The Reytons uit het Engelse Sheffield maakt schurende, energieke en bevlogen indierock vol bravoure a la Arctic Monkeys, The Strokes en The Kooks. In eigen land is de band intussen al aan het uitgroeien tot een ware sensatie en ook buiten de landsgrenzen maken een sterke opmars door.
Vrijdag (12 november) verschijnt hun album Kids Off The Estate, waarvan deze gelijknamige single afkomstig is.
In maart 2022 is de band te zien in de Melkweg, Rotown en Hedon.
Het Gentse trio Ramkot heeft een videoclip uitgebracht voor hun nieuwste single ‘Eye To Eye’. De single is de focustrack van hun pas uitgebrachte EP ‘What Exactly Are You Looking For’.
Eye To Eye gaat over innerlijke strijd en wordt prachtig gevisualiseerd door visual artists Deejay Mr. T & Ysbear. De combinatie van live footage, analoge glitches en een portie humor versterkt de harde sound die Ramkot typeert.
Ramkot is in december live te zien in o.a. Groningen en Eindhoven.
De naam Los Bitchos getuigt niet van veel smaak, laten we het maar op humor houden. Maar je weet wel meteen dat we hier te maken hebben met een damesformatie. Te horen is dat niet, Las Panteras is namelijk geheel instrumentaal.
De bandnaam ten spijt komen de meiden niet uit Spanje, maar uit verschillende delen van de wereld. Hun ontmoetingspunt was Londen. Daar leerden ze middels straatoptredens de kneepjes van het muzikantenmetier.
Zoals het latineske en surf-achtige Las Panteras laat horen is Los Bitchos muzikale familie van Khruangbin. Minder mystiek misschien, maar minstens zo geschikt voor feesten en festivals.
Optredens: 7 april Merleyn, Nijmegen. 8 april, kleine zaal Paradiso.
Anders, maar toch vertrouwd klink The Corner, de nieuwe single van het Rotterdamse Lewsberg. De vocale stijl van tekstdichter Arie van Vliet – hij is meer een prater dan een zanger- kennen we van het tot nationale indieklassieker uitgegroeide The Smile, maar waar daar de gitaren gierden horen we nu een eenzame viool. Of beter een fiddle, want de klank is meer country dan klassiek. Het tempo van The Corner is weer uiterst relaxed zodat Arie in alle rust zijn verhaal kan doen.
The Corner komt van het nieuwe, derde album van Lewsberg, In Your Hands. ‘As you read’ toert de band door de UK. De 26ste hebben ze een thuiswedstrijd in Rotown. In maart volgend jaar toeren ze door de lage landen.
Joh, je meent het, is er een nieuw album van Adele? Je kan er niet om heen. Eerder al veel bombarie met de single Easy On Me, en ook nu nu de plaat helemaal uit is. En dat is niet voor niets, Adele is terecht een superster en ze neemt ruim de tijd voor nieuw werk. Adele is gescheiden en is nu moeder op ’30’. Adele heeft haar acceptatie en genegenheid verpakt in klassieke liedjes met classic pop (strijkers!), jazz en soulinvloeden. Onze keuze voor Popwarmer op Pinguin Pop is gevallen op Can I Get It. Een prettig vrolijk nummer dat zelfs een beetje country aan doet. Dat wordt meefluiten met Adele op Pinguin Pop deze week!
POM, Piglet; het klinkt heel gezellig, maar vergis je niet. Het biggetje van de Amsterdamse band heeft een venijnig staartje.
Piglet gaat over een iemand die letterlijk bezeten is van liefde. Die manie waar de tekst over verhaalt is vertaald naar een gedreven soms tegen de atonaliteit aanleunende fuzzrocksong. Het vertolken van een psychotische minnares gaat frontvrouwe `Liza angstvallig goed af. POM‘s Piglet is dan ook meer safari dan kinderboerderij.
