Rolling Blackouts Coastal Fever – Hope Downs (SubPop/Konkurrent)
Na twee ontzettend smaakvolle ep’s was het wachten op het debuutalbum van Rolling Blackouts Coastal Fever. De band heeft laten horen excellente indierockliedjes op plaat te kunnen zetten en doet op Hope Downs niets anders. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar dat is natuurlijk niet zo.
Grootste wapen van de band is misschien wel het feit dat de vijf stuk voor stuk liedjes schrijven en die liedjes passen ook nog eens verdomde goed bij elkaar. Maar dan ook nog eens verdómde goed. Wanneer je die gasten ziet, heb je bovendien het idee dat ze snel tot consensus komen over de koers van de songs. Het is een vriendenteam. Dat kan niet anders. Ze zullen het langer over de albumcover hebben gehad. Iemand moet geroepen hebben: “We kunnen ook een foto doen van een wat desolaat ogend zwembad, maar dan met een berg op de achtergrond en wat bomen in de buurt.”
Hope Downs is met zijn 35 minuten muziek niet eens zo heel veel langer dan de twee ep’s die eraan vooraf gingen; Talk Tight (2016) en de fraaiste van de twee, The French Press (2017). Het niveau van die laatstgenoemde wordt geregeld gehaald op Hope Downs, waarop voor het eerst enigszins wordt gerefereerd aan The Smiths. In Bellarine bijvoorbeeld. Al is het vaak niet meer dan een gitaarriffje.
De flirt met punk en surf is veel sterker en zorgt er ook voor dat de band over een geheel eigen geluid beschikt. Zonder te constateren dat er sprake is van iets unieks. Zo is het nu ook weer niet. De kracht van Hope Downs is het feit dat de tien nummers stuk voor stuk sprankelen, opwindend zijn, vrolijk, fris en overlopen van levensgeluk. Australië is dan ook fantastisch. Je zou er maar wonen. Pieter Visscher
George Clinton wordt gezien als uitvinder van de funk en blijft jaarlijks verrassen met nieuwe shows, nieuwe nummers en natuurlijk klassiekers als ‘Atomic Dog’. Op dinsdag 26 juni siert de funk man het podium in de Vorstin!
P-funk-meester, bandleider, songwriter en producer George Clinton komt weer terug naar de Vorstin! En daar krijgt het publiek pas genoeg van als Clinton himself zegt dat het genoeg is. Tot die tijd kun je niets anders doen dan je overgeven aan de roes van zijn legendarische P-funk.
Peroxide blond, snikpermanentje in haar stembanden, gouden vingers op zes snaren, tienerverdriet. Voor een zaaltje vol spillen van tieners in geruite overhemden die met de handen in de zakken het lange haar op het ritme van de muziek in schokjes in beweging brengen. Dat is Snail Mail wel zo’n beetje kort samengevat.
Maar haak nou niet gelijk af, want die peroxide blonde dame Lindsey Jordan heeft een debuutplaat gemaakt met die ingrediënten die meer dan te pruimen is. Na een EP’tje en te zijn opgepikt door Matador brengt de angstwekkend jonge singer-songwriter nu haar debuut op de markt onder de naam van haar threesome bandje Snail Mail. Bijgestaan door een drummer en een bassist giet ze haar verdriet in tien puntgave melancholische liedjes die qua sound en sfeer sterk doen denken aan Juliana Hatfield en de gitaarsound aan The Lemonheads en, voor de oudjes onder ons, het sprankelende geklater van The Sundays.
Lindsey Jordan laat zich op haar debuut vooral gelden als een voortreffelijk gitariste die de ene na de andere mooie akkoordenwisseling uit de vingers tovert. Niks vernieuwend, maar buitengewoon effectief. Ze zingt haar liedjes dan ook, met een stem waar op zich niks mee is, maar dat constant aanwezige melancholische maniertje om naar de toonhoogte te trekken tot die inktzwarte mineur is geraakt, is op den duur toch wat veel van het goede. Het klinkt alsof ze heel veel heeft geluisterd naar Evan Dando. Misschien moet ze overwegen gewoon liedjes te schrijven en gitaar te gaan spelen met een goede zanger(es) erbij of zich onder handen laten nemen door een goede assertieve zangpedagoog, want nog zo’n tweede plaat overleven we niet zonder op zoek te gaan naar traject waar treinen op topsnelheid voorbijkomen.
