Nieuwe Parquet Courts single, Watching Strangers Smile staat niet op het nog verse Sympathy For Life album om de simpele reden dat het nog niet afwas. Ook punkbands hebben deadlines blijkbaar. Gelukkig is de track niet ergens in een virtuele lade beland zodat we gewoon kunnen genieten van dit nakomertje. En te genieten valt er genoeg aan het rustig voortkabbelende liedje dat dankzij een lekker orgelloopje en een mooi instrumentaal coda weer net even anders is dan we van de New Yorkers zijn gewend.
Category: Nieuwe Muziek
De Staat – What Goes, Let Go
De Staat geeft vandaag een visueel vervolg aan de nieuwe fase die eind 2021 werd ingeluid. Hierbij wordt muziek onderverdeeld in drie kleuren en bijbehorende emoties, zoals de Amerikaanse kunstenaar Rothko dat ook deed met zijn schilderijen. Bij de eerste gebundelde release van Red, Yellow, Blue werden er drie nummers tegelijkertijd uitgebracht. Een daarvan is What Goes, Let Go. Van deze track verschijnt vandaag een nieuwe videoclip, die in al z’n eenvoud een andere kant van de band belicht. Net als bij de eerder uitgebrachte videoclip van Numbers Up (Yellow), nam Torre Florim de creatieve leiding op zich. Filmmaker Jeffrey Roekens is de regisseur van de nieuwe clip. Ook in het nieuwe jaar worden er voor iedere gemoedstoestand nummers uitgebracht in bundels van drie, op onaangekondigde momenten.
What Goes, Let Go is het eerste nummer uit de categorie Blue, dat deel uitmaakt van drie categorieën die de band in november van 2021 introduceerde. Blue vertegenwoordigt een melancholische, ingetogen geluid dat tot het muzikale spectrum van De Staat behoort.
Torre Florim: “De video is bedoeld om het gevoel te geven dat je kijkt naar mijn diepe innerlijke gedachten, terwijl ik de persoon omhels van wie ik hou. Het is alsof je me ziet nadenken over alles wat ik in het lied zing, precies op datzelfde moment. Een omhelzing, gefilmd alsof het het enige is dat telt. Je blijft achter met de vraag: is dit een omhelzing van liefde, of is dit een afscheid?”
Clipprimeur: Broken Brass – Broke ft. Pablo van de Poel (DeWolff)
Op 21 januari komt Broken Brass met de eerste single ‘Broke’ van het aankomende gelijknamige album, dat op 22 april 2022 zal verschijnen. Pablo van de Poel, zanger/gitarist van DeWolff, voorziet deze single van de nodige funky gitaarlocks en een scheurende solo. Broken Brass is een next level brass band. Explosief en energiek, en combineert de energie van brass met de attitude van rock ‘n’ roll, de drive van funk en de flow van hiphop.
Met dit nieuwe album blikt de band terug op de afgelopen paar jaar, die voor elke liveband een uitputtingsslag waren. Broken Brass is broke qua financiën, maar zeker niet als het gaat om inspiratie en doorzettingsvermogen. ‘Broke’ gaat over dat gegeven; over platzak raken onderweg, hard blijven werken, je doelen en ambities nastreven, blijven doorzetten en vertrouwen houden in een goede afloop. De afgelopen periode gaf de band de unieke kans om te kijken naar de persoonlijkheden en internationale diversiteit van de band, de gezamenlijk behaalde (internationale) successen en om te ontdekken waar de kracht van de band ligt.
“I’m broke, I don’t care, I’ll be working hard till it works out for the best” – Broken Brass
Met meer dan 500 shows op de teller is Broken Brass een door de wol geverfde live band. Broken Brass is dan ook een live band bij uitstek. Energiek en eclectisch, waarbij punchy bassen worden gemixt met schetterend koper. Met hun enerverende shows hebben ze festivals over de hele wereld omver geblazen. Het negental heeft clubs en festivals in bijna 20 landen veroverd met optredens op VH1 Festival (India), Secret Garden Party (VK), Fusion Festival (GER), Zwarte Cross (NL), Paaspop (NL) en meer. De band gaat in 2022 dus zeker weten (internationaal) touren op het nieuwe album. In Nederland staat de clubtour inmiddels gepland, met 10 shows in onder andere Melkweg, Helling en Simplon.
TOUR:
– 18 maart 2022: Simplon, Groningen
– 19 maart 2022: Volt, Sittard
– 25 maart 2022: Rotown, Rotterdam
– 26 maart 2022: Burgerweeshuis, Deventer
– 31 maart 2022: Fitfth, Eindhoven
– 01 april 2022: Luxor, Arnhem
– 02 april 2022: Helling, Utrecht
– 09 april 2022: Melkweg, Amsterdam
– 15 april 2022: Paard, Den Haag
– 16 april 2022: Neushoorn, Leeuwarden
Jack White – Love Is Selfish
We kennen Jack White als opgewonden standje, maker van opgefokte soms zelfs hysterische rocksongs. Heel soms echter gunt hij ons een glimp van zijn zachte kant. De country remake van zijn vorige single Taking Me Back was voor zijn doen ingetogen en zelfs elegant. Zijn nieuwe single is zelfs introvert te noemen.
Het akoestische Love Is Selfish gaat over Jack’s onvermogen de liefde naar zijn hand te zetten. Hij wil best wel, maar telkens staat hij met lege handen en zijn mond vol tanden. Vroeger zou Jack zijn frustratie hebben uitgeschreeuw en had hij zijn gitaar in de strijd gegooid om zijn gevoelens kracht bij te zetten. Maar nu hij tegen de 50 loopt wint de berusting het steeds vaker van de boosheid. Opvallend is dat Jack nog steeds de blues heeft, maar dat zijn muziekstijl richting country verschuift.
Tot zover onze psychologische verklaring voor het feit dat mister White zich inhoudt op Love Is Selfish, single twee van soloalbum drie, Fear Of The Dawn dat op 8 april verschijnen zal. Het plan is dat Jack op 1 juli in de AFAS te zien zal zijn.
The Mysterines – Dangerous
Daar zijn ze weer, of eigenlijk nog steeds. Er staan al twee nummers van The Mysterines op onze playlist en daar komt nu dus een derde bij. Alle drie afkomstig van Reeling, het debuutalbum van de band uit Liverpool dat op 11 maart gaat uitkomen.
Het is niet nieuw wat The Mysterines doen en de originaliteitsprijs gaat ook aan hun neus voorbij, maar het klopt of beter het rockt als een donderbus wat ze uitspoken! Wat de band boven het maaiveld doet uitsteken is frontvrouw Lia Metcalfe. Als je haar voor het eerst hoort, denk je even met een vocalist van het mannelijke geslacht te maken te hebben, zo donker is haar timbre. Maar voeg beeld bij geluid en je ziet een bevlogen rockband waarvan we nog veel plezier gaan beleven.
Popwarmer: Stromae – L’enfer
L’enfer is de tweede single van het aankomende album Multitude van de Belgische artiest Stromae. Na het vrolijke, uptempo Santé is het de beurt aan het meer emotionele L’enfer. Paul Van Haver (Stromae) zingt over zijn eenzaamheid, burn-out klachten en zelfs zelfmoordneigingen. Een heftig nummer dus. Maar toch in een catchy sfeer die we van Stromae kennen. In een tv-interview op het Franse journaal lanceerde hij deze single. Eigenlijk is alles bijzonder aan Stromae, goed na zo lang weer van hem te horen.
Sprints – Little Fix
Je zou Sprints op dezelfde hoop kunnen gooien als Fontaines DC, Yard Act, Dry Cleaning en al die andere bands uit de post-punk pool met een frontpersoon die praatzingt, maar dan zou je Karla Chubb, de zangeres en tekstschrijver van de band uit Dublin te kort doen.
Karla heeft haar eigen hangups, stokpaardjes en dingen die haar van het hart moeten. In Little Fix zingt ze dat ze zich niet langer laat hinderen door haar onzekerheid, haar angst niet goed genoeg te zijn of door de mand te vallen als bedrieger. Geen onbekende gedachten voor de denkende mens.
Maar ook als je geen Engels spreekt of geen boodschap hebt aan haar hersenspinselen is er genoeg te beleven aan Little Fix. De band heeft het op de collectieve heupen en Karla mag dan wel geremd zijn door onzekerheid, maar dat is niet te horen. Ze klinkt eerder als iemand met wie je geen ruzie moet krijgen. Little Fix is pas het vijfde nummer van Sprints. dat dus met recht veelbelovend mag worden genoemd.
King Hannah – Big Big Baby
Hannah en Craig verkeren in de hoogste staat van opwinding, want op 25 februari komt eindelijk hun debuutalbum uit. Die opwinding weten ze trouwens goed te verbergen op Big Big Baby. Op hun nieuwe single klinkt King Hannah wederom uiterst cool en kalm.
De taakverdeling is bekend, Hannah zingt, Craig zet haar woorden kracht bij op gitaar. Zijn solo is dit keer relatief kort, maar prettig verstoord. De stijl is hun gepatenteerde mix van grunge en Americana, de sfeer licht onheilspellend. Big Big Baby is na ‘A Well Made Woman’ en ‘All Being Fine’ de derde vooruitgestuurde track van het ‘I’m Not Sorry, I Was Just Being Me’ album van de slow rockers uit Liverpool. 25 feb. komt hij uit.
The Luka State – Oxygen Thief
Bekijk de clip van Oxygen Thief van The Luka State en je wordt bevangen door een gevoel van nostalgie, een verlangen naar die tijd waarin je nog gewoon hutje mutje met soortgenoten in een uitpuilende tent de beest kon uithangen, opgezweept door een stel gasten met een grote bek en nog grotere gitaren. Wanneer weet niemand, maar ooit komt die tijd terug.
The Luka State is een prima aanwinst voor het bier en zweet circuit. De Britse band is lomp genoeg om de boel in beweging te krijgen, maar intelligent genoeg om het volk rond de mosh pit ook bij de les te houden. Plaats ze ergens tussen Foo Fighters en The Vaccines, maar dan wat meer punk.
Het debuutalbum van The Luka State verscheen vorig jaar, maar de band bouwt alweer aan een opvolger. Daarvan is het opruiende Oxygen Thief een zeer geslaagd voorproefje.
English Teacher – A55
Vorige singles van English Teacher waren veelbelovend, een zeg maar softe versie van de praatzang post-punk die momenteel zo in zwang is. Dat de nummers onze playlist net niet haalden kwam dan ook eerder door ruimtegebrek dan gebrek aan kwaliteit. Nieuwe single A55 is echter zo sterk dat we er niet alleen graag ruimte voor maken, maar het nummer maar meteen met de groots mogelijke bombarie lanceren, als nieuwe IJsbreker!
English Teacher komt uit Leeds en wordt aangevoerd door Lily Fontaine die onlangs haar bijbaan als serveerster in een Chinees restaurant kon opgeven en zich volledig op de muziek storten. Lily komt uit een geslacht met opvallend veel docenten. Bedoeling was dat ook zij voor de klas zou belanden, maar ze had dus andere plannen. Om toch een beetje tegemoet te komen aan de wens van haar ouders heeft ze haar band English Teacher genoemd. Haar bandleden heeft ze ontmoet op het Leeds College Of Music.
English Teacher heeft nog maar zeven songs online staan, A55 is de nieuwste en volgens ons dus beste. Het nummer heeft een mooie onheilspellende spanningsboog, de sterke stem van Lily, maar wat het echt afmaakt is een keyboard die klinkt als een vintage Mellotron.
A55 is de naam van een snelweg. De titel komt in het hele nummer niet voor. De tekst is trouwens zo cryptisch als maar kan, maar we kunnen er van uitgaan er de snelweg wordt gebruikt als analogie voor de leven of iets dergelijks.