Wen er maar aan Pinguins, ook indie ontsnapt niet aan de trend van pop in je moerstaal. De Eefjes, Froukjes en natuurlijk alle vaderlandse rappers hebben onze taal in ere hersteld als voertaal van Nederlandse popmuziek. Voor veel rockliefhebbers is de Engelse taal onlosmakelijk verbonden met het idioom, maar dat hoeft dus niet zo te zijn. The Scene en Tröckener Kecks hebben vorige eeuw al bewezen dat je geloofwaardig kunt rocken in je eigen taal zonder te klinken als een volkszanger of cabaretier.
De Toegift laat nu met Zo Waren De Dagen horen dat onze taal zich ook prima leent voor droompop-achtige indie. De stem zit zo mooi in de muziek dat je de optie hebt om niet naar de tekst te luisteren, maar er is helemaal niks mis met de welgekozen woorden over een zomer(dag) in Zeeland. Bonus punten ook voor het fraaie koor en de ruimtelijke productie. De debuut EP van De Toegift verschijnt op 1 april, dat is geen grap, maar wel leuk.
In de oertijd van de rock ‘n roll, de jaren vijftig duurde een nummer zelden langer dan 2 minuten. In de sixties werden de songs vaak twee keer zo lang. Niet zozeer omdat men toen meer te vertellen had, maar omdat het kon. Het verlengen gebeurde vaak door het refrein en couplet gewoon nog een keer te herhalen. Dat had Lucy Dacusook moeten doen.
Het krokante Kissing Lessons is een van haar beste nummers, zou misschien haar allerbeste song zijn geweest als ze er nog een minuutje aan had geplakt. 1:54 is echt te kort. Op repeat zetten helpt, maar het zou beter zijn geweest als een van de vier producers van Kissing Lessons had gezegd, weet je wat we moeten doen? Het refrein en couplet nog een keer herhalen.
Kissing Lessons komt niet op een album, maar wel op een 7” singletje met op de b-kant Thumbs van haar nog vrij verse Home Video album. Aanleiding voor het tussendoortje is Valentijnsdag.
Psychedelic Porn Crumpets klinkt op Bubblegum Infinity alsof er na 1967 nooit meer iets is gebeurd in de rockwereld. Geen hardrock of punk, laat staan Britpop of grunge.
Met zijn blitse geluidseffecten, wowze wendingen en te gekke tekst klinkt Bubblegum Infinity als Pink Floyd ten tijde van Syd Barrett. Oude hippies zullen het leuk vinden dat ‘hun’ muziek nog gemaakt wordt. Hun kleinkinderen kunnen met de Psychedelic Porn Crumpets op inhaalcursus. Tussenliggende generaties zullen de jonkies waarschijnlijk waarschuwen voor de gevaren van drugs!
Wie dachtSkeggs te kunnen wegzetten als weer zo’n Australische paddo-rock band; hartstikke leuk zo lang het duurt, maar daarna al weer snel vergeten, moet eens naar Stranger Days luisteren.
Skeggs overtreft zichzelf met deze mooie melancholieke meezinger, een nummer dat de kampvuurproef met vlag en wimpel doorstaat. Als je het woordeloze refrein eenmaal hebt gehoord, heb je er nog dagen plezier van.
Stranger Days gaat over het recht om te dromen en je niet laten ontmoedigen door tegenslag. Over overleven dus. Ouder en wijzer klinkt het trio op hun nieuwe single. De lat der verwachtingen voor hun nieuwe album is weer een stukje hoger gelegd.
Sharon van Etten nam in 2021 een tussenjaar. Ze bracht een luxe versie uit van haar toen tien jaar oude Ten album waarop ze bevriende/bewonderde acts als IDLES, Courtney Barnett en Fiona Apple vroeg de songs van dat album te coveren. Daarnaast wist ze Angel Olsen te verleiden een duet met haar op te nemen, het zeer succesvolle Like I Used To.
2022 is nog maar net een maand oud en miss van Etten is alweer terug met een nieuwe single. Porta is standaard Sharon, een mid-tempo track waarin de diva tegen een decor van synths, gitaren en achtergrondkoor de strijd aangaat met haar demonen. Nieuw is het niet, goed wel.
Family Names is de nieuwe single én de titeltrack van het nieuwe Afterpartees-album en laat daarmee de band in optima forma horen. Het derde album van de Limburgers verschijnt op 25 maart. In April presenteert Afterpartees het album met vier release-shows; in EKKO Utrecht, Rotown Rotterdam, Stroomhuis Eindhoven en De Bosuil in Weert.
De nieuwe single van Afterpartees is een opbeurend en catchy popliedje over een onontkoombaar feit van het leven: iedereen heeft familie. Want familie is voor altijd, en dat is fijn of verschrikkelijk of ergens daartussenin. Qua tekst en thema ligt het liedje in het verlengde van Life Is Easy track Call Out Your Name, niet dat de band nu aan arrogante conceptalbums of word-building werkt, maar dit is eerder een logisch vervolg: waar het ene liedje ging over de voornaam, gaat Family Names over de achternaam, familie, kinderen en de de soms vreemde gewaarwording van verjaardagen, familiedagen, ooms, tantes en het bij elkaar horen.