Ondertussen spettert het liedjesschrijverstalent van deze plaat. Luister maar eens naar Pristine of misschien nog wel mooier Speaking Terms; nummers waar het subtiele gitaarspel en de trieste zanglijnen verslavend om voorrang strijden. Of Gold Dream, vol warme gitaren in breed stereo. Maar het zijn allemaal tracks waar geen lichtstraaltje doorheen weet te prikken. De bewolking is hardnekkig dik en donkergrijs. Tot en met tranentrekkende afsluiter Anytime. Tekst Muzine.nl | Wim Du Mortier
George Clinton wordt gezien als uitvinder van de funk en blijft jaarlijks verrassen met nieuwe shows, nieuwe nummers en natuurlijk klassiekers als ‘Atomic Dog’. Op dinsdag 26 juni siert de funk man het podium in de Vorstin!
P-funk-meester, bandleider, songwriter en producer George Clinton komt weer terug naar de Vorstin! En daar krijgt het publiek pas genoeg van als Clinton himself zegt dat het genoeg is. Tot die tijd kun je niets anders doen dan je overgeven aan de roes van zijn legendarische P-funk.
George Clinton wordt gezien als uitvinder van de funk en blijft jaarlijks verrassen met nieuwe shows, nieuwe nummers en natuurlijk klassiekers als Atomic Dog.
Update 30 april: George Clinton heeft via Billboard aangekondigd dat hij per mei 2019 gaat stoppen met touren. De Rock and Roll Hall of Famer die afgelopen juli 77 werd, onderging onlangs een pacemaker-operatie. Hij benadrukt echter dat de procedure geen rol speelde in zijn beslissing.
“Eerlijk gezegd,” het ging nooit echt over mij. Het ging altijd over de muziek en de band. Dat is de echte erfenis van P-Funk”. “They’ll still be funkin’ long after I stop.”
Haal snel je kaarten voor wellicht een van zijn laatste shows in Nederland!
De excentrieke Deense singer-songwriter en producer Lydmor, oftewel Jenny Rossander, geeft op 21 november een concert in Paradiso. Kaarten voor deze show zijn te bestellen via de website of via Ticketmaster.
Nederland Met dit optreden wordt het Lydmor’s derde bezoek aan ons land. In januari gaf ze namelijk een concert op het grootste Europese showcase festival Eurosonic in Groningen. En begin deze maand was ze te zien op Vestrock in Hulst. Bij terugkomst in het najaar, zal ze echter gewapend zijn met haar debuut albumI Told You I’d Tell Them Our Story dat op 28 september verschijnt.
Debuutalbum Voor Lydmor is het haar derde langspeler, maar voor Nederland wordt het haar debuut. De eerdere twee zijn niet in Nederland uitgebracht. De basis voor het album ligt in Shanghai. Nadat zo’n beetje alles in haar leven instortte, besloot Lydmor in 2016 om tijdelijk naar deze Chinese metropool te verhuizen. Gaandeweg werd deze stad een plek vol inspiratie voor dit album, wat heeft geresulteerd in een verzameling moderne electro-pop liedjes die balanceren tussen licht en donker. Liefdevol en kil. En orde en chaos.
Live beleving Al deze elementen komen ook live ten volste tot hun recht. De optredens van Lydmor zijn altijd dynamisch en krachtig. Ze springt en danst. Ze zingt en schreeuwt. Ze flirt en knuffelt. En voordat je het in de gaten hebt, heeft de onbevangen Deense al een plek in je hart verovert.
Father John Misty ís een van de sterkste zangers die er hebben rondgelopen en nog lopen van pakweg de laatste honderd jaar. Je houdt van ‘m, of je houdt niet van ‘m, oké, maar wie zijn ongekende zangtalent miskent, moet met gezwinde spoed richting oorarts. En als songschrijver kan hij zich ook nog eens meten met de allerbesten.
Gold Star speelt in november vier shows in Nederland. De shows staan in het teken van het nieuwe album Uppers & Downers, wat in september zal verschijnen. De kaartverkoop is direct gestart via de websites van de zalen.
Gold Star is de artiestennaam van de in Wenen geboren, maar in Los Angeles opgegroeide Marlon Rabenreither. Zijn muziek staat bekend om een typische Americana sound, waarin de invloeden van grootheden zoals Neil Young, Bob Dylan, Wilco en Ryan Adams overduidelijk te horen zijn.
