Author: Flip van der Enden

The Wombats – Ready for the High

Even lijkt het erop dat Matt Murphy als hardrocker uit de kast komt, maar dat blijkt mee te vallen. Na een voor hun doen opvallend stevig intro gaat The Wombats weer snel op standje indie-pop. Dat High uit de titel zou op Murphy’s stem kunnen slaan. Hij laat horen bijna net zo hoog te kunnen zingen als Barry Gibb. Ook noemenswaardig zijn de trompetten, die Ready for the High een feestelijk tintje geven.

Tegen het einde gaan de gitaren nog een keer te keer, maar dan zijn de kaarten al geschud. Er gebeurt veel in dit derde geslaagde voorschot op het nieuwe album van de band uit Liverpool. De release van ‘Fix Yourself, Not The World’ staat voor 7 januari.

The Linda Lindas – Oh!

The Linda Lindas werden in één klap wereldberoemd door een Youtube filmpje van een optreden in de Openbare Bieb van L.A. Wat je ziet is een gezellig rammelende punky multi-culti meidenband. De jongste is 11, de oudste 17.  Het liedje dat ze speelden heet ‘Racist, Sexist Boy’. De clip ging viral een kopstukken als Tom Morello, Flea, en Thurston Moore verklaarden zich fan.

Legendarisch punklabel Epitaph ontfermde zich over de meiden en nu zijn Bela, Eloise, Lucia en Mila bezig geschiedenis te schrijven. We hebben eerst even de kat uit de boom gekeken, gecheckt of de rappe faam van het viertal geen hype is. Maar dat lijkt niet het geval. Oh! is gewoon een erg leuk liedje dat in elk van de laatste vijf decennia uit had kunnen komen met als toegevoegde waarde de pret en toewijding van de Lindas.

Slash – The River Is Rising (Feat. Myles Kennedy and the Conspirators)

Slash en Myles partyen alsof het 1969 is op The River Is Rising. Met de nieuwe single kondigen de bloedbroeders de komst aan van de opvolger van Living The Dream uit 2018. Het nog titelloze album is zo goed als live in de studio opgenomen door Slash en Myles en de Conspirators. Precies zoals ze vroeger deden.

Volgens Slash is dit vierde album dat hij maakte met Myles en The Conspirators de beste tot nu toe. Hij zou natuurlijk gek zijn als hij anders beweerde, maar afgaand op de bruisende energie van The River Is Rising zou hij best wel een gelijk kunnen hebben.

Wie meer wil weten/horen of zien kan zijn/haar hart ophalen op Youtube. Daar zijn diverse clips te zien over het nieuwe project van Slash Hudson en co.

 

Priestgate – Bedtime Story

Priestgate is een drie singles oude band uit Noord Engeland, uit een klein dorpje in Oost Yorkshire om precies te zijn. De streek van herkomst is belangrijk, want Noord Britse bands hebben vaak een eigen klankkleur. Dat zal met hun dialect te maken hebben en wie weet ook met het klimaat. 

Veel bands uit de regio klinken donker, robuust en serieus. Zo ook Priestgate dat een eigentijdse vorm van gothic rock presenteert, anders gezegd meer dan een beetje op The Cure lijkt. Qua gitaarsound dan. Zanger Rob Schofield heeft zijn eigen bronzen timbre. Voor een beginnende band klinkt Priestgate opvallend dynamisch en zelfverzekerd. File under veelbelovend.  

Lime Garden – Clockwork

Corona is de schuld van veel ellende in de muziekwereld, maar zoals JC ooit opmerkte, ‘heb elk nadeel ook zijn voordeel’. Zo kreeg Lime Garden, een meidenkwartet uit het Britse Brighton net een beetje de smaak van het live spelen te pakken, konden ze de boel weer afbreken. Het voordeel van de gedwongen thuisvlijt is dat ze nu makkelijk een uurtje kunnen vullen met alleen maar sterke tracks, die ze ook nog eens kundig en overtuigend kunnen uitvoeren. Oefening baart kunst enzo.

Die progressie hoor je in de vijf liedjes die de band tot nu toe heeft uitgebracht. De eerste drie zijn leuk en aardig, de laatste twee respectievelijk goed en geweldig. Wat je ook kunt horen is dat Chloe, Annabel, Leila en Tippi hun eigen geluid hebben ontwikkeld. In reviews wordt Lime Garden o.a. vergeleken met St Vincent, Black Honey en War Paint. Het enige wat je daaruit kunt opmaken is dat ze een zangeres hebben. Genoemde dames zouden in hun handjes knijpen al ze een nummer als Clockwork hadden geschreven.  

Dazy – Invisible Thing

In de oertijd van de popmuziek duurden nummers zelden langer dan twee minuten. In de hippietijd kwam daar verandering in en duurden songs soms wel een hele plaatkant.De punks kwamen daar tegen in opstand en brachten de gemiddelde songlengte terug naar een minuutje of drie. Dat werden er vier, soms vijf in de daarop volgende decennia, maar -dankzij Tik Tok- komt de limiet van twee minuten weer in zicht. En waarom niet? Feitelijk duren veel nummers maar anderhalve minuut, en bestaat de rest uit herhaling.

Invisible Thing van Dazy klokt een krappe anderhalve minuut. Het lijkt echter veel langer, want er gebeurt van alles; de gitaren zoemen om je hoofd als een zwerm wespen, de zanger is maar net te horen boven het geweld van de ritmesectie. Tegen de tijd dat je je veiligheidsriemen om hebt is het alweer voorbij. Op het debuutalbum van de band/man Dazy lijkt een eenmansproject van James Goodson) uit Richmond Virginia staan nog 22! gelijksoortige adrenaline verhogende fuzzrocksongs.

 

 

 

NOBRO – Better Each Day

Wie geen goed humeur krijgt van Better Each Day, de nieuwe single van NOBRO kan beter even de GGZ gaan bellen. De song begint met een gospel-achtig dameskoor inclusief orgel, maar na een minuutje komt de punk uit de mouw waarna er op de tafel gedanst mag worden. De meest gezongen zin is ‘Get The Fuck Out Of Here’, om politieke redenen heeft men echter gekozen voor het neutralere Better Each Day als songtitel.

NOBRO betekent no brothers, we hebben hier dan ook van doen met een meidenband. We hebben op zang en bas Kathryn McCaughy, op drums Sara Dion, op gitaar Karolane Carbonneau en op keys en percussie Lisandre Bourdages. Ze komen uit Montreal, Canada. Vandaar die welluidende Franse achternamen. Een album is er nog niet, wel een handvol vergelijkbare oppeppertjes. 

Black Country, New Road – Chaos Space Marine

Als een band 7 koppen telt, weet je dat ze het niet voor het geld doen, maar voor de muziek. Hoe groter de band, des te dunner de spoeling. De geluiden die de harten van Black Country New Road sneller laten kloppen zijn van het theatrale soort, denk Bowie, Roxy Music denk vooral Arcade Fire.

Isaac, Tyler, Lewis, Georgia, Mat, Charlie en Luke zijn koud drie jaar bij elkaar en nu al ver gevorderd met de voorbereidingen voor hun tweede album. Mogelijk gemaakt door Corona zeg maar. Maar ook door een overvloed aan inspiratie. De werktitel van de opvolger van is ‘Ants From Up There’, en de beoogde release datum 4 februari 2022.

Single 1 van album 2, Chaos Space Marine komt in eerste instantie wat chaotisch over -er gebeurt nogal veel in de 3 ½ minuut die het nummer duurt- maar na een paar keer luisteren blijkt alles toch een plek te hebben. Sax en violins bepalen de sfeer van het nummer, dat mede door de vele breaks en talrijke tempowisselingen veel wegheeft van een liedje uit een musical. De tekst voedt dat vermoeden. De Chaos Space Marine uit de titel is een moegestreden marinier die Engeland verlaat en zee kiest op zoek naar..?. Dat is dus de vraag. Billie Eilish wordt ook nog genoemd. Boeiend plaatje van een boeiende band.

 

Phoebe Green – So Grown Up

Phoebe Green begint zo’n beetje een vaste klant te worden. So Grown Up is het derde nummer dat we van haar oppikken. Net als de twee voorgangers Reinvent en IDK is So Grown Up weer zo’n slim popliedje dat in de handen van een minder getalenteerd persoon plat had kunnen worden. Nu horen we een mooi mozaïek van lage gitaar en hoge synthesizer lijnen, Een kordate drummer zorgt voor cohesie en de roodharige Miss Green voor de finesse.

Zoals de titel al laat doorschemeren gaat So Grown Up over de horten en stoten van het volwassen worden. Misschien wel de mooiste van de vele mooie tekstregels is deze, ‘Will They Want Me When My Innocense Runs Out”. Een nadenkertje met een beat.

Yorick van Norden – Empty Words

Yorick van Norden is zo druk met zijn missie om Nederland een goede muzieksmaak bij te brengen dat zijn eigen carrière er soms bij in lijkt te schieten. Met Anne Soldaat trok hij volle zalen met hun Unsung Heroes project, met o.a Tim Knol, Pablo van DeWollf en Janne Schra herdacht hij The Summer Of Love in het theater, met Judy Blank ging hij de boer op met een sterke ode aan de bard der barden, Bob Dylan. Enz, etc.

Ondertussen is Yorick ook de man geworden die je moet bellen als er een luxe rerelease aan zit te komen van The Beach Boys, The Beatles of een andere bekende of obscure band van ver voor zijn geboorte. Zo vliegt de tijd en is het alweer ruim drie jaar geleden dat hij een eigen ei uitbroedde. Maar de opvolger van het The Jester is in zicht. Het eerste voorproefje is nu voor handen en heet Empty Words.

Op zijn nieuwe single laat Yorick zijn innerlijke Beatle de vrije loop. Of zijn innerlijke Travelling Wilbury. Met zijn George Harrison gitaar en Tom Petty-eske zang doet Empty Words nog het meest aan hen denken. Bang voor een proces aan zijn broek hoeft Yorick niet te zijn. Hij citeert en refereert, maar imiteert nergens. Empty Words is een goed begin van een nieuw project dat Yorick weer brengt waar hij thuis hoort in het clubcircuit. Maar nu dus met eigen werk.