Willem Smit is de spin in het web dat Personal Trainer heet. PT is onderdeel van een scene met aanwaaiende muzikanten die om hen moverende redenen in de hoofdstad zijn beland en blijven plakken. De attitude is punk, de muziek varieert.
Nieuwe single Key Of Ego laat zich niet makkelijk kooien. De introriff lijkt gespeeld op een Fairlight, een apparaat dat in de jaren 80 heel geavanceerd klonk, maar nu lekker retro. Daarna probeert een mannenkoor de zanger (= Willem) tot actie te bewegen, die weigert in eerste instantie om zich te laten opjutten, maar als het tempo aantrekt kan hij moeilijk achterblijven. Wat volgt is georganiseerde chaos met op gepaste momenten een zeer sterk refrein. Tussen de bedrijven door laat Willen horen ook nog eens behoorlijk te kunnen rappen. Key of Ego eindigt zoals het begon met die vette Fairlight.
Key Of Ego is het tiende liedje van Personal Trainer, en waarschijnlijk ook hun beste. Hoe de band zich steeds weer weet te overtreffen is het geheim van Willem.
Knap hoe Lewsberg weet te variëren op een thema zonder in herhaling te vallen. De ingrediënten zijn bekend, urbane rock naar model van The Velvet Underground, een vocalist die niet zingt maar voordraagt en een poëtische tekst over de leven en de dood.
Toegevoegd aan de mix dit keer zijn een tweede, vrouwelijke stem, een plotselinge stroomversnelling op twee derde van het nummer en een lang instrumentaal slot waarin de gitarist losjes omgaat met de beginselen van de harmonieleer.
Six Hills is geproduceerd door Don Carey en verschenen op diens Speedy Wunderground label (SW039). Carey kan je kennen van zijn producties voor/van o.a. Fontaines DC, Wet Leg en Goat Girl. Je kunt zeggen, dat is een hele eer voor de Rotterdammers, maar je kunt ook zeggen dat Carey gewoon smaak heeft.
Na zijn avontuur met Opera Alaska is Marien Dorleijn weer op het oude Moss nest teruggekeerd. De eerste single in dit decennium van een der vlaggenschepen van het hoog gewaardeerde Excelsior label is Moss op zijn best; ingehouden en dwingend tegelijk.
De verrijking zit hem dit keer in de achtergrond zang of beter het koor in het decor, want dat komt bijna los van de leadzang. Voeg daar de prachtige gitaarsound en een enerverende compositie aan toe en je weet dat het Moss verhaal er weer een boeiend hoofdstuk heeft bijgekregen. Een nieuwe album staat in de stijgers.
Franz Ferdinand pikt de draad weer op waar ze hem vier jaar geleden netjes neervlijden. Curious is een gestroomlijnde dance-track, disco-achtig, maar niet ordinair en ook niet spectaculair, maar wel weer erg lekker. Aan de nieuwe single hoor je overigens goed waar de band uit Glasgow een belangrijk deel van hun mosterd vandaan haalt, Talking Heads.
Voor een nummer dat uitnodigt tot dansen is twee en halve minuut wel wat kort, een langere instrumentale break was welkom geweest. De componist is als vanouds meneer Kapranos. Produceren deed hij met technicus Julian Corrie en hitmachine Stuart Price, die kind aan huis is bij o.a. Pet Shop Boys, The Killers en Dua Lipa.
Vandaag brengt Sharon Van Etten “Porta” uit, een krachtige nieuwe single met video en haar eerste nieuwe solo-release sinds herfst 2020. Geproduceerd door Van Etten (zang, synths, drummachines) en Daniel Knowles (synths) en ondersteund door haar live band van Jorge Balbi (drums), Charley Damski (gitaar), Devin Hoff (bas), zingt Van Etten door heel “Porta” over het zenuwslopende gevoel jezelf en je veiligheid te verliezen: “Want to hold head up, don’t want to stay down // I want to live my life // But you won’t allow.” Maar zoals te zien is in de video van het nummer, neemt Van Etten, naarmate ‘Porta’ vordert, de teugels over en bereikt het een nieuwe vorm van purificatie: “Think straight. Get by // Gotta think straight to get by // Think straight. Get by // Want to be myself.”
In de woorden van Van Etten werd “Porta” in 2020 geschreven “op een van mijn diepste dieptepunten. Het grootste deel van mijn volwassen leven heb ik geworsteld met periodes van depressie en angst en coping-mechanismen, en soms laat ik die donkere momenten de overhand krijgen. Gedurende deze tijd voelde ik me erg gedissocieerd. Niet verbonden met mijn lichaam en ik had het gevoel de controle te verliezen.”
Uiteindelijk zocht Van Etten contact met haar vriendin Stella Cook, die Base Pilates runt in North Carolina. “Ik was op zoek naar een vriend, iemand om mee te praten die begrijpt wat het vinden van de kern betekent, maar ook weet wat mijn zwakke punten zijn en die me kan helpen om daar omheen te werken en mijn andere sterke punten te vinden. Ik wist dat ik een zone zonder oordeel betrad en ik moest verantwoordelijk worden gehouden voor mijn acties en Stella hielp me op te staan. We ontmoetten elkaar een keer per week op Zoom, praatten bij over het leven onder het genot van een kopje koffie en gingen dan aan het werk. Dan, een dag of twee later zou ze nog een video mijn kant op sturen, zodat ik tegen het einde van de week iets had om aan te werken. Ze was bemoedigend, maar niet opdringerig. Als het leven in de weg stond, had ik niet het gevoel dat ik haar teleurstelde – maar ik hield van onze sessies. Ik keek uit naar hen. Ik begon me dichter bij haar te voelen, en dichter bij mezelf, en het hielp dingen hoopvol te lijken. En dat wilde ik gewoon met de wereld delen”, zegt Van Etten.“In plaats van de duisternis. In plaats van mijn angsten. Mijn boodschap is om er doorheen te werken. Ook als het moeilijk is. Ook als het pijn doet. Reach out. Reik uit naar die vriend die je helpt om de toenadering naar jezelf te vinden.”
Dit voorjaar begint Sharon Van Etten aan de Darkness Fades Tour of Europe voordat ze op pad gaat met Angel Olsen, Julien Baker en Spencer. op de The Wild Hearts Tour deze zomer. Op 14 juni staat ze samen met L’Rain in de Grote Zaal bij TivoliVredenburg.
Roekeloos zo kan je, So Damn Much, de nieuwe single van Wodan Boys het best omschrijven. Het is een nummer als een net aangestoken stuk vuurwerk waarvan even niet duidelijk is welke kant het op schiet. Als de knal is uitgeklonken blijkt niemand gewond, maar het was wel even spannend.
Wodan Boys bracht vorig jaar een EP uit die we tot onze schande hebben gemist, want So Damn Much is niet het eerste maar het vijfde goede nummer van de Hagenezen. Qua sound hangt Wodan Boys ergens tussen punk en hardrock in, maar men maakt niet de indruk ergens bij te willen horen. De band komt niet geheel onbeslagen ten ijs. De frontmannen, Thomas van der Want en Mikki B Wessels liepen zich warm bij Soul Sister Dance Revolution en Taymir.
Wat de boys bijzonder maakt -naast de pitbull gitaren en het constante gevaar om uit de bocht te schieten- is de zang; lead en koortjes. Die is lekker brutaal, maar ook heel erg muzikaal. Het kan niet anders dan dat een band waarvan in de studio al de vonken afslaan, live helemaal brandgevaarlijk is. U is gewaarschuwd.
We hebben goed nieuws en slecht nieuws. Om met het laatste te beginnen. We kunnen een comeback van Radiohead op korte termijn wel op de collectieve buik schrijven. Het goede nieuws is dat de nieuwe single van The Smile, de bijband van Thom Yorke en Jonny Greenwood net zo goed van Radiohead had kunnen zijn. Het goede en slechte nieuws is nauw aan elkaar verbonden. Als The Smile Radiohead-eske nummers gaat maken, vervalt het nut van een Radiohead reünie. Toch?
Maakte The Smile met debuutsingle ‘You Will Never Work In Television Again’ nog een bokkensprong, The Smoke had prima gepast op een album van de band uit Oxford. Het enige nieuwe c.q. afwijkende is de prominente rol van de basgitaar, die dus duidelijk door Greenwood wordt bespeeld. Yorke speelt een aardig moppie gitaar en zal ook best wel wat bas kunnen spelen, maar zo vaardig als hier aan de vier snaren wordt geplukt kan alleen een gevorderd instrumentalist. Mooi ook zijn de blazers die The Smoke kleur geven. Al met al een veel beter nummer dan de eersteling van The Smile. Een nummer ook waardoor we het moederschip wat minder missen.
Ze is pas 19 en heeft nog maar drie liedjes uit, maar nu al durven we te beweren dat Gretel Hänlyn behoorlijk beroemd gaat worden. Niet noodzakelijk in de indie-wereld, maar dat zien we later dan wel.
Ondanks haar naam is Gretel van Britse bloed. Ze heet ook eigenlijk geen Gretel Hänlyn maar Maddie, Maddie Haenlein. Maddie heeft een diepe stem, een contralto in vaktermen. Daar is ze niet meer geboren, maar is het gevolg van een spierziekte die haar middenrif trof en zo haar spraak en zangvermogen aantastte. Tijdens haar herstel is ze begonnen songs te schrijven. Sinds haar 16 treedt ze regelmatig op. Het was nota bene haar moeder die Gretel aanraadde haar studie te staken en vol voor de muziek te gaan. Een verstandige zet zal blijken.
Nieuwe single Motorbike wordt gedrgen door een mooie lage bas uit het kookboek van The Cure. Zo ziet ze er ook uit, als dochter van Robert Smith. Vocaal houdt Gretel zich dit keer in. De uitspattingen laat ze aan haar band over. Die laten zich dat geen twee keer zeggen, maar voordat er ongelukken gebeuren trapt Gretel op de rem.
Het is na drie nummers nog te vroeg om van een duidelijke stijl te spreken, maar Gretel lijkt het ergens tussen folk en neo new wave te zoeken, maar wat ze ook doet haar donkere timbre zal alles kleuren.
Komen de gitaren terug in de top 40? Het lijkt er op met wereldhit driver’s license van Olivia Rodrigo, de nieuwe pittige single van The Chainsmokers, Emo Girl van Machine Gun Kelly & WILLOW en Avril Lavigne maakt ook weer muziek… in dit straatje past ook de jonge Canadese popzangeres Tate McRae. Aan de andere kant van de plas is ze bekend door So You Think You Can Dance maar de rest van de wereld kent haar door haar 2020 hit you broke me first, een beetje een Billie Eilish achtig nummer. De nieuwe single she’s all i wanna be is dus een beetje steviger richting emo zoals rond de eeuwwisseling.
Eerste dachten we, Things will be fine is een beetje een gewoon liedje, die kunnen we wel overslaan. Maar zelfs een gewoon liedje vanMetronomy is een goed liedje. Dus.
Voor Metronomy is het overigens een ongewoon liedje. De band maakte naam en furore als synthipopband extraordinaire, maar op Things will be fine hoor je vooral gitaren en de keyboards die er zijn, lijken van het conventionele soort. Tenminste zo klinken ze. in deze tijd van plugins en laptops is dat natuurlijk niet zeker.
Bij nader inzien is de nieuwe single van Metronomy dus een buitengewoon geslaagd liedje, een vrij perfecte popsong met een weemoedige maar optimistische afdronk, mooi zacht gezongen door bandbaas Joseph Mount. Things will be fine is afkomstig van het nieuwe album van het Engelse vijftal, Small World dat al over twee weken (18/22) uitkomt.