In 2015 verscheen het solodebuut van Gold Star en sindsdien heeft hij niet stilgezeten. Debuutplaat Dark Days werd juichend ontvangen door onder andere Lucinda Williams, die Marlon datzelfde jaar mee op tour nam. De tweede plaat Big Blue is van hetzelfde kaliber; een melancholiek meesterwerk. De nieuwe plaat gaat Uppers & Downers heten, en zoals Gold Star zelf zegt gaat deze langspeler compleet anders klinken.
LIVEDATA 01/11 Merleyn, Nijmegen 02/11 Paradiso, Amsterdam03/11 Take Root Festival @ Oosterpoort, Groningen 04/11 Southern Roots Festival, Heerlen
Suede kondigt nieuw album getiteld The Blue Hour aan. Het album komt 21 september uit en is geproduceerd en gemixt door Alan Moulder in de Assault & Battery Studios.
Het album is net zoals Night Thoughts geschreven als een doorlopend verhaal, ook al zijn het 14 individuele tracks, ze zijn thematisch gelinkt aan elkaar op het album. Het album bevat een koor en spoken word, wat de nummers een unieke sound geeft.
De band zei het volgende over het nieuwe album: “The Blue Hour is the time of day when the light is fading and night is closing in. The songs hint at a narrative but never quite reveal it and never quite explain. But as with any Suede album, it’s always about the songwriting. The band, the passion and the noise: The Blue Hour”.
Daarnaast heeft de band ook nog een Europese tour aangekondigd. De band gaat via Brussel en Amsterdam naar Milaan, Kopenhagen en Londen. Gwenno zal de shows openen tijdens deze Europese tour.
Een nummer naar jezelf vernoemen. Dat is het in feite. Father John Misty, die Josh Tillman in zijn paspoort heeft staan, komt er uiteraard mee weg. Zoals hij overal mee wegkomt. Een artiest zó humorvol en dermate vol van zichzelf dat je maar niet weet of het nou allemaal welgemeend is, of slechts tongue-in-cheek.
Dat Mr. Tillman, want daar hebben we het over, is een gezongen gesprek dat hij voert met een hotelemployee. “Mr. Tillman, good to see you again. There’s a few outstanding charges, just before we check you in. Let’s see here, you left your passport in the mini fridge. And the message with the desk says here the picture isn’t his. And oh, just a reminder about our policy. Don’t leave your mattress in the rain if you sleep on the balcony.”
Tekstueel ouderwets onnavolgbaar en, dat is minstens zo belangrijk, muzikaal weer op de goede weg, na het wat te vlakke Pure Comedy (2017). Een album dat verscheen na I Love You, Honeybear (2015), dat zonder enige twijfel het allerbeste was dat dat jaar verscheen op muziekgebied.
Die bloedvorm is nog niet helemáál terug, terwijl we zonder meer genoegen nemen met God’s Favorite Customer, waarmee Tillman revanche neemt op zichzelf. Op weergaloze wijze, zij het zo nu en dan. Hoewel het album opnieuw zo narratief is als de pest, is het venijn dat Pure Comedy miste terug. Geregeld in volle glorie. Er staan tien nummers op de plaat en hoewel je Tillman her en der voelt zoeken in de songs – welke richting hij op wil – belandt hij toch altijd weer waar hij terecht wil komen. Neem de tijd voor deze plaat. Dat heeft Tillman ook gedaan.
Ja, Father John Misty ís God’s Favorite Customer. Zolang de Amerikaan daarvan is overtuigd gaan we hem niet tegenspreken. Alsof we dat zouden durven. Hij laat dan ook weer eens horen welk een begenadigd zanger hij is. Want laten we dat ook niet vergeten. Die onnoemelijk grote bek van ‘m, die megalomane trekjes, zijn natuurlijk niet geheel onterecht. Father John Misty ís een van de sterkste zangers die er hebben rondgelopen en nog lopen van pakweg de laatste honderd jaar. Je houdt van ‘m, of je houdt niet van ‘m, oké, maar wie zijn ongekende zangtalent miskent, moet met gezwinde spoed richting oorarts. En als songschrijver kan hij zich ook nog eens meten met de allerbesten. Pieter Visscher
LIVEDATA 10/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 01/11 De Roma, Antwerpen 02/11 Effenaar, Eindhoven 05/11 Paradiso, Amsterdam
Na een succesvolle mei-editie kun je op vrijdag 26 en zaterdag 27 oktober weer nieuwe internationale acts ontdekken op London Calling. Al meer dan 25 jaar is het festival in Paradiso Amsterdam een springplank geweest voor jonge artiesten.
