Category: Nieuwe Muziek

Neil Young & Crazy Horse – Welcome Back

De meningen lopen sterk uiteen over het nieuwe album van de oude Young. ‘Barn’ is zijn 41ste in totaal en zijn 14e met Crazy Horse. Sommigen vinden Barn een ramp anderen menen dat Neil Young weer terug is op het hoge niveau dat hij in de jaren zeventig haalde. Schaar ons in kamp twee.

Er staan veel meer goede dan matige nummers op het album. In zijn geheel is de plaat ook veel consistenter dan we de laatste decennia van Neil zijn gewend. En hij doet niet alsof hij nog steeds 22 is. Dat is goed te horen aan Welcome Back dat met zijn lengte van acht minuut plus en weelde aan gitaarsolo’s best wel aan Like A Hurricane doet denken, maar dan bedaard en berustend. Als je de begeleidende beelden bekijkt zie je een stel wijze grijze mannen waardig oud worden.

Fontaines DC – Jackie Down The Line

Het zou overdreven zijn te stellen dat Fontaines DC de verwachtingen overtreft met nieuwe single Jackie Down The Line, maar jee wat is het weer een goed nummer! De club uit Dublin gaat duidelijk voor de hoofdprijs met hun derde album.

Jackie Down The Line is wat minder onstuimig dan we van de Fontaines gewend zijn, wat minder punk misschien wel, maar niet minder overtuigend. En ook niet minder Iers. Waarschijnlijk moet je van Ierse komaf zijn om de finesses van de tekst van Jackie Down The Line te begrijpen, maar ook vastelanders zullen de zorgen herkennen die de band heeft omtrent de toekomst van de Ierse cultuur die dreigt te worden opgeslokt door de Engelse.  

Het derde studioalbum van Fontaines DC in even zovele jaren heet Skinty Fia. Dat is Iers voor De verdoemenis van het Hert. Met dat hert wordt het uitgestorven Ierse Reuzenhert bedoeld. Het trefwoord is doem. Het moge duidelijk zijn dat Jackie Down The Line meer is dan een zomaar een leuk liedje. 

Rival Consoles – Overflow

Rival Consoles – Overflow (Erased Tapes)

Rival Consoles klinkt nog altijd als een bandnaam, terwijl we sinds 2007 weten dat de Brit Ryan Lee West schuilgaat achter de act die met zijn muziek nooit de stap naar een groot publiek gaat maken, maar dat waarschijnlijk ook niet ambieert.

West schreef de muziek op Overflow voor de gelijknamige dansproductie van choreograaf Alexander Whitley. Een samenwerking om in te lijsten, omdat je aan alles voelt dat West toch wat uit zijn comfortzone wordt getrokken. Onbewust misschien. Overflow betekent een dik uur avontuurlijke elektronica van het allerhoogste niveau. Geen geplaveide wegen, geen clichés, geen overduidelijke opbouw naar climaxen, maar – licht gechargeerd – een continue climax. Mind you: voor wie beschikt over de juiste speakers of geweldige koptelefoon. Cruciaal voor het beluisteren van deze enerverende trip.

“Tijdens generale repetities van de dansvoorstelling in theaters componeerde ik in het moment korte werken op mijn laptop die uiteindelijk werden gebruikt, zoals het nummer Scanning, dat werd gemaakt van een elektromagnetische opname van de interne werking van een iPhone tijdens het gebruik van sociale media. In de big-data-wereld van sociale media en cookies is alles onzichtbaar, stil en verborgen achter een aangename, verleidelijke esthetiek. Ik dacht dat het interessant zou zijn om het tegenovergestelde te doen en een zeer krassend, mechanisch, lawaaierig scangeluid te hebben dat licht werpt op wat er werkelijk gebeurt”, duidt West zijn muziek op Overflow, dat net zo ambitieus als fascinerend is.

Een plaat die schuurt en wringt, overloopt van verrassende wendingen en soundscapes. Met een enkele track waarop vocalen worden gesampled. Zoals in het wonderlijke I Like, wanneer je een manspersoon ietwat stotterend “I like” en “It’s like” hoort brabbelen.

Op Overflow 13 pulserende, hypnotiserende tracks, vaak hoogst repetitief met veel bas en techno-elementen. Terwijl het nooit écht dansbaar wordt. Het aantal beats per minute blijft aan de lage kant, hetgeen extra nieuwsgierigheid opwekt met betrekking tot die dansproductie. Zonder twijfel net zo innovatief als de muziek die Rival Consoles er voor schreef. In de clip van het tien minuten durende openingsnummer Monster krijg je er een voorproefje van. Pieter Visscher

Trentemøller – No More Kissing In The Rain

Trentemøller brengt vandaag ‘No More Kissing In the Rain’ uit, de vierde single van zijn nieuwe album ‘Memoria’ dat verschijnt op 11 februari.

Op ‘No More Kissing In The Rain’ zingt Lisbet Fritze “Is this the end of everything?”. Is dit het einde van een relatie of van het aardse bestaan?

Deze melancholishe dreampopsingle is de meest radiovriendelijke single tot nu toe, met haar orkestrale synths en galmende gitaren en past perfect bij deze donkere winterdagen. Perfect voor fans van Beach House. De clip gaat over twee zoekende tieners die elkaar terugvinden.

Als de regels het toelaten speelt hij op de volgende data in Nederland:

02.03.2022 Amsterdam, Paradiso

03.03.2022 Nijmegen, Doornroosje

04.03.2022 Maastricht, Muziekgieterij

Girlpool – Faultline

Hij heet Avery Tucker, zij Harmony Tividad. Samen trekken ze sinds 2013 op als Girlpool. De drie albums die het duo tot nu toe heeft geproduceerd bevatten averechtse soms bijna atonale gitaarliedjes. De grilligheid van hun songs staat een doorbraak naar een groter publiek in de weg. Een albumtitel als ‘What Chaos Is Imaginary’ helpt ook niet echt, maar geeft wel aan dat we hier met denkers te maken hebben. Roem en fortuin lijken dus niet het primaire doel van Girlpool te zijn.

Nieuwe single Faultline is een van hun meer conventionelere songs. Qua vorm dan, de tekst is even vreemd als altijd. Faultline gaat o.a. over engelen en spoken en flinterdunne lichamen. Qua muziek is Faultline een elegant droompopnummer, wat tekst betreft is nachtmerriepop een betere term.

Mitski – Love Me More

Mitski zal Laurel Hell, een van de meest gewilde albums van 2022, uitbrengen op 4 februari via Dead Oceans, Vandaag presenteert Mitski het vierde en laatste voorproefje op het album, “Love Me More”. Een disco-getint en urgent nummer dat weerspiegelt hoe ‘Laurel Hell’ evolueerde “om meer up-tempo en dance-y te zijn.” Opgenomen met de oude producer Patrick Hyland tijdens de isolatie van de pandemie, namen sommige nummers van Laurel Hell “langzaam nieuwe vormen en betekenissen aan, zoals een zaadje tot bloem groeit”, zoals Mitski “het nodig had om iets te creëren dat ook een peptalk was.” De spanning die ontstaat tussen haar verfijnde maar klaaglijke teksten en het bruisende jaren 80-geluid is een broodnodige infusie oppepper.

“Omdat ‘Love Me More’ voor de pandemie werd geschreven, hadden teksten als ‘If I keep myself at home’ een andere betekenis dan wat ze nu zouden hebben, maar ik heb ze op het album gehouden omdat ik ontdekte dat sommige gevoelens niet alleen hetzelfde overbleven, maar werden geaccentueerd door de lockdown.”

Mitski schreef veel van de nummers waaruit Laurel Hell bestaat tijdens of vóór 2018 en het album werd in mei 2021 gemixt. Het is de langste tijd die Mitski ooit aan een plaat heeft besteed, het was een proces dat eindigde in een radicaal veranderde wereld . Wederom geproduceerd door Patrick Hyland, waarmee ze al jarenlang samenwerkt, evolueerde het album als geheel “om meer uptempo en dance-y te zijn. Ik moest iets creëren dat ook een peptalk was.” Zoals te horen op de eerdere singles van het album, “The Only Heartbreaker” , “Working for the Knife” en “Heat Lightning” levert de spanning die ontstaat tussen haar verfijnde maar klagende teksten en het bruisende jaren 80-geluid een genuanceerde diepgang op een stroom van aanstekelijke dansbeats.

Laurel Hell is een soundtrack voor transformatie, een kaart naar de plek waar kwetsbaarheid en veerkracht, verdriet en vreugde, fouten en transcendentie allemaal in onze menselijkheid kunnen zitten, waar het allemaal gezien kan worden als erkenning en uiteindelijk liefde. Het bevestigt Mitski’s reputatie als kunstenaar die de kracht bezit om onze meest woeste en vervreemde ervaringen om te zetten in het elixer dat ze geneest. “Ik schreef wat ik moest horen. Zoals ik altijd heb gedaan.”

Twen – HahaHome

Twen is een duo dat via Boston In Nashville is beland. Zeg je Nashville dan denk je al gauw aan country. Dat is zo’n beetje de enige stijl die Twen niet beoefend -en r&b- verder bestrijkt Twen zo’n beetje het hele rockscala.

De bindende factor is de gitaar van Ian Jones en de fijne zang van Jane Fitzsimmons. Op nieuwe single HahaHome klinkt Twen onder invloed, van The Beatles (Rain) of van Oasis dat zou ook kunnen. Twen is vrij vers met nog maar één album en twee herstel drie singles op hun naam. File under veelbelovend.

Rats On Rafts, Palmbomen – Cashmere Carey

Het zal toeval zijn, maar in onze oren klinkt Cashmere Carey als een broertje van Girls On Film van Duran Duran of is het Planet Earth? De nieuwe single van Rats On Rafts is dus een sterk liedje dat best een hit had kunnen worden als in airplay op andere zenders als de opnamekwaliteit iets beter was geweest. Nu klinkt het alsof er stof op de naald zit, lo fi dus. Dat zou wel eens de invloed kunnen zijn van Palmbomen alias Kai Hugo, die naam maakte als producer van gruizig klinkende dance. 

Cashmere Carey is opgenomen in EKKO ter ere van de 30ste verjaardag van het Utrechtse poptempeltje.

Popwarmer: Hippo Campus – Ride Or Die

De indie rockband uit Minnesota trapt het nieuwe jaar lekker af met het eerste goede voornemen: Ride Or Die. Hippo Campus zat nog op de middelbare school toen ze de band vormde, maar echt tijd om het rustig op te bouwen zat er niet in. Met hun debuutalbum ‘Landmark’ gooide ze gelijk hoge ogen. Geen wonder dat de band dan ook meteen speelde op festivals als Bonnaroo, Lolla en Reading en Leeds! Ride or Die dus! De band gaat van laidback indie steeds meer richting indiepop. De nieuwe single doet wat aan Vampire Weekend denken.

Placebo deelt nieuwe single Try Better Next Time

Placebo deelt vandaag nieuwe single ‘Try Better Next Time’. De nieuwe track geldt als opvolger van recente releases ‘Beautiful James’ en ‘Surrounded By Spies’. Na bijna tien jaar stilte maakten de bandleden onlangs ook bekend hun achtste studioalbum Never Let Me Go uit te brengen op 25 maart.

De nieuwe single ‘Try Better Next Time’, het aangrijpende middelpunt van het album, werpt zijn blik op het schijnbaar onvermijdelijke lot van de mensheid – een einde van ons bestaan. De song is geladen met een desillusie die nadenkt over de zin om onze weg naar een eco-catastrofe voort te zetten en worstelt met het idee dat we “vinnen kweken, terug het water in gaan” en proberen opnieuw te evolueren naar iets dat onze omgeving meer koestert.

“De helft van de planeet staat in brand, terwijl het grootste deel van de andere helft langzaam onder water verdwijnt. De techmiljardairs hebben zich teruggetrokken in hun enclaves in Nieuw-Zeeland die ze met hun privélegers beschermen. De meeste Nouveau Poor, de nieuwe wereldwijde geldverslinders, graven zich in het oppervlak van de aarde in voor onderdak terwijl de hulpbronnen van de aarde blijven verdwijnen. De wraakzuchtigen en de volkomen wanhopigen blijven vechten, maar er is geen oorlog meer om olie. Er is niets meer.

Maar het is niet het einde van de wereld, alleen het einde van de mensheid, een onderscheid dat we in onze overdreven hoogmoed niet kunnen ontdekken. Moeder Natuur is extreem moe van ons geworden.Vaarwel mensheid. En verdomme. Try Better Next Time.”, aldus frontman Brian Molko

De bijzondere wijze waarop Placebo de menselijke psyche muzikaal in kaart heeft weten te brengen, heeft de afgelopen 25 jaar geleid tot de verkoop van meer dan 13 miljoen albums. De unieke manier waarop de band de grenzen van zowel de gebreken als de schoonheid van het ‘mens zijn’ heeft verkend, maakt van hun muziek een veilige haven voor hen die zich verstikt voelen door de traditionele normen en waarden in de maatschappij. Placebo probeert altijd een licht te schijnen op die aspecten binnen onze samenleving die regelmatig met scepsis of haat worden bekeken.