Omara ‘Bombino‘ Moctar, een gitarist en songwriter van de Noord-Afrikaanse Toeareg, groeide op tijdens een periode van gewapende strijd voor onafhankelijkheid en gewelddadige onderdrukking door regeringstroepen.
Die achtergrond weerklinkt in zijn woestijnblues: opwindende jams die de geest van verzet en rebellie ademen, met echoënde gitaarriffs die doen denken aan andere Afrikanen als Tinariwen en Ali Farka Touré, maar ook aan Jimi Hendrix, John Lee Hooker en Jimmy Page.
Op zijn nieuwe album Deran toont Bombino wederom zijn muzikale kunsten. Wat hij, na bijna 10 jaar, weer eens heeft kunnen schrijven en opnemen in thuisland Afrika. Ook met dit album krijg je een avontuurlijk palet van folk, rock, blues en funk voorgeschoteld.
Afgelopen jaar was het 20 jaar geleden dat JW Roy zijn eerste album uitbracht. Hij vierde dat met een speciaal concert in een uitverkochte Effenaar. Tevens presenteerde hij daar zijn nieuwe album A Room Full Of Strangers. JW Roy & The Royal Family starten vanaf oktober een clubtour die het hele land zal doorkruizen.
Tijdens deze tour speelt JW zijn nieuwe nummers, zijn oude hits en klassiekers uit het Americana-oeuvre in een stomende country, soul en rock ‘n roll show zoals we van hem gewend zijn. JW Roy neemt twee special guests mee: Judy Blank en Lea Kliphuis. Elk van hen zal bij zes shows het programma openen. Judy Blank scoorde onlangs nog een hitje met Mary Jane. Vorige maand schreef ze samen met JW nog een song die tijdens de tour misschien voorbij gaat komen. In september zal Judy Blank eerst nog haar nieuwe album uitbrengen, opgenomen in Nashville. Het laatste album van Lea Kliphuis (The World Owes Me Nothing) is al iets ouder, uit 2016. Lea had na die tijd nog wel een belangrijke bijdrage aan het album van JW Roy door samen met hem het nummer Keep It Simple te schrijven en op te nemen. Ook deden Lea en JW een duet op het album Lance: The Rise & Fall in 14 songs dat werd geschreven door JW Roy en Bert Wagendorp en in maart 2018 nog werd bekroond tot het beste sportboek van 2017.
JW Roy wordt alom gezien als de Americana vertolker van Nederland. Maar ook als een gewaardeerd songwriter, velen zullen JW kennen door zijn samenwerkingen met artiesten zoals Diggy Dex, Guus Meeuwis en onlangs nog Lakshmi. Zijn laatste eigen album A Room Full Of Strangers uit september 2017 laat een variatie horen van uiterste breekbare songs tot dampende rock-’n-roll, southern soul, roots-rock en een lichte vleug psychedelica. Met zijn vaste band The Royal Family (bestaande uit Roel Spanjers, Cok van Vuuren, Judith Renkema en Rob Wijtman) creëert hij een brede americana sound, thematisch verdeeld in liefde en verdriet en een altijd doorgaande zoektocht naar verandering en vooruitgang.
‘Wat heb je nu weer opstaan’? ‘Parquet Courts’. ‘Parkut wat?’ ‘Courts.., net als in tennisveld op z’n Engels’. ‘Is dat een hedendaagse band’? ‘Ja’. ‘Haha, het klinkt als iets heel ouds. Het doet me aan The Clash denken’. ‘Mij ook. Waren die gasten in Brooklyn opgegroeid dan hadden ze vast zo geklonken. Nog meer lol en minder schuldgevoel over wereldproblemen’.
‘Oh, maar nu klinkt het ineens heel anders’. ‘Ja, dat gaat je nog vaker gebeuren als je lang doet over je kopje koffie. Die hele plaat Wide Awake! is een soort kaleidoscoop van smaken, sferen en invloeden. Dat maakt ‘m trouwens best leuk’. ‘Moet je er wat over schrijven dan? Is het een nieuwe plaat?’ ‘Ja, ik had er al wat over moeten schrijven dus ik flikker je er zo uit, oké’?
