Vorige singles van English Teacher waren veelbelovend, een zeg maar softe versie van de praatzang post-punk die momenteel zo in zwang is. Dat de nummers onze playlist net niet haalden kwam dan ook eerder door ruimtegebrek dan gebrek aan kwaliteit. Nieuwe single A55 is echter zo sterk dat we er niet alleen graag ruimte voor maken, maar het nummer maar meteen met de groots mogelijke bombarie lanceren, als nieuwe IJsbreker!
English Teacher komt uit Leeds en wordt aangevoerd door Lily Fontaine die onlangs haar bijbaan als serveerster in een Chinees restaurant kon opgeven en zich volledig op de muziek storten. Lily komt uit een geslacht met opvallend veel docenten. Bedoeling was dat ook zij voor de klas zou belanden, maar ze had dus andere plannen. Om toch een beetje tegemoet te komen aan de wens van haar ouders heeft ze haar band English Teacher genoemd. Haar bandleden heeft ze ontmoet op het Leeds College Of Music.
English Teacher heeft nog maar zeven songs online staan, A55 is de nieuwste en volgens ons dus beste. Het nummer heeft een mooie onheilspellende spanningsboog, de sterke stem van Lily, maar wat het echt afmaakt is een keyboard die klinkt als een vintage Mellotron.
A55 is de naam van een snelweg. De titel komt in het hele nummer niet voor. De tekst is trouwens zo cryptisch als maar kan, maar we kunnen er van uitgaan er de snelweg wordt gebruikt als analogie voor de leven of iets dergelijks.
Cameron is altijd een geweldige verhalenverteller geweest, die zijn weg vond naar de diepten van de plaatsen waar niet veel anderen kijken, en Oxy Music gaat verder op dat traject. Het staat vol met verhalen van mensen die buiten het systeem vallen en zich in de grijze gebieden van het leven begeven. In het ontwerp – de muziek, teksten en tracklist – ligt de reis die een persoon kan maken, als de omstandigheden zich voordoen – langs de weg van zwaar drugs- en alcoholmisbruik. Aanvankelijk geïnspireerd door Cherry van Nico Walker, werd Cameron aangespoord tot nog een ander commentaar op American Life, dit keer over de opioïdencrisis die het land heeft overgenomen. Over Oxy Music zegt hij: “Het album is een verhaal, een fictief werk, meestal vanuit het perspectief van een man. Uitgehongerd door een zinvol doel, verward over de toestand van de wereld en dringend behoefte aan een reden om te leven – een persoon kan, en volgens de laatste statistieken, in toenemende mate tot opioïden overgaan. Dit is een van die mensen.”
Hoewel Oxy Music donker had kunnen zijn, is het in plaats daarvan helderder en levendiger dan veel van Camerons eerdere werk, een stemmingsverandering die voor het eerst te horen was op Miami Memory uit 2019. Het wordt verteld vanuit een plaats van optimisme en door de lens van Cameron, zoals alleen hij het kan vertellen.
Net als bij het eerder uitgebrachte, “Sara Jo”, geeft “Best Life” een context van drugsgebruik om de confronterende aard van de hedendaagse realiteit te vervormen terwijl Cameron zingt over de gevoelens van onveiligheid die het leven online teweegbrengt: “I guess I’m just winning / But I get no reaction / My comments just don’t rank / Or my post tanks.” Geregisseerd door Jemima Kirke, geproduceerd door Jim Larson en met in de hoofdrol Kirke en Cameron, onderzoekt de video van het nummer het idee van wat het betekent om je “beste leven” te vinden door de onzekerheden van anderen te accepteren – in dit geval een huidaandoening zoals eczeem – als beminnelijke kwaliteiten.