Het Zuid-Welshe Stereophonics leek de laatste paar jaar de weg een beetje kwijt met -eerlijk gezegd gewoon- suffe nummers. Maar de band rondom Kelly Jones heeft de draad weer opgepakt en weer de weg ingeslagen zoals de we SPH’s graag horen. Behoorlijk stevig en natuurlijk heerlijk rauw met Kelly’s stem. Misschien heeft de pandemie voor nieuwe inspiratie gezorgd bij Stereophonics? We gaan het horen op het aanstaande twaalfde (!) album Oochya! van de Britpoppers. Breekijzer Do Ya Feel My Love? belooft in ieder geval veel goeds, terug naar de hoogtijdagen van Stereophonics met classic songs als Dakota.
Vorige week donderdag hadden we in Nederland eindelijk de kans om King Hannah live te zien spelen op het geweldig memorabele Le Guess Who? festival! Daar waren al een hoop nummers te horen die we niet kennen van de vorig jaar verschenen EP “Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine”, niet zo gek als je weet dat de Pinguinontdekking vijf dagen later het nieuws betreft het debuut album gaan brengen!
Het Liverpool-duo Hannah Merrick en Craig Whittle, alias King Hannah, heeft een paar dagen geleden hun debuut-LP I’m Not Sorry, I Was Just Being Me voor 25 februari aangekondigd via City Slang. De aankondiging gaat gepaard met de release van de nieuwe single “All Being Fine”. De IJsbreker van deze week, en nummertje drie alweer voor King Hannah. Met All Being Fine wordt de grote doorbraak ingezet.
Oorspronkelijk geïnspireerd door Smog en luidruchtige lo-fi bands uit de jaren 90, trekt deze lead single de luisteraar onmiddellijk naar stille wateren met diepe gronden, de sfeer die overkomt als het auditieve equivalent van de opening van David Lynch’s klassieke film “Blue Velvet ” – de bebloede vinger die in het weelderige groene gras ligt. Geschreven en vervolgens opgenomen met extra muzikanten Ted White, Jake Lipiec en Olly Gorman in slechts acht maanden, is de LP een gewaagd, gedenkwaardig en zelfs verrassend document van een gedeelde droom, een vervulde ambitie en een gerealiseerde visie. I’m Not Sorry, I Was Just Being Me is een debuut waar veel mensen reikhalsend naar uitkijken en een duidelijke indicatie dat dit het begin is van een lange, vruchtbare reis voor King Hannah.
The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore (Atlantic/Warner)
Er zijn ongetwijfeld mensen op deze planeet die het droog proberen te houden tijdens een concert van The War On Drugs. Dat geldt niet voor ondergetekende. Die in 2018 in zowel Biddinghuizen als Amsterdam voor de bijl ging. Een emotioneel figuur? À la Louis van Gaal? Zoiets moet dat zijn.
Wat je dan zo raakt in die liedjes van Adam Granduciel en zijn gevolg is met name de meeslependheid van de muziek. Niet eens de teksten. Al zou Granduciel zingen over broodjes beschimmelde kaas, het zinloze worstelen met pandemievragen of waslijnen vol ondergoed; het zou niets uitmaken. Het is de muziek. We mogen juichen. Die eeuwige muziek, die er altijd voor ons is. Een vriend voor het leven. Zou ik in een god geloven, dan zou ik haar Muziek noemen. Zij, die je nooit in de steek laat.
The War On Drugs zetten zich met name op de kaart met de albums Lost In The Dream (2014) en A Deeper Understanding (2017). Denk aan instant hits als Red Eyes, en, nog wat imposanter, Under The Pressure. Songs die je meteen bij de kladden namen. Om nooit meer los te laten. Songs voor de eeuwigheid. Vrienden voor altijd. Betrouwbaar, door dik en dun. Altijd voor je klaar. Onovertroffen liefde.
Nummers met die hitgevoeligheid zijn niet eens te vinden op het tien tracks tellende I Don’t Live Here Anymore, terwijl er geenszins aan muzikale schoonheid wordt ingeboet op deze vijfde worp van de band uit metropool
Philadelphia. Want Granduciel laat zijn gitaar als vanouds zingen. Die hand op je schouder. Ja, dat schuurt tegen pathetiek aan. Eroverheen? Het voelt nou eenmaal zo.