‘Schrijf dan in elk geval ook op dat ik een beetje moe word van al die bandjes die doen zoals vroeger. Is er niks nieuws meer te ontdekken’? ‘Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt. Iets ouds in een nieuw jasje hullen is toch ook iets nieuws maken? Luister nou naar dit liedje Normalisation. Moet je horen hoe het van Joe Jackson in zijn hyper periode in die brug omschakelt naar een stukkie psychedalica uit pakweg de jaren zestig of zeventig. Leuk toch? En blijf nog even zitten want nu komt Back To Earth. Lachen dat er even een pauze tussen die nummers zit hé? Maar hoor je intussen wat er in die mix gebeurt? Die punky songs zitten allemaal een beetje in het midden: in your face. En in de rustiger nummers wordt dan ineens alles opengetrokken. De details vliegen je om te oren. Tof hè?! Dat zal denk ik wel het werk geweest zijn van hun producer, Danger Mouse. Die heet trouwens in het telefoonboek gewoon Brian Burton. Maar als je deze plaat hoort begrijp je dat die er wel wat van kan. En probeer dan nu eens te blijven zitten. Nu begint het titelnummer, Wide Awake. Cool dat basje hè. En lekker voor je heupen om op te deinen. Gestoorde track natuurlijk, tussen die punky schreeuwerige nummers, die mooie liedjes en dan ineens dit. Haha.’
‘Nou ja, ik weet het niet hoor. Je gaat toch niet het woord geniaal laten vallen of zo? Want ik hoor alleen maar dingen die ik al ken. Ik heb nog een hele zooi van die verzameltapetjes liggen thuis die precies zo klinken. Van vroeger.’ Tekst Muzine.nl | Wim Du Mortier
Vorig jaar vierde London Calling in oktober haar 25-jarige bestaan met een vlijmscherp en divers programma. Tot de hoogtepunten behoorden de optredens van Superorganism, Japanese Breakfast, Marlon Williams en Shame. De lijn wordt op 25 en 26 mei doorgezet met onder andere de Australische indiepunkers van Rolling Blackouts Coastal Fever, de electronische rock van Husky Loops, het nieuwe Fat White Family-project Warmduscher, de edgy performance art wave van Snapped Ankles en het Deense rocktrio Velvet Volume.
Didirri @ London CallingStella Donnelly @ London CallingStella Donnelly @ London CallingStella Donnelly @ London CallingStella Donnelly @ London CallingStella Donnelly @ London CallingStella Donnelly @ London CallingSnail Mail @ London CallingSnail Mail @ London CallingSnail Mail @ London CallingSnail Mail @ London CallingPorridge Radio @ London CallingNow, Now @ London CallingNow, Now @ London CallingNow, Now @ London CallingLoma @ London CallingLoma @ London CallingDidirri @ London Calling
Vorig jaar vierde London Calling in oktober haar 25-jarige bestaan met een vlijmscherp en divers programma. Tot de hoogtepunten behoorden de optredens van Superorganism, Japanese Breakfast, Marlon Williams en Shame. De lijn wordt op 25 en 26 mei doorgezet met onder andere de Australische indiepunkers van Rolling Blackouts Coastal Fever, de electronische rock van Husky Loops, het nieuwe Fat White Family-project Warmduscher, de edgy performance art wave van Snapped Ankles en het Deense rocktrio Velvet Volume.
Findlay @ London Calling, ParadisoFindlay @ London Calling, ParadisoFindlay @ London Calling, ParadisoFrankie Cosmos @ London Calling, ParadisoFrankie Cosmos @ London Calling, ParadisoFrankie Cosmos @ London Calling, ParadisoMelkbelly @ London Calling, ParadisoMelkbelly @ London Calling, ParadisoMelkbelly @ London Calling, ParadisoRosborough @ London Calling, ParadisoVelvet Volume @ London Calling, ParadisoVelvet Volume @ London Calling, ParadisoVelvet Volume @ London Calling, ParadisoVelvet Volume @ London Calling, ParadisoVelvet Volume @ London Calling, Paradiso
Er zit humor in de teksten van Warmduscheren daar houden wij wel van, bij Pinguin Radio. Ook in de bijnamen die de vijf mannen zichzelf hebben gegeven. Zo gaat Saul Adamczewski bijvoorbeeld door het leven als The Saulcano. Vreemde knapen dus. Zo zien we ze graag.
Warmduscher is het Londense gezelschap dat in 2013 met debuut Khaki Tears op de proppen kwam en daarmee een soort rommelpostpunk afleverde, waarin weinig lijn viel te bespeuren en het echt zoeken was naar een aardig liedje. Daar is met opvolger Whale City verandering in gekomen. Er is sprake van een spectaculaire omslag. Een bijzonder positieve ommekeer. Met gevoel voor overdrijving: Whale City swingt bij vlagen zoals Donna Summer tijdens haar meest wulpse jaren.
Bijvoorbeeld tijdens Big Wilma, wanneer er een heerlijke surfsaus over de postpunk van de heren wordt gegoten en stilzitten geen optie meer is. Dat geldt voor meer nummers op de nieuwe plaat. Zoals Standing On The Corner en de titeltrack.
Tijd voor raadselachtige idioterie is er ook nog altijd, al is die voornamelijk gestopt in de drie korte tracks, van ongeveer een minuut: Bright Lights, No Way Out en The Beginning.
Een soulvolle song als 1000 Whispers is ook een vreemde eend in de bijt, terwijl de stem van Clams Baker Jr (Craig Louis Higgins Jr) zich er uitstekend voor leent.
Krautrock, garagerock en elementen uit de jazz maken het avontuur compleet. Whale City is een enórme sprong in de juiste richting. Vanavond in Paradiso! Pieter Visscher
Albums van meestergitarist Ryley Walker variëren tussen complete instrumentale, en meer singer/songwriter georiënteerde albums. Zijn vijfde, Deafman Glance, hoort in die laatste categorie.
Uiteraard wordt er wel degelijk knap gitaar gespeeld, waarbij zijn fenomenale beheersing van de finger picking techniek nog het meeste opvalt. De licht psychedelische sound doet enigszins denken aan Tim Buckley, ook iemand die talent voor zijn instrument wist te combineren met een groot songwriter talent.
Een ander referentiepunt is de onnavolgbare John Fahey, wiens experimentele benadering van roots muziek uit de Mississippi delta, ook terug te horen is in de diepe blues zoals Walker die weet te brengen. Tegelijkertijd weet hij toegankelijk genoeg te blijven om ook voor de minder progressieven onder ons een muzikaal interessant album te maken.
De fraaie arrangementen geven de songs vaak een jazzy ondertoon mee, nog het meest nadrukkelijk in eerste single Telluride Speed. Een volledig eigen geluid van een zeer vakkundig muzikant. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil
Danny Harley is een producer, zanger en liedjesschrijver die verfijnde electronische composities maakt onder de noemer The Kite String Tangle. In Engeland, Amerika en thuisland Australië verkoopt Harley aan de lopende band zalen uit en daarbuiten groeit zijn populariteit ook snel.
Het titelloze debuutalbum verscheen in 2017, na drie jaar lang schaven en perfectioneren. Dat harde werken blijft niet onbeloond, want de plaat kwam op 1 binnen in de iTunes Electronic Charts en is genomineerd voor de prestigieuze Australische ARIA Awards in de categorie ‘Beste Album’.
Ontdek op vrijdag 25 en zaterdag 26 mei de nieuwste bands uit het buitenland op London Calling Festival in Paradiso Amsterdam. Het programma is compleet en dag- en weekendkaarten zijn nu verkrijgbaar.
Door de jaren heen stonden onder andere Blur, The Libertines, Florence + The Machine, Franz Ferdinand, Tame Impala, Mac DeMarco, Slowdive, Placebo, The Kooks, Kaiser Chiefs, White Lies en Two Door Cinema Club vroeg in hun carrière op London Calling.
PLAYLIST LONDON CALLING RADIO #4 – 23 mei 2018
Rolling Blackouts Coastal Fever – An Air Conditioned Man
Word up! Cameo, de band rond zanger Larry Blackmon staat bekend om de funk en r&b producties en herkenbare snare-drum sound. De New Yorkers richtten de band in de jaren ’70 op als afsplitsing van de band The New York City Players.
Al snel scoorden ze wereldhits met She’s Strange, Single Life en natuurlijk Word Up!. Zanger Blackmon staat bij velen in het geheugen gegrift vanwege zijn unieke stemgeluid en excentrieke stijl met enorme blockhead en rode tok.
Omara ‘Bombino‘ Moctar, een gitarist en songwriter van de Noord-Afrikaanse Toeareg, groeide op tijdens een periode van gewapende strijd voor onafhankelijkheid en gewelddadige onderdrukking door regeringstroepen.
‘Wat heb je nu weer opstaan’? ‘
Warmduscher – Whale City (Konkurrent)
Albums van meestergitarist 