“The Internet. Our great Totem of information dedicated to the Gods yet to visit from a future born out of 7.9 billion online versions of human history. A tower of love and hate, passion and terror, one million retweets of ten hundred thousand total fails. America’s funniest home videos. Our best, most dope memes crowned atop the statue – our greatest achievements, the shoulders that lift the grand dome of internet glory. The view from the top is gorgeous. A stunning likeness of the most like-able content. “And holding it up, the weight bearing colossus of whisper-solid data and hollow columns of caps locked opinions and giant pillars of twisted logic. Zero Likes. Zero Comments. Zero shares. Infinitely multiplied until too mountain-like to move. The greatest show on earth performed to an audience of nobody. “One percent is what we see and what we follow drifting atop the cloud. It’s beautiful, what we’ve created. And the masses below sing into the chamber, echoes of their love songs clashing and rebounding off one another’s – the messages too distorted to discern. Received by nobody. But necessary for everybody. “Let’s face it, we’ll never make content good enough for the Gods above. Let’s leave that to the disciples. The rest of us can just stay out here, living our best lives.” – Alex Cameron
Oxy Music, een intercontinentale inspanning, werd geproduceerd door Cameron met extra hulp van Justin Nijssen en Lilah Larson, en gemixt door Mount Kimbie’s Kai Campos (waarbij Daniel Trachtenberg ook “Best Life” mixte). Hij wordt vergezeld door een vertrouwd collega en zakenpartner, Roy Molloy (saxofoon), Henri Lindström (drums, percussie), Justin Nijssen (bas, gitaar, zang), Lilah Larson (gitaar, zang), Jess Parsons (piano, keyboards , zang), Chris Pitsiokos (saxofoon), Lloyd Vines (zang), Jason Williamson (zang) van Sleaford Mods en Jackie McLean (zang). De Europese tour start in de Pandora, TivoliVredenburg, op 19 maart 2022.
Weinig tot niets weten we van The Save Nines. Light house is de debuutsingle van de college kids uit Long Island (NY) die volgens de beknopte tekst op Spotify al een paar jaar samen muziek maken. Dat geloven we graag, want Lighthouse laat een op elkander ingespeelde band horen. Die goed naar The Doors heeft geluisterd. Lighthouse klinkt als een nummer dat goed had gepast op Waiting For The Sun, het meest beschouwelijke album van Jim en co. Een veelbelovende start.
Sipper is de artiestennaam van Joe Beerman uit New York. Beerman schudt liedjes uit zijn mouw. Sinds 2020 heeft hij er al ruim 50 losgelaten. Dat duidt op een einzelgänger en thuiswerker.
Stijl en kwaliteit variëren, maakt over het algemeen produceert Sipper heel goed te doene luisterliedjes in de droompop/shoegaze stijl. Zijn laatste release fuck sex dat verassende resultaten oplevert als je het googelt, is een zich langzaam uitrekkend gitaarnummer dat duidelijk maakt dat Sipper wat arrangeren en produceren betreft grote sprongen maakt. Nu nog wat werken aan de kwaliteitscontrole en Sipper zou wel eens een hele grote kunnen gaan worden.
Cate Le Bon brengt op 4 februari 2022 haar zesde studioalbum Pompeii uit wat op Mexican Summer verschijnt. Pompeii is helemaal alleen gecomponeerd in een soort vacuüm en voornamelijk geschreven op basgitaar. Cate Le Bon bespeelt elk instrument, behalve drums en saxofoon, op het album zelf en nam het album grotendeels alleen op met haar vaste kompaan en co-producer Samur Khouja in Cardiff, Wales. Cate Le Bon zal in maart en april door Europa touren.
De nummers van Pompeii, de opvolger van het in 2019 verschenen Reward waar Cate Le Bon een Mercury Price nominatie voor ontving, voelen opgeschort in de tijd. Liedjes geschreven voor nu, ontkiemen op wonderbaarlijke wijze uit in Le Bon’s interesses in de oudheid, filosofie, architectuur en goddelijke modaliteit. Een wereldwijde pandemie plus klimaatcrisis; botsende eco-trauma’s beangstigen, dus “What would be your last gesture?” vraagt ze. Maar Pompeii reikt verder dan de huidige crises om in te haken op wat Le Bon ‘een economie van tijdsvervorming’ noemt, waar het leven kronkelt, borrelt, rimpelt, smelt, verhardt, en zich onvoorspelbaar herdefinieerd, zoals lava – of liever, geluid.
“Pompeii was written and recorded in a quagmire of unease. Solo. In a time warp. In a house I had a life in 15 years ago. I grappled with existence, resignation and faith. I felt culpable for the mess but it smacked hard of the collective guilt imposed by religion and original sin.