Het knappe aan I Don’t Live Here Anymore is dat de opwinding wederom in de verstilling wordt gevangen. De beroering in de van de nodige elektronica en ontregelende saxofoon voorziene uptempotrack Victim mag er zijn – dansen is altíjd lekker – maar je echt vastklampen doe je het liefst aan meanderende songs als Living Proof, het ronduit monumentale, door soundscapes gedragen I Don’t Wanna Wait en I Don’t Live Here Anymore, wanneer Granduciel vocaal wordt ondersteund door Jess Wolfe en Holly Laessig van de New Yorkse indiepopformatie Lucius.
In tijden waarin we worstelen met een pandemie, die net zo ongrijpbaar als ellendig is, is het heerlijk dat we, oh lief en begrijpend escapisme, onszelf ongestoord mogen blijven verliezen in muziek die net zo troostend als opbeurend kan zijn. Het is tien keer raak op I Don’t Live Here Anymore, dat zonder twijfel nog een gooi doet naar de titel album van het jaar. “Is life just dying in slow motion? I’m getting stronger every day.” Pieter Visscher
’s Lands coolste ‘kick-in-your-face’ punkrock band Tusky heeft zojuist zijn gloednieuwe single-video ‘Trial & Terror’ online gezet, afkomstig van het nieuwe studio-album – de opvolger van debuutalbum ‘Rated Gnar’ uit 2018 – dat voorjaar van 2022 via Suburban Records verschijnt.
‘Trial & Terror’ is een knallend, uptempo punkrock anthem dat gaat over hoe het leven ineens om kan slaan. De song is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich afspeelde in de Amerikaanse staat Arkansas. De 20-jarige Scotty Scot werd onterecht veroordeeld voor een roofmoord waarvan hij zelf getuige was. Na een jarenlange juridische strijd werd Scotty uiteindelijk toch vrijgesproken.
Justin Ghijssen (ex-bassist van Tusky) is al vanaf het prille begin de vaste illustrator van de band. Sinds het verschijnen van de single ‘We’re Going Out Again’ brengt de band bij iedere single een 8 pagina tellende comic uit, dat het verhaal van Tusky’s mascotte Chase vertelt. Bij de release van het volledige album worden de bij elke single los verschenen delen gebundeld en als een volledig strip album uitgebracht.
Band
Vladimir Stevic – zang & gitaar
Sjors van Reeuwijk – gitaar
Quirin Wijgers – bas
Bas Allein Richir – drums
De in 2005 opgerichte post-hardcore/punkrock band John Coffey kondigde na zijn 3e album ‘The Great News’ in mei 2016 aan om voor onbepaalde tijd te stoppen. Het duurde echter niet lang voordat er een nieuw punkrock geboortekaartje werd rondgestuurd. Tusky werd geboren uit pure liefde tussen gitarist Alfred van Luttikhuizen, gitaar tech Sjors van Reeuwijk en drum tech Bas Allein Richir (alledrie afkomstig uit het John Coffey-team), aangevuld met bassist Justin Ghijsen, die later werd opgevolgd door John Coffey-bassist Christoffer van Teijlingen.
In 2018 volgde debuutalbum ‘Rated Gnar’ op Excelsior Recordings/V2, dat een hongerige en vurige band liet horen die sterk beïnvloed was door 90’s punkrock bands: fast & furious but yet very melodic & catchy. Een reeks clubshows en festivals volgde op o.a. Noorderslag, Zwarte Cross,MadNes, Jera on Air, Paaspop, Welcome to the Village en in Duitsland, België, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Spanje, Litouwen.
Het vertrek van de twee John Coffey-mannen Alfred en Christoffer werd uitstekend opgevangen door het aantrekken van Vladimir Stevic en Quirin Wijgers van de respectievelijk bands Pene Corrida en van All Doomed.
Discografie
2018: Rated Gnar – debuutalbum (V2 Records)
2019: Love Love Love – 5 track EP (V2 Records)
