Category: Nieuwe Muziek

Ben Howard – Could’t Make It Up

Ben Howard is een man die stilstaan ervaart als achteruitgaan. Verwacht van hem dus geen herhaling van zetten, maar altijd iets nieuws. Ben is de man die weigerde zijn hits te spelen omdat hij er op was uitgeluisterd.

Was zijn vorige album een nogal introverte affaire met bewust kleingehouden liedjes op nieuwe single Could’t Make It Up horen we heer Howard op standje pop. Alleen de doorgewinterde fans zullen in deze verzorgde productie meteen de man herkennen die debuteerde met onstuimige in traditionele folk gewortelde kampvuursongs.

Even wennen dus, maar de fans zijn dus wel wat gewend en bereid Ben te volgen op al zijn muzikale avonturen. Het bijbehorende album heet Is It? en staat voor 16 juni. Op 19 en 20 juni staat heer Howard in Koninklijk Theater Carré. Waarschijnlijk zal hij dan ook Could’t Make It Up spelen, maar zeker weten doe je het bij hem dus nooit.

Thundercat & Tame Impala – No More Lies

De lange tour van Tame Impala zit er op. Zo hoor je Kevin Parker op de playlist met Wings Of Time die hij schreef voor de film Dungeons and Dragons. Genoeg tijd voor andere escapades dus, zoals met bassist/singer-songwriter Thundercat die vooral furore maakte als muzikant bij Kendrick Lamar. Sinds 2020 heeft hij, Stephen Lee Bruner, geen muziek meer uitgebracht. En met de zomer in aantocht krijgen we Pinguin Pop wel zin in chille muziek van deze twee heren. Lekker met een licht spacende feel.

Nusantara Beat – Djanger

Nusantara Beat is een band/project van een club (ex) studenten van de popafdeling van het Amsterdamse conservatorium. Ze vonden elkaar vonden in hun Indonesische achtergrond.

We herkennen o.a. de zangeres van EUT, de drummer van Jungle By Night en de bassist van POM; ervaren en geschoolde muzikanten dus. Dat verklaart de kracht en pracht van hun debuutsingle. Djanger is een zacht groovende, licht psychedelische bewerking van een oud Balinees volksliedje. Denk Altin Gün dringt zich op, maar dan (heel) anders.

Nusantara Beat treedt veelvuldig op, en als het goed is hoeven we niet al te lang te wachten op een eerste album.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 18 2023

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. The Last Dinner Party – Nothing Matters (IJsbreker)
  2. Foo Fighters – Rescued
  3. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Council Skies
  4. PJ Harvey – A Child’s Question, August
  5. Ben Howard – Could’t Make It Up
  6. Miles Kane – Troubled Son
  7. The Big Moon – 2 Lines
  8. Palehound – The Clutch
  9. CVC – Docking The Pay
  10. Island of Love – I’ve Got A Secret
  11. Nusantara Beat – Djanger (NL)
  12. Des Rocs – Never Ending Moment (Breekijzer)
  13. Thundercat & Tame Impala – No More Lies (Popwarmer)
  14. Kae Tempest – Nice Idea (Martje’s <3)

PJ Harvey – A Child’s Question, August

PJ Harvey was al een tijdje aan het teasen op de social media, maar afgelopen woensdag is dan eindelijk het definitieve bewijs verschenen dat haar tiende album inderdaad klaar voor release is.

I Inside the Old Year is de opvolger van The Hope Six Demolition Project uit 2016. Het schijnt dat PJ last heeft gehad van een writers block, en dat de opname van haar nieuwe album heel wat voeten in aarde heeft gehad. Daar is op A Child’s Question, August weinig van te merken. De comeback-single is een mystiek luisterlied over liefde en lijden. Als vanouds bestaat het productie team uit Flood en John Paris. De beoogde releasedatum voor PJ’s nieuwe project is 7 juli. Over eventuele optredens is nog niets bekend.

Des Rocs – Never Ending Moment

Des Rocs begeeft zich op het classic rockpad met nieuwe single Never Ending Moment. De combi van akoestische en elektrieke gitaren doen sterk aan The Who denken ten tijde van Tommy en Who’s Next.

Misschien heeft Des niet eens door dat hij aansluit bij een traditie, maar zijn producer vast wel. Dat is Alain Johannes, die zijn sporen verdiende achter de mengtafel bij o.a. Queens Of The Stone Age. Des – echte naam Daniel Rocco –  gooit zoals altijd weer zijn hele hebben en houwen in de 4 minuten die het nummer duurt.

Hij heeft ook een nieuw label, Sumerian Records dat gespecialiseerd is in extraverte artiesten die niet alleen hard maar ook luidruchtig aan de weg timmeren zoals daar zijn Meg Myers, Poppy, Smashing Pumpkins en Palaye Royal. Details over album volgen.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Counsil Skies

Noel Galagher‘s post Oasis carrière wisselvallig noemen is een understatement. Maar elke keer als je meent alle hoop te moeten opgeven, komt hij toch weer met een song op de proppen die je doet geloven dat hij nog niet helemaal is uitgespeeld.

Sterker nog, misschien schuilt er nog wel een klassiekertje of twee in hem. Of Counsil Sky er een is voor de eeuwigheid kunnen we natuurlijk pas over een tijd vaststellen, maar dat het een van de betere tracks in tijden is van de oudere Gallagher broer durven we nu al wel te beweren. Zoals de beste tracks is Counsel Skies zo’n nummer dat lijkt alsof het altijd al heeft bestaan.

Het titelnummer van Noel’s vierde soloalbum is klassieke Britse poprock. Het opvallends is misschien wel hoe goed Noel in de loop der solojaren is gaan zingen. Hij mist de snarl van zijn broertje, maar wat stembereik betreft doet hij niet meer voor hem onder. Kortom nog even niet afschrijven deze High Flying Bird

The Last Dinner Party – Nothing Matters

Staat Nothing Matters, de debuutsingle van The Last Dinner Party op ontploffen gewoon omdat het zo’n ontzettend aanstekelijk liedje is? Of speelt het veelvuldig gebruik door de dames van het Engelse woord voor voortplanten ook een rol? Lekker controversieel en zo.

‘And you can hold me Like he held her And I will fuck you Like nothing matters And you can hold me Like he held her And I will fuck you Like nothing matters’.

Dit soort bloemrijk taalgebruik hoor je doorgaans, maar zelden buiten de hip hop. Onze Britse en Amerikaanse collega’s zullen Nothing Matters dan ook niet snel draaien in deze vorm. Van een boycot is echter nog nooit een band slechter geworden. Bandnaam, The Last Dinner Party –het laatste avondmaal- is overigens ook niet helemaal gespeend van controverse. Enige punkattitude kan de dames dus niet worden ontzegt.

Het gezelschap uit Londen is ook niet over één nacht ijs gegaan. Nothing Matters is weliswaar hun eerste single, live draaien ze al een paar jaar mee. Zo waren ze eerder deze maand nog te zien op Motel Mozaique. Op Youtube staan zelfs een paar complete concerten. Daar zie je dat Nothing Matters misschien hun meest in het oor springende nummer is, maar zeker niet hun enige sterke. ook zie je dat Abigail Morris (zang), Georgia Davis, (bas) Lizzie Mayland (gitaar), Emily Roberts (gitaar), Aurora Nishevic (keyboards) en een onbekende drummer met aanstekelijk plezier spelen.

Bij die goede voorbereiding hoorde ook een zoektocht naar de juiste producer. Die vonden ze in de persoon van studioveteraan James Ford. Je kent hem wel van zijn werk met Arctic Monkeys, Gorillaz, Foals en nog een hele rits andere platinum selling artiesten. We durven daarom met een gerust hart te beweren dat we nog veel gaan horen van The Last Dinner Party.

 

Emile Mosseri – Oklahoma Baby

Geen voor de hand liggende hit, wel steengoed onze eerste kennismaking met Emile Mosseri.

Eerste kennismaking suggereert misschien dat meneer Mosseri of een beginner is of iemand die nog niet boven is komen drijven.  Iemand met een Oscarnominatie op zak en die o.a. Angel Olsen, Hand Habits en acteur Jonah Hill tot zijn fans mag rekenen is noch een beginner noch miskend.

In de filmwereld is Mosseri is dus al een redelijk grote naam, in de onze waarschijnlijk binnenkort ook. Hij is druk doende met de opnamen van zijn debuut als soloartiest. Voorproefje Oklahoma Baby overtuigt op alle fronten. Het is een zich constant ontwikkelend nummer dat door Mosseri‘s bijna getergd klinkende ad-libs tot een emotioneel hoogtepunt wordt gestuwd.

 

Iguana Death Cult – Oh No

Als je wilt weten hoe een kruising tussen De Staat en King Gizzard zou klinken, -en wie wil dat niet luister- dan eens naar Oh No, de nieuwe single van Iguana Death Cult.

Het is echter niet zo dat de Iguana’s een snelweg naar succes denken te hebben gevonden door de kunst van anderen af te kijken. De band heeft altijd al uitgeblonken in het versnellen en vertragen van hun vaak averechtse songs. Alleen zijn ze daar onderhand zo virtuoos in geworden dat ze zich nu kunnen meten met de allergrootsten.

Oh No is geïnspireerd door Jan Cremer, de vaderlandse auteur en beeldend kunstenaar die zelfpromotie tot kunst verhief met zijn boek Ik Jan Cremer (1964). De tekst van de hand van Cult-leider Jeroen Reek is natuurlijk ironisch. Zoals ieder (wel)denkend mens is hij een geboren twijfelaar. Oh No komt van Echo Palace, het derde album van de Rotterdammers.