Tussen al die namen vind je ook die van bijvoorbeeld Blur, Franz Ferdinand, The Libertines, Tame Impala, Mac DeMarco, Florence & the Machine en Editors.
TICKETS
Let op: een weekendticket voor London Calling staat gelijk aan de Indiestadpas 2018. Je betaalt 28,37 euro en ontvangt via Ticketmaster een omruilticket voor de Indiestadpas 2018, waarmee je ook naar London Calling kunt. Het omruilticket kun je bij ieder Indiestadpasconcert omruilen voor de echte Indiestadpas 2018, ook al vóór het London Calling Festival. Je kunt vanaf dat moment ook naar alle andere Indiestadpasconcerten.
Dagkaarten voor London Calling Festival gaan op een later tijdstip in de verkoop.
Eerste namen London Calling 26 + 27 oktober 2018
ANCIENT SHAPES
Daar hij het best bekend staat voor het maken van klassieke countrymuziek, is Daniel Romano naast een begenadigd muzikant altijd een vrij en rusteloos figuur geweest. Zijn nieuwe project heet Ancient Shapes. Het idee voor deze band bedacht Romano nadat hij twintig minuten op een drumstel had lopen rammen. Het resultaat is snel, tegendraads en gesmeerd. Voor de teksten op deze vuige rockmuziek gebruikt Ancient Shapes bestaande poëzie. De beste benaming voor de muziek is dan ook ‘punk poëzie’.
HOOKWORMS Van Hookworms zelf mag je alles vergeten wat je over deze band wist. Of nouja, alles… Misschien niet de gedrevenheid en passie die de band zowel op het podium als op hun twee platen Pearl Mystic (2013) en The Hum (2014) toonde. Maar voor hun derde album Microshift gooit het vijftal uit Yorkshire, Engeland het over een andere boeg. Het geluid is dynamischer, de teksten zijn dieper en de productie is op een goede manier strakker. Als je bijvoorbeeld naar de single Negative Space luistert, hoor je eerst gekke samples, stuwende synths om vervolgens uit te monden in aanstekelijk, dansbaar geheel.
LAPS
De Schotse Alicia Matthews (SUE ZUKI / Organs of Love) en Cassie Ezeji (Golden Teacher) vormen samen LAPS. Het duo uit Glasgow groeide op in dezelfde buurt en ontdekte uiteindelijk hun gemeenschappelijke liefde voor de analoge Tascam tape recorder. Hun elektronische dub-pop wordt meer dan eens vergeleken met die van ESG en Lizzy Mercier Descloux, maar zelf noemen ze Ru Paul als grootste bron van inspiratie. Verwacht op London Calling een show vol energie, dreiging en bravoure.
JO PASSED
Het beste dat iemand ooit tegen Jo Hirabayashi, frontman van Jo Passed, heeft gezegd is dat zijn band’s debuutalbum Their Prime klonk als ‘fucked-up Beatles’. En zo klinkt de plaat ook. Alsof ergens in de jaren ’80 Lennon en McCartney de bands Can and Neu! en misschien een beetje Sonic Youth en XTC ontdekten. Dromerige, tijdloze melodieën worden gecombineerd met psychedelica, jangly gitaren, synths en een ton van andere invloeden. Fucked-up Beatles dus.
SINK YA TEETH
Sink Ya Teeth mixt Giorgio Moroder-achtige synths met een DIY-attitude en postpunk vocalen; alsof het de zwartgallige nichtjes van LCD Soundsystem’s James Murphy zijn. Zangers Maria Uzor en bassist Gemma Cullingford zijn ex-fanzine schrijvers die daarbij veel legendarische feesten hebben georganiseerd. Een van die feesten is de inspiratie geweest voor de video van de debuutsingle If You See Me, die is opgenomen in hun appartement in Norwich. Het debuutalbum verschijnt later dit jaar.
THE PARLOTONES
Het Zuid-Afrikaanse The Parlotones bestaat uit Kahn Morbee, Neil Pauw en de broers Glen en Paul Hodgson. Dit jaar bestaat het viertal alweer twintig jaar en om dat te vieren gaan ze met een nieuw album op tournee. In het thuisland verkopen ze steevast de grootste zalen uit en dit lukte ook al in Duitsland en Engeland. Dat laatste kan misschien komen omdat de band sterk geïnspireerd wordt door britpop en -rock. In Zuid-Afrika verzorgde de band ook al het voorprogramma van Coldplay.