The Steeple van Halestormis weer zo’n brok tijdloze glansrock waar de band van Lizzy Hale patent op heeft. Alles en iedereen staat onder hoogspanning, de rimesectie die uithaalt als een linke kat, de gitaristen die het uiterste van hun instrument vragen en natuurlijk miss Hale zelf die mocht ze de band bui zijn altijd nog kan overschakelen naar de opera.
The Steeple is de tweede single van het Back From The Dead album van het metalmaniakken uit Pennsylvania. Die titel suggereert een comeback, maar het vorige album van Halestorm is nog geen eens zo oud, vier jaar maar. Maar goed dat ze weer aan staan. De nieuwe plaat, een productie van Rick Raskulinecz (o.a. Foofighters, Mastodon) volgt op 5 mei.
Archive bestaat al bijna drie decennia. In die tijd is de Britse band altijd zijn eigen gang gegaan. Dat dwarse, het weigeren de waan van de dag te volgen is een goede overlevingsstrategie gebleken, want Archive draait nog steeds op een hoog niveau mee. We schrijven band, maar Archive is meer een collectief, een wisselende pool muzikanten die min of meer op afroep beschikbaar zijn. Degenen die dan het sein verzamelen geven zijn Darius Keeler en Danny Griffiths. Di duo komt oorspronkelijk uit de trip hop, maar van dat verleden is nog maar weinig over, of het moet hun gevoel voor ambiance zijn.
Een van de dingen waar Archive nooit echt rekening heeft gehouden is radio. Tracks van een kwartier of meer zijn geen uitzondering. Archive is echter ook bij machte om het klein en fijn te houden zoals op het onderkoelde Fear There & Everywhere. De titel verwijst naar het stemmige en eveneens meerstemmig gezongen ‘Here There & Everywhere’ van The Beatles.
Het nummer is afkomstige van het 13e studioalbum van Archive, hun eerste in zes jaar. De titel is Call To Arms & Angels, de releasedatum 8 april.
Get Well Soon zal zijn langverwachte nieuwe studioalbum Amen op 25 maart 2022 uitbrengen via Virgin Music. Konstantin Gropper’s zesde full-length markeert het begin van een nieuw hoofdstuk. Amen werd bij Kleine Audiowelt in Sandhausen, Duitsland opgenomen en geproduceerd met Marcus Wüst. De tweede single One For Your Workout is nu uit.
Waar het in 2018 verschenen The Horror de Duitse songwriter’s kijk belichten op wat voelde als een vrij donkere en giftige situatie, ziet het aankomende album Amen de 39-jarige artiest terugkeren naar een betere en meer hoopvolle plek – ondanks de huidige staat van de wereld.
One For Your Workout biedt zinderende up-tempo pop waarvan de drums in de smaak zullen vallen bij degenen die zich Pat Benatars ‘Love Is A Battlefield’ herinneren.” Het draait om de vraag of hoop op een beter leven hetzelfde is als ‘zelfoptimalisatie’.
“Making the best of yourself is the basic idea of coaching. ‘It’s not how good you are, it’s how good you want to be’ is a classic career advice book, especially in advertising by Paul Arden. It gathers quite a few cliché motivational sayings. As the title suggests, however, the main point is to invent an ideal image of oneself. Since nowadays, more than ever, everyone can and must invent an ideal image of oneself. Since nowadays, more than ever, everyone can and must invent their ideal image you can chase after it for the rest of your life” – grijnst Gropper.
Of popmuziek het geschikte forum is om over deze diepzinnige kwesties te debatteren, is voor sommigen misschien een betwistbaar punt. Niet voor Gropper, echter: “What are songwriters if not the untutored social scientists of the little man?” vraagt hij, zij het misschien met een wenkbrauw stilletjes opgetrokken. “These days inspiration is on the streets, so why not scoop it up?” – aldus Konstantin Gropper.
Shows:
30 april – Rotown, Rotterdam
01 mei – Paradiso, Amsterdam
Als we de berichten mogen geloven -en waarom zouden we dat niet doen- heeft Blaudzunmet ‘Lonely City Exit Wounds’ zijn beste album tot nu toe afgeleverd. Dat is bijzonder omdat er al een stuk of zes op zijn naam heeft staan.
Wat stijl betreft is er niet heel veel veranderd. Ook de nieuwe songs kun je ergens tussen Tears For Fears en Arcade Fire plaatsen. Maar. Het klinkt af allemaal. De songs zijn elegant en mooi geproduceerd. Er wordt lustig met mooie melodieën gestrooid en de bombast die vroeger nog wel eens op de loer lag wordt op gepaste afstand gehouden. Daarnaast lijkt Johannes ook beter dan ooit te zingen. Dit alles komt samen in Wide Open dat naast genoemde componenten ook nog eens een tegen de klippen opgewassen melodie heeft.
Het Australische Rolling Blackouts Coastal Fever is zeer verheugd om hun nieuwe album, Endless Rooms, uit 6 mei op Sub Pop aan te kondigen en dat is in hun eigen woorden… Crickey! Bovendien delen ze de eerste smaakmaker van het album, “The Way It Shatters ” De band – bestaande uit Fran Keaney, Joe White, Marcel Tussie en de broers Tom en Joe Russo – keert terug na 2020’s Sideways To New Italy met hun meest naturalistische en uitgebreide album tot nu toe, een bewijs van de samenwerkingsgeest en live-kracht van Rolling Blackouts C.F. Zoals ze zelf zeggen is Endless Rooms de band “die doet waar we goed in zijn: samen liedjes najagen in een kamer.”
Lead single “The Way It Shatters” begon eenvoudig als een thuis opgenomen MIDI-jam voordat hij uitgroeide tot de zinderende oorwurm die het nu is. Het bevat veel synth, een instrument dat zelden te horen was op eerdere releases van Rolling Blackouts C.F. Verder legt de band over deze single uit: “Het gaat erom hoe het belanden in jouw specifieke situatie in het leven het resultaat is van absolute willekeur. Of je nu in het welvarende Australië bent geboren of in een oorlogsgebied in Syrië bent geboren. That is the way it shatters.” Dus wanneer dit geluk wordt aangezien voor een gevoel van trots op zichzelf of hun land, raken ze in de war en afgeleid van wat belangrijk is. Het is wanneer degenen aan de andere kant van de geluksschaal volledig anders zijn en als niet waardig worden beschouwd. In de begeleidende video, geregisseerd door frequente medewerker Nick Mckk, speelt Joe White een man die wakker wordt op de kust en een verjaardagsfeestje binnen rolt, bijgewoond door de rest van de bandleden.
Terwijl de eerste ideeën voor Endless Rooms online werden verhandeld tijdens de lange periodes die de band los van elkaar hebben doorgebracht, gescheiden door de strikte lockdowns in Australië, werd het album echt geboren tijdens kleine vensters van vrijheid waarin de band samen optrok naar een lemen huis in de bush, ongeveer twee uur ten noorden van Melbourne gebouwd door de grote familie Russo in de jaren 70. Daar kregen de 12 nummers vorm, geoefend met, en op de hoogte van de akoestiek en sfeer van het creepy huis aan het meer dat ze besloten het album daar op te nemen (en het huis op de albumhoes te zetten). Voor de eerste keer produceerde de band de plaat zelf (samen met ingenieur, medewerker en oude vriend, Matt Duffy). Het resultaat is een verzameling liedjes die doordrongen zijn van de geest van de plaats; onderbroken door veldopnames van regen, vuur, vogels en wind. “Het is bijna een anticonceptalbum”, zegt de band. “De titel Endless Rooms weerspiegelt onze liefde voor het creëren van werelden in onze liedjes. We behandelen elk van hen als een kale kamer die moet worden opgebouwd met oneindige mogelijkheden.”
Een bijna eindeloze hoeveelheid lege zalen in N-Amerika, Australië, UK en Europa krijgen de endless-rooms-behandeling, met de support van Stella Donnely, kunnen we die wereld bezoeken op 22 juni bij Doornroosje, 23 juni bij Paradiso!
POM kwam bovendrijven als een van de beste bands van de digitale editie van ESNS. Dat was natuurlijk geen verrassing, want we waren gewaarschuwd. POM laat namelijk sinds 2019 met een steeds grotere regelmaat singles los die in kwaliteit variëren van heel goed tot uitstekend. Er staan er nu 7 op het scorebord.
Met zijn klaterende gitaren, krolse koortjes en melodie die alle kanten opvliegt, maar toch op zijn pootjes terecht komt, is Toni weer een schot in de roos. Daarnaast maakt Toni nog eens duidelijk dat POM met frontpersoon Liza een super sterke troef in handen heeft. Zij is simpelweg een geboren performer.
Nog zes liedjes en POM heeft genoeg materiaal voor een album. Een titel hebben we al, Alle 13 Goed!
The Line Is A Curve is het nieuwe album van Kae Tempest, dat op 8 april 2022 zal verschijnen. Het is het vierde studioalbum van de artiest uit het Zuid-Londense Lewisham, die tijdens de aankomende tour ook Down The Rabbit Hole zal aandoen. Het album komt in navolging van het veelgeprezen toneelstuk Paradise, dat vorige zomer in première ging in het National Theatre. De aankondiging gaat gepaard met de release van de eerste single More Pressure feat. Kevin Abstract. Het was niemand minder dan Rick Rubin die Kae Tempest en Kevin Abstract (BROCKHAMPTON) bij elkaar bracht, nadat de hiphopartiest begeesterd raakte van het werk van Kae.
Na het uitbrengen van het vorige studioalbum, The Book of Traps and Lessons, realiseerde Kae Tempest zich dat het nieuwe album een communicatieve plaat moest worden. Het concept manifesteerde zich onder andere in de gastbijdragen die op het album te vinden zijn (onder meer Grian Chatten van Fontaines DC, Lianne La Hava en Confucius MC). Ook voerde Kae Tempest deze visie door tijdens het opnameproces, toen werd besloten om drie vocale takes op één dag te doen voor drie verschillende generaties mensen: een onbekende man van 78, de 29-jarige dichter Bridget Minamore en drie jonge tienerfans die hadden gereageerd op een social media post.
Naast begeleidend artwork van de welbekende fotograaf Wolfgang Tillmans, wordt het album door Kae Tempest als volgt beschreven:
“The Line Is A Curve is about letting go. Of shame, anxiety, isolation and falling instead into surrender. Embracing the cyclical nature of time, growth, love. This letting go can hopefully be felt across the record. In the musicality, the instrumentation, the lyricism, the delivery, the cover art. In the way it ends where it begins and begins where it ends.I knew I wanted my face on the sleeve. Throughout the duration of my creative life, I have been hungry for the spotlight and desperately uncomfortable in it. For the last couple of records I wanted to disappear completely from the album covers, the videos, the front-facing aspects of this industry. A lot of that was about my shame but I masked it behind a genuine desire for my work to speak for itself, without me up front, commodifying what felt so rare to me and sacred. I was, at times, annoyed that in order to put the work out, I had to put myself out. But this time around, I understand it differently. I want people to feel welcomed into this record, by me, the person who made it, and I have let go of some of my airier concerns. I feel more grounded in what I’m trying to do, who I am as an artist and as a person and what I have to offer. I feel less shame in my body because I am not hiding from the world anymore. I wanted to show my face and I dreamed of it being Wolfgang Tillmans who took the portrait.”
Kae Tempest is een bestseller auteur, dichter en muzikant. In 2013 won Kae Tempest de Ted Hughes Award, werd hen genomineerd voor een Costa Book Award en een BRIT Award, stond hen twee keer op de shortlist voor de Mercury Prize en hen werd genomineerd voor twee Ivor Novello Awards. Ook werd Kae Tempest benoemd tot een Next Generation Poet door de Poetry Book Society, een tienjaarlijkse onderscheiding. In 2019 bracht Kae Tempest het studioalbum The Book of Traps and Lessons uit, dat werd geproduceerd door Rick Rubin.
De drie heren van Klangstof hebben afgelopen jaar voor een groot deel in afzondering doorgebracht. Ze waren niet besmet met corona, maar bevangen door een heel ander virus, dat der acute inspiratie. Een album later bleek de koorts nog niet gezakt en rolde er nog een EP uit. Het album volgt later dit jaar, de EP verschijnt al begin maart.
Afgaand op het vooruitgeschoven titelnummer van de EP, Ocean View moeten we geen grote verschuivingen verwachten. Wel laat de nieuwe single horen dat het trio een nog mooiere balans heeft gevonden tussen mood en melodie, ambiance en compositie.
Ocean View weet diep te behagen met zijn golvende baslijn, nevelige keyboards en kalme zangpartij. Dit alles komt gedompeld in een bad van warme galm. Zoals John Lennon zong; ‘Turn off your mind, relax and float down stream’…..
Vandaag deelt De Staat de nieuwe clip van Look At Me, de recentste videoclip van het eerste drieluik. De track valt onder de kleur rood en hoort bij de allereerste gebundelde release van Red, Yellow, Blue. Net als bij de eerder uitgebrachte videoclips, Numbers Up en What Goes, Let Go, komt de video van Look At Me uit de creatieve koker van Torre Florim, met BlackMetalDeath als regisseur. Ook in het nieuwe jaar worden er nummers uitgebracht in bundels van drie.
Look At Me verwijst naar houdbaarheidsdatum van roem en het ego. Het nummer behoort tot de categorie Red, die duidt op de expressieve, duistere kant van de band. Torre Florim eist dan ook met zijn bezwerende en felle stem de aandacht op, terwijl de stevige productie extra body geeft aan het geheel.
Torre Florim: “Deze video, gemaakt met de altijd enigmatische regisseur BlackMetalDeath, is een koortsdroom. Het is een duister kijkje in onze ego’s, al reizend door de tijd, over rode lopers, van circle pit naar circle pit, op zoek naar het antwoord: kijk je nog steeds naar mij over 50 jaar?”
Op 4 november gaf De Staat het startsein van een nieuwe periode. De komende tijd brengt de band nummers uit in bundels van de drie primaire kleuren – rood, geel en blauw. Vooralsnog betekent dit geen album, maar een open traject totdat de band voelt dat er een hoofdstuk klaar is.
De laatste keer dat we iets vanNilüfer Yanyaoppikten was ze nog jong en veelbelovend. Jong is ze nog steeds, maar de belofte heeft ze inmiddels wel waargemaakt. Anderhalf album heeft Nilüfer nu op haar naam staan met een derde op komst.
Gezien het succes van songs als Baby Blu, Melt en In Your Head was er voor de Brits-Turkse zangeres geen reden om het over een andere boeg te gooien. Toch lijkt ze dat wel te doen. Midnight Sun is gecompliceerder, alternatiever misschien wel dan haar eerdere werk.
Het nummer valt in twee delen uiteen, een strakke, maar introverte eerste helft en een verlossend slot met vermenigvuldigde zang en ratelende gitaren. Een duidelijk refrein ontbreekt. Sfeer en spanning daar draait het om bij Midnight Sun.
Midnight Sun is zo’n nummer dat elke keer als je het hoort weer beter is dan je dacht. Dat geldt overigens ook voor de maakster.