The subtitle is: You will be forever connected to everything. Which, depending on the time of day, is as comforting as it is terrifying. The sense of finality has always been here. It seems strangely hopeful. Someone is playing with the focus lens. The world is on fire but the bins must go out on a Tuesday night. Political dissonance meets beauty regimes. I put a groove behind it for something to hold on to. The grief is in the saxophones.” – Cate Le Bon
Tim Presley’s schilderij hing aan de muur in de studio als een meditatief beeld voor Le Bon en werd gereproduceerd als een portret van haar voor de albumhoes. Hoe maak je muziek die klinkt als een schilderij? vroeg Le Bon zich af. Het resulteerde in verschillende lagen van synths met baslijnen geïnspireerd door Japanse stadspop uit de jaren ’80 – ontworpen om vrolijkheid en verlatenheid te brengen, Stella Mozgawa’s jazz-georiënteerde percussie gepatcht vanuit Australië, vocale arrangementen en Khouja’s bemoedigende aanwezigheid. Het is een kenmerkende sound voor Pompeii.
De eerste single van het album is Running Away. Een verhaal prachtig van aard maar met een bitter randje (‘The fountain that empties the world / Too beautiful to hold’), escapisme leeft als een folie voor de buitenwereld. Een eerbetoon aan herinnering, medeleven en sterfelijkheid voor altijd. De video werd geregisseerd door Casey Raymond en is opgenomen in The Factory in Porth, Wales. Le Bon speelt er samen met saxofonist Euan Hinshelwood.
De tweede heet Moderation: “Moderation” is a nod to the daily dilemma of trying to curb inherited and novel habits, when you want to eat the moon, and an essay written by the architect Lina Bo Bardi in 1958 that continues to kick hard. The video is filmed through a window of hers.”
En de nieuwste single die sinds een week uit is heet Remembering Me: “Remembering Me is a neurotic diary entry that questions notions of legacy and warped sentimentalism in the desperate need to self-mythologise.”
Cate Le Bon tourt in het voorjaar door Europa:
11 april – AB, Brussel
12 april – Paradiso, Amsterdam
Ga voor alle showdata naar www.catelebon.com
Doud wil kennelijk niet beroemd worden. Er valt namelijk niks over de goede man te vinden. Google je Doud en je leert dat het een naam is die veel voorkomt in India. AHA staat wel op Youtube , maar de comments zijn uitgeschakeld. Check je zijn label en je zult zien dat de laatste update van 2 jaar geleden is.
Meestal staan er op Spotify nog wel een paar regels, maar die zijn in geval van Doud weinig verhelderend. ‘Ik ben hier op deze (saaie) aarde gezet ten tijde van grote nood om voor opwinding, sex appeal en filosofie te zorgen. Ciao! Luisteraars heeft hij (882 p/m nog maar) in de VS en Bangkok. Zijn meeste fans zitten in Atlanta. Op de foto staan twee mannen met baard en bril, waarvan de een belangrijker lijkt dan de ander, want die heeft twee (ouderwetse) telefoons vast.
Doud heeft sinds 2018 één mini-album en vijf singles gereleased, lo-fi liedjes type bedroompop. De credits staan op naam van Doud of Anthony Doud, die uiteraard niet op Insta of FB zit. Opvallend is dat in de meeste producties een sax zit, waarschijnlijk speelt Antony Doud dus saxofoon.
Resumerend: (Antony) Doud lijkt een sax spelende slaapkamermuzikant van Indiase afkomst uit Atlanta, Georgia te zijn, maar zeker weten doen we dat dus niet. Wat we wel weten is dat als hij echt niet beroemd wil worden hij moet ophouden met het fabriceren van zulke aanstekelijke liedjes als AHA dat vanwege zijn scherpe gitaarsolo, zwoele sfeertje en falsetto zang meer dan een beetje aan Prince doet denken.
Penguin Showcases goes online on Streamsonic
19 – 20 – 21 – 22 January | on your nearest internet device
The “Place to be” during ESNS is at the (Free) Penguin Showcases at Drie Gezusters, Grote Markt, Groningen. 250 bands, 7 stages, 3 days, tens of thousands of music hungry beasts.
That’s where the magic happens!
Breaking news:
“No” to live ESNS, 19-20-21-22 January.
“Yes” to Penguin Showcases @ Streamsonic, 19-20-21-22 January.
Live music is the best. Until we can get sweaty, wet and dirty on stage again, we have to keep the spirit alive. Penguin Showcases found a good opportunity with our partner in crime, Streamsonic, as we did last year to handle the cancellation of our live showcase festival: A free showcase festival online where you can discover the future stars. https://streamsonic.live
Timