleden hebben we ook al eens iets gedraaid van Twen, een meer psychedelisch liedje dat Hahahome heet en waarin je het Twen van nu nog wel herkent. Maar ook hoor je dat Jane en haar gitaarspelende partner Ian Jones een hoop hebben bijgeleerd de afgelopen 3 jaar.

The Gnomes – Flippin’ Stomp

Even een geintje tussendoor. Een serieus geintje dat wel. The Gnomes klinken als pre- marihuana Beatles.

John, Paul, George & Ringo vormden een onstuimige rock ‘n’ roll band tot Bob Dylan ze in 1964 hun eerste jointje liet roken (waar verhaal). Daarna werd alles anders. Zonder te willen beweren dat The Gnomes helemaal drugsvrij zijn – het zijn tenslotte Australiërs – hebben zij zich als doel gesteld de essentie van de rock ‘n’ roll weer terug te brengen. Dat doen ze in korte, retestrak gespeelde songs, die dus klinken alsof ze zijn geschreven (of gecoverd) door The Fab Four begin jaren zestig. Zo is Flippin’ Stomp een geslaagde rewrite van het door The Beatles gecoverde Slow Down van Larry Wiliams. Het is een pastiche, maar met liefde, kennis en heel veel plezier gemaakt.

Jesse Welles – No Kings

Jesse Welles maakt er geen geheim van dat Bob Dylan zijn grote voorbeeld is.

Hij heeft hij Dylan’s vroege folk c.q. talking blues stijl geadopteerd om met het zelfde doel als de jonge Dylan protestsongs te vertolken over actuele zaken en brandende kwesties. Aan onderwerpen en inspiratie geen gebrek natuurlijk. Een tijd geleden zette Jesse een eerste schets van No Kings online. Uit steun van het gigantische protest onlangs in de V.S. tegen Trumps imperialistische impulsen heeft hij het nummer uitgewerkt en officieel uitgebracht. Binnenkort komt Jesse hier zijn boodschap verkondigen. Voor eigen parochie waarschijnlijk, maar beter dat dan zwijgend toezien.

Concert: 11 december  Melkweg (uitverkocht).