Er gaat bijna geen jaar voorbij of Kevin Morby laat wel iets van zich horen. Is het geen nieuw album dan is het wel een speciale sessie, een gelegenheidsduet of een bijdrage aan een project om het werk van een half vergeten voorganger onder de aandacht te brengen. En dat al bijna tien jaar lang. Al doende heeft hij een aardige verzameling indie classics bij elkaar gespeeld, songs als Beautiful Strangers, Harlem Rivers, I’ve been To The Mountain en meer.
Of This Is A Photograph ook zo’n blijvertje is zal nog blijken, maar goed en bijzonder is de nieuwe single zeker. This Is A Photograph lijkt niet op, maar doet wel enigszins denken aan Bob Dylan (of T Bone Burnett). Dat komt omdat Kevin dit keer niet zingt, maar voordraagt. Hij begint met het beschrijven van een oude foto, maar al snel wordt het een associatieve stroom van woorden. De begeleiding wordt steeds vuriger en nadert na toevoeging van blazers en een vrouwenkoor het kookpunt. Tegen het eind scandeert Kevin alleen nog maar de woorden, “This Is What I Miss About Being Alive, This Is What I Miss After I Die!”
This Is A Photograph is het titelnummer van Kevin’s 6e studioalbum. De releasedatum is 13 mei. Op 29 mei staat hij in TivoliVredenburg.
Drug Church valt met de deur in huis op Tiresome, een van de tien nieuwe brandbommetjes die te vinden zijn op Hygiene, album vier van het gajes uit upstate New York. De band beoefent alle denkbare vormen van punk en doet dat met enorme overgave.
Opperhoofd Patrick Kindlon klinkt alsof hij zijn stem al op de kresj is kwijtgeraakt. Elke poging tot melodieus zingen heeft hij al lang geleden opgegeven. Zijn broeders rocken alsof hun leven er vanaf hangt. De enige regels waar ze zich aan lijken te houden zijn tegelijk beginnen en tegelijk ophouden. Daartussen heerste anarchie. En toch en toch is het ‘pretty poppy’ wat de mannen uitvreten, in het algemeen en op Tiresome in het bijzonder. Dat is knap en bijzonder, dat is typisch Drug Church.
Na een vertraging is het nieuwe Band Of Horses nu alom te beluisteren. We bevelen je aan dat ook te doen, want Ben Bridwell en zijn begeleiders hebben met Things Are Great een van hun beste albums afgeleverd. De songs zijn af, de uitvoeringen bevlogen en de productie zakelijk en doeltreffend.
Met zijn folkrockgitaren, indringende opbouw en Bridwell’s smachtende zang heeft openingsnummer Warning Signs alles wat Band Of Horses zo bijzonder maakt. Na twee toch wat mindere albums was de vrees een beetje dat de band uit South Carolina zou terugvallen in het peloton van eens geweldige en nu wel aardige bands. Maar Ben en zijn boys hebben het verval weten om te keren in een groei zodat we Band Of Horses nu met recht en reden één van de betere Amerikaanse indie bands van deze eeuw kunnen noemen.
Er zijn gitaristen die hun instrument een koosnaampje geven. Er zijn odes geschreven aan het zessnarige monster. Er zijn huwelijken stukgelopen omdat de man meer van zijn gitaar hield dan van zijn vrouw. Maar een song geschreven vanuit het perspectief van een gitaar was er nog niet.
Matilda is de naam van de gitaar van Stefan Babock, de zanger van PUP. Hij kreeg het instrument van een vriend toen hij op zwart zaad zat. Jarenlang waren ze trouw aan elkaar, maar toen het beter begon te gaan met de band begon het op te vallen dat Matilda toch wel wat gebreken vertoonde. De boys in de band begonnen te morren en Stefan zag zich gedwongen een beter instrument aan te schaffen. Toen hij een jaar later Matilda in een hoek zag staan te verstoffen, besloop hem een schuldgevoel dat leidde tot het schrijven van Matilda. Op basis van het voorgaan de zou je een sentimentele ballad verwachten waarin Matilda ‘gently weeps’. Niet dus! PUP’s Matilda is een volvette rocksong, een scheurende aubade waarin het bezongen onderwerp nog één keer mag uitpakken waarna ze definitief aan de spreekwoordelijke wilgen wordt gehangen.
PUP is een (voormalige) punkband uit Toronto die op 1 april hun 4e album uitbrengt, ‘The Unraveling Of PUP The Band’. Mocht de naam je bekend voorkomen, dat kan. Matilda is het vierde PUP nummer dat we draaien, maar hun eerste IJsbreker.
Josephine Odhil klinkt als een kruising tussen Kate Bush en Assepoester. Als ze begint te zingen komen van heinde en ver de vogeltjes en de vlinders aangevlogen. Met haar betoverende stem en hallucinante songs creëert ze een magische wereld waarin alles pais en vree lijkt te zijn. Muzikaal escapisme op zijn best.
Josephine Odhil, die eigenlijk Josephine van Schaaik heet kennen we nog als zangeres van Jungle By Night offshoot The Mysterons, een bijzondere band die na slechts één album in rook is opgegaan. Als Odhil heeft Josephine nu drie singles uit. Hopelijk zijn die een opmaat naar een album zodat we lekker lang in hogere sferen kunnen verkeren.
De Britse Phoebe Greenis de stijlvolle indie diva die in eigen land getipt is als Manchester’s Next Big Thing en beschouwd wordt als een van de meest opwindende nieuwkomers. Maar Pinguinluisteraars kennen haar natuurlijk al lang.
Op 29 augustus verschijnt het nieuwe album van dit aanstormende indiepop talent en dat luidt ze in met de single Make It Easy.
Tomberlin is de achternaam van Sarah Beth uit Jacksonville, Florida. Tenminste daar is ze geboren. Als domineesdochter heeft ze heel wat hoeken van de V.S. gezien. Tegenwoordig woont ze in L.A.
Een kleine vier jaar geleden bracht Tomberlin haar eerste album uit, een verzameling liedjes over liefde in de meeste verschijningsvormen. Begeleidde ze zichzelf op haar debuut nog vooral op akoestische gitaar, voor nieuwe single happy accident heeft ze ingeplugd.
Niet dat de muziek onbelangrijk is, maar bij Tomberlin draait het om de teksten. Daarom houdt ze de tempo’s van haar songs laag en de backing bescheiden. Pas tegen het eind van happy accident komen de gitaren wat los, afgezien dan van een hypnotisch loopje dat door het hele nummer heen dwarrelt.
Niet dat er een gebrek is aan serieuze solistes, maar Sarah Beth Tomberlin is zeker een aanwinst.
Weird Nightmare (Alex Edkins van METZ) toont een nieuwe kant van Edkins’ reeds gevestigde songwriting, met een rauwe, zoete explosie van distorted pop. Het nieuwe album vertoont alles wat je van zijn belangrijkste band kent, maar dan met een onverwachte doch volledig bevredigende zoetheid. Stel je The Amps voor die Big Star coveren, of de glorieuze, sissende, epic tracks van Guided by Voices in miniatuur die het bombast van Sugar Blue uit het Copper Blue-tijdperk. De rode draad blijft eigenlijk gewoon dat Weird Nightmare met het spannende type tunecraft komt dat je oren doet trillen zodra je het de speakers uitknalt.
Over de eerste single, “Searching For You”, deelt Edkins mee, “het is een leuk, no-nonsense rock-‘n-rollnummer. Het gaat over het zoeken naar betekenis en inspiratie overal om ons heen. In mijn gedachten verwijst de ‘jij’ in het refrein naar iets dat groter is dan kameraadschap of liefde, het is dat ongrijpbare waar we allemaal naar zoeken maar nooit vinden.” Geregisseerd door Ryan Thompson en geanimeerd door Jordan “Dr. Cool” Minkoff, is het tijd om een wereld van ultieme gekte vol warme rock-‘n-roll-video-verrukking te betreden in de nieuwe video voor ‘Searching for You’.
De tien nummers op het album laten een nieuwe kant van Edkins’ reeds gevestigde songwriting zien, maar hoewel het grootste deel van Weird Nightmare werd opgenomen tijdens de COVID-19-pandemie, dateren sommige van de nummers terug tot 2013 in demovorm. “Hooks en melodie zijn altijd een groot deel van mijn schrijven geweest, maar deze keer werden ze echt de belangrijkste focus”, legt hij uit. “Het ging erom te doen wat natuurlijk voelde.”
Voor alle duidelijkheid: Weird Nightmare is geen ‘pandemisch album’, maar een album dat toevallig tijdens de pandemie werd opgenomen. “Ik was altijd van plan om deze nummers af te maken, maar het feit dat ik niet met METZ kon touren en gedwongen werd te stoppen, gaf me echt een duwtje.” Na een tijdje thuisonderwijs te hebben gegeven aan zijn zoon, reed Edkins naar de METZ-repetitieruimte en sleutelde hij diep in de nacht aan de bedrieglijk eenvoudige structuren van deze nummers en de rijke, met statische elektriciteit beladen texturen. “Het was een uitkomst voor mij”, zegt hij over het creatieve proces. “De uren vlogen voorbij en ik verdwaalde in de muziek en het opnemen. Het was een mooie ontsnapping.”
Een paar gasten doen mee aan Weird Nightmare: het Canadese alt-popgenie Chad VanGaalen voegt zijn onmiskenbare toets toe aan het steeds verder escalerende “Oh No”, terwijl Alicia Bognanno van Bully haar kenmerkende strot leent aan het dreunende “Wrecked”. “Ik had het bijna niet op het album gezet omdat ik dacht dat er iets ontbrak”, legt Edkins uit. “Ik heb het naar Alicia gestuurd en zij heeft het omhoog getild.”
En risico’s nemen en uit de comfortzone van Edkins treden, was the name of the game als het ging om het maken van Weird Nightmare. “Ik merkte dat ik nieuwe dingen deed waar ik voorheen niet het lef voor had, alles zelf opnam en op al mijn muzikale instincten vertrouwde”, zegt hij. “Ik denk dat wanneer muziek zich snel manifesteert, er automatisch een zekere mate van eerlijkheid mee gepaard gaat. Als het een puur instinctieve creatie is, is er geen mogelijkheid om de waarheid te verdoezelen.”
Ook All Them Witches kiest er voor om niet in één keer een nieuwe album uit te werpen, maar elke maand een nummer. In januari kwamen ze met een broeierige blues track van ruim tien minuten op de proppen, Snake Blues. Vorige week verscheen Fall Into Place, een nummer dat je het best kunt omschrijven als onheilspellend.
Het broeierige Fall Into Place klinkt als een traag afgespeelde grunge ballad, en zou prima passen als muziek onder een docu over het insecten en reptielenleven in de moerassen van de Mississippi delta. Was de vorige single wat aan de lange kant, de nieuwe had wel wat langer mogen duren. Verder niets dan lof.
De nieuwe verzameling songs van All Them Witches uit Tennessee heet ‘Baker’s Dozen’ en zal 13 songs gaan tellen. In december is het album dus compleet.
Volgens Paradiso komt All Them Witches daar op 17 oktober spelen.
De Rotterdamse band Iguana Death Cult brengt vandaag de nieuwe single Future Monuments uit. Volgende week, op 15 maart, zal een 7” verschijnen met daarop ook het nummer Artificial Afterlife. Beide nummers werden in de PAF! studio met Marcel Fakkers opgenomen. De 7” zal via het Rotterdamse label Spazz Records uitkomen en digitaal via het Amerikaanse label Innovative Leisure.
Begin 2020 leek alles voor de wind te gaan voor Iguana Death Cult. Het tweede album Nude Casino was verschenen via Innovative Leisure en kreeg lovende kritieken, een volle festivalzomer stond op de planning met aanvullend een Amerikaanse tour van 7 weken. Tot de pandemie roet in het eten gooide. “Toen de pandemie begon heeft het een tijd geduurd voor we onszelf konden motiveren weer muziek te gaan maken. Na onszelf het creatieve vacuüm uit te hebben getrokken, zijn we op zoek gegaan naar een voortzetting van onze muzikale identiteit.” – aldus gitarist Tobias Opschoor.
Future Monuments en Artificial Afterlife zijn de eerste nummers waarbij toetsenist/percussionist Jimmy de Kok actief betrokken werd bij het schrijfproces sinds zijn toetreden tot de band in 2019. Deze inmenging heeft er voor gezorgd dat in beide nummers synthesizer partijen intensief aanwezig zijn, wat voor de band nieuw is.
De nieuwe single Future Monuments gaat over de vraag wie onze toekomstige helden zullen zijn en hoe lang het weer duurt voor hun standbeelden worden afgebroken. Frontman Jeroen Reek voegt toe: “In een wereld die zo gepolariseerd is als deze, is dit met geen mogelijkheid te zeggen. Er zijn veel valse, maar toch overtuigende ‘messiassen’ die hun weg prediken in de hoofde van mensen die op zoek zijn naar antwoorden. Op zoek naar iets om aan vast te houden in deze voor velen verwarrende tijd. Het is moeilijk om niet ten prooi te vallen aan deze charlatans en om het kaf van het koren te scheiden als het gaat om het kiezen van onze leiders. Dit baart ons zorgen. We hebben dit nummer groots en heroïsch laten klinken, zodat het voelt als een echt epos.”
“De videoclip gaat over de drang om te transcenderen en een erfenis na te laten. Waarom worden we niet allemaal een portret? Waarom zeggen we niet allemaal onze baan op en volgen we onze dromen? Waarom worden we niet allemaal een standbeeld? Het vergt lef om het wiel waarin we leven te stoppen. Ondanks de velden aan beton, zien we niet verder dan één blok. Misschien wordt het tijd dat we allen terug de bossen in gaan.” – zegt Hector Garcia Martin, die de clip maakte. Bekijk de video hieronder.
Iguana Death Cult doet in maart een aantal shows in Frankrijk.
België en Nederland zullen nog heel even moeten wachten tot de band weer live te zien is.