Maar laat deze emotionele bagage je enthousiasme voor dit liedje alstublieft niet temperen: er is namelijk genoeg te waarderen aan deze vrolijke popsong – van de catchy riffs tot de marcherende drums, het sferische (red: sferisch betekent bolvormig, je bedoelt mysterieus of zo) intermezzo en het panisch einde vol uit de bocht vliegt, Family Names is een liedje voor je zondagmiddagwandeling of de zenuwinzinking na een vaderlandse kringverjaardag.
Geniet er van, de band is er trots op.
Voor hun derde album hebben Afterpartees de touwtjes zelf in handen genomen. Geen managers, geen deadlines, geen niks. Vijf broers die samen muziek maken. Ze bouwden een studio in een paardenstal (lees: blokhut) ergens in de bossen van Horst en zetten daar in drie weken het album op tape.
Family Names is een ode aan saamhorigheid, vriendschap en eten. Mooie liedjes over de onmogelijke dingen in het leven, zoals optochten die nooit ophouden en het voor altijd bezoeken van je stamkroeg. Met klanken van de Limburgse zandgrond catchy powerpop uit de jaren 80, met juichende koortjes en killer gitaarriffs (aldus de gitarist). Een album voor de zomer en de herfst, voor familiebijeenkomsten en eenzame wandelingen.
Afterpartees komt uit Horst, Limburg. Door vrienden en vijanden bestempeld als de leukste liveband van het land. Nooit beschreven als de best geklede band van Nederland, maar dat daargelaten. Ze speelden op elk denkbaar festival (waaronder Pinkpop, Best Kept Secret, Into The Great Wide Open en Lowlands) en hebben bijna altijd goede zin.*
Muzikaal schuilt Afterpartees ergens tussen Iggy Pop, The Strokes, Parquet Courts, Jonathan Richman en Blondie. Melodieuze powerpop met een goed oor voor hooks. Soms onbeschaamd mooi of onbesuisd hard. Liedjes voor festivals en gesloten rookhokken. Zingend de kerk in. Afterpartees zijn terug.
Het album Family Names komt 25 maart uit via AT EASE. Vanaf nu beschikbaar als pre-order op cd en vinyl.
Vaste luisteraars weten dat we wel van rare plaatjes houden. Gekker dan Good Morning (red) van Caroline hebben we ze lang niet gehad. Caroline komt uit Londen, maar als ze North Carolina hadden gezegd had je het ook geloofd.
Het begin van Good Morning (red) had van Wilco kunnen zijn (zij het met een Britse tongval). De zanger heeft net een sfeer neergezet of er begint iemand door heen te schreeuwen. Dat is het begin van een ontregeld en ontregelend nummer dat soms bijna compleet tot stilstand komt.
Na een mooi refrein met koortjes en fiddles beginnen de instrumenten te ‘zweven’. Halverwege het ruim vijf minuten durende nummer zijn alleen de violist en de drummer nog over. Die laten letterlijk gaten vallen. Telkens als je denkt dat de laatste noot gespeeld is komen ze nog even terug.
Het achtkoppige Caroline doet wel aan Black Country New Road denken, nog zo’n band die lak heeft aan conventies. Maar dan met een twang dus.
Nona scoort haar eerste Popwarmer op Pinguin Pop. En dat terwijl de soulvolle popzangeres al een indrukwekkend cv heeft opgebouwd. Het begon voor de Brabantse allemaal in 2018 bij de Popronde en tot op heden stond ze al op ESNS, Down The Rabbit Hole en andere grote festivals. Dit jaar verwachten we Nona op North Sea Jazz en Pinkpop. In 2020 stond de zangeres al in de top-40 met Forever Yours en werd ze genomineerd voor een Edison. 2022 begint ze met Liar, een krachtige boodschap in een krachtige song.
Broken Eyes is pas het tweede nummer van PLOSIVS. Dat dit echter niet het werk is van een roedel jonge honden die nog maar net komen kijken, is vanaf de eerste tel duidelijk. Hier wordt op hoog niveau gemusiceerd, met flair en overmacht. Ook lijken de leden van PLOSIVS een punk dan wel grunge verleden hebben.
Al deze vermoedens worden bevestigd door een blik op de diverse staten van dienst. Daarop staan namen als Rocket From The Crypt, Against Me en Drive Like Jehu. PLOSIVS lijkt geen bijband , maar een serieus nieuw avontuur voor John Reis, Rob Crow, Atom Willard en Jordan Clark. De band heeft een album opgenomen dat half maart moet gaan uitkomen. Rond die tijd start ook hun tournee.
Hoewel zeker geen slecht nummers was ‘comeback’ single Traps van Bloc Partygeen succes in de Graadmeter. Is dat een teken aan de wand? Is Bloc Party ‘het’ kwijt? Of was het een tijdelijk dipje?
We proberen het gewoon nog een keer met The Girls Are Fighting. De tweede single van Alpha Games is een recht toe recht aan meezinger die meer dan een klein beetje doet denken aan Rock & Roll Part 2 van The Glitter Band. Het refrein dan. De coupletten zijn standaard Bloc Party, puntig en energiek. Opvallend zijn de constante drumrolls en de extra lange gitaarsolo. Diep gaat het allemaal niet, maar je wordt er wel vrolijk van. De opvolger van Hymns uit 2016 verschijnt op 29 april.
