Author: Flip van der Enden

Bleech 9:3 – Cannonball

Single drie van Bleech 9:3 is hit drie voor de band uit Dublin.

Cannonbal is anders wat sfeer (weemoedig) en tempo (slepend) betreft, maar wel weer een nummer waarin de gitaar de hoofdrol speelt. Maar niet meteen. Eerst horen we zanger Baz Quinlan op standje emo. Maar als snel slaan de gitaren toe en wel op een manier die meer dan een klein beetje aan Nirvana doet denken. De eerste keer denk je misschien; ‘jammer dat er geen langere solo in het nummer zit’. Maar na een paar keer luisteren begrijp en waardeer je de balans tussen zang en gitaargeweld. Een indringend nummer dat Cannonbal en zeker niet de minste van de drie. En nog steeds geen nieuws over dat debuutalbum.

Nothing – Toothless Coal

Nothing is een shoegaze band uit Philadelphia U.S.A met een nihilistische inslag.

Tenminste dat lijk je te mogen afleiden aan de bandnaam. Ook de titel van hun nieuwe EP getuigt niet erg van een positieve houding. Die gaat A Short History Of Decay heten, een korte geschiedenis van verval. Zou het over de V.S. gaan?  Nieuwe single Toothless Coal is een beetje een unicum, een uptempo shoegaze nummer. Zo hoor je ze niet vaak. Maar de fuzzy gitaren vliegen je om je oren en daarover is nog maar net de leadzanger te horen. Wat dat betreft is Toothless Coal zo shoegaze als maar kan. Nothing is niet nieuw. De band maakt al lawaai sinds 2012 en heeft zeven albums gemaakt. In april doen ze wat optredens in de UK maar dichter bij dan dat komen ze niet.

Father John Misty – The Old Law

Het zou overdreven zijn te beweren dat Father John Misty zich overtreft op The Old Law.

Wel maakt hij de bepaald niet laag gespannen verwachtingen weer helemaal waar. Zijn nieuwe single is zo’n theatrale Americana/symfonische roots-song zoals alleen de voormalige drummer van Fleet Foxes ze maakt. De extra attractie dit keer is een lekker lange psychedelische gitaarsolo. Mister Misty speelt The Old Law als sinds 2024. Alleen heette het toen nog God’s Trash. Of het een overblijfsel is van het album dat hij vorig jaar uitbracht of de voorbode van een nieuwe langspeler zal in de loop van de lente wel duidelijk worden.

Concert: 8 juni Amsterdamse Bos.

Modern Woman – Dashboard Mary 

We gunnen punkdichter Patti Smith natuurlijk het eeuwige leven, maar mocht ze een opvolger willen aanwijzen dan is Sophie Harris een uitstekende kandidaat.

Sophie is de aanvoerder van Modern Woman, een band uit Londen, die na 3 singles is toegekomen aan een album. Dat gaat Johnny’s Dreamworld heten en op 1 mei uitkomen. Dashboard Mary mag het voorwerk doen. Het is een imponerende single met een uitstekende balans tussen tekst en muziek. Die muziek bouwt langzaam op naar een climax waarin onduidelijk is of het geluid nou uit de keel van de zangeres komt of uit de versterker van de gitarist. Waarschijnlijk gaan ze beiden even hard te keer. Ook zijn er naast bas en drums een sax en een viool te ontwarren in de gecontroleerde kakofonie. De tekst van Dashboard Mary vertelt een verhaal dat is verbeeld in de video. Het verdient aanbeveling de ondertiteling in te schakelen. Over haar teksten zegt Sophie Harris dat ze het “interessant vindt om de rauwere kant van vrouwelijkheid te onderzoeken die vaak verscholen blijft: relaties tussen meisjes en de complexiteit van vrouwelijke fixaties en obsessies.” Er is een reden dat de band Modern Woman heet.

Modern Woman is op 27 januari te zien in het voorprogramma van Ezra Furman in de Tolhuistuin in Amsterdam en een dag later in Trix, Antwerpen.

Anne Paceo, Piers Faccini – Once Upon Time Today

Anne Paceo kennen we zo onderhand wel. Ze is een in Parijs woonachtige jazzdrummer.  Op haar jongste album, Atlantis heeft haar muzikale grenzen heeft verlegd richting pop/rock en zich zo in onze kijker gespeeld.  Het door Laura Cahen gezongen Tant qu’il y a de l’eau haalde de Graadmeter.

Het album heeft inmiddels al 3 appendices gekregen, herbewerkingen van songs van het album of zoals in geval van Once Upon A Time Today een heel nieuw nummer. De zang heeft Anne dit keer uitbesteed aan de Anglo-Italiaanse zanger Piers Faccini, die in hoog aanzien staat in de ‘world-folk’ scene. Zo’n achtergrond zou je moeten horen denk je dan, maar de samenwerking tussen drummer en zanger is meer prog-rock dan wereldmuziek. Met -het zal niet verbazen- een vleugje jazz. Een aanrader voor fans van Archive t/m Porcupine Tree.

Buck Meek – Gasoline

Alexander Buckley ‘Buck’ Meek is in het dagelijkse leven de gitarist van Big Thief.

Net als de frontvrouw van die band, Adrianne Lenker is mister Meek ook solo actief. Eind volgende maand verschijnt zijn 4e album onder eigen naam. Hoewel ook zijn solosongs Americana elementen bevatten en de sfeer vaak wat weemoedig is, klinken ze anders dan die van Big Thief. Zelfs als collega Lenker meezingt zoals op Gasoline, dat wel iets heeft van de van de oude Beck of de vroege Sufjan Stevens. Buck’s 4e heet The Mirror.

Concert: 26 maart Tolhuistuin, Amsterdam.

Gladie – Future Spring

Gladie is voor ons een nieuwe naam, maar als je de band aan het werk hoort zou je zweren dat het om een stel oude bekenden gaat.

Gladie rockt namelijk alsof er na de jaren 90 niks meer gebeurd is in de popmuziek. En waarom ook niet? Na 60 jaar pophistorie gaat er nog steeds weinig boven bas, drums een een stel gitaren. Aanjager van Gladie is Augusta Koch. Zij maakte eerder lawaai met de band Cayetana. In het aardse Future Spring maakt ze zich zorgen over eenzaamheid en isolatie en roept ze iedereen op wat aardiger voor elkaar zijn, een boodschap die net as 90s rock nooit oud wordt.

Rover Onslow – Sweet Sound

Rover Onslow is een jonge zanger-componist-multi-instrumentalist uit Amsterdam. Sweet Sound is zijn debuutsingle.

Zijn overtuigende debuutsingle mogen we wel zeggen. Het door Casper van der Lans (Personal Trainer) geproduceerde nummer heeft nog het meeste weg van een mini-symfonie. Sweet Sound begint met strijkers en eindigt als een jazzsong. Scoobiedoo-a! Daartussen horen we nog een meisjeskoortje, een scheurende gitaarsolo, blazers en meer tempowisselingen dan in een nummer van Yes of King Crimson. De makkelijk zingende Onslow lijmt alles op een geloofwaardige manier aan elkaar. EP volgt dit voorjaar.

Hiqpy – Youman

Hij schijnt er dan toch eindelijk aan te komen, het debuutalbum van Hiqpy.

Ruim een jaar heeft de band ons in spanning gehouden, maar met de release van single 4 zijn ook de titel en releasedatum van de eerste Hiqpy langspeler bekend gemaakt. ‘Slow Death of A Good Girl’ komt uit op… 10 april! Dat duurt dus nog wel even. Youman dat je uitspreekt als human is Perzisch voor mens en een humanistische pleidooi voor de menselijke maat in dingen. De song is een geslaagde variatie op het thema Hiqpy, meisjesstem contrasteert met stevig gitaargeluid. En zoals altijd extra punten voor het geïnspireerde basspel.

Crybabies – Dizzy

Crybabies is een neder-grunge band uit Tilburg, die het nieuwe jaar goed begint met misschien wel hun beste single tot nu toe.

De start van Dizzy is rustig en beheerst, maar als luisteraar voel je de bui al hangen. En inderdaad vlak voor de finish gaat de fik er in. Het knappe is dat Dizzy niet ontspoort. Hoewel we niet instaan voor wat de muzikanten er live van maken. Crybabies zit nu in hun 3e levensjaar en groeit met de dag. Stond de band vorig jaar nog op onze showcase in de 3 Gezusters, afgelopen stegen ze boven het maaiveld uit met een strakke show in de Oosterpoort tijdens ESNS. Ook wat dat betreft zijn ze het jaar vliegend begonnen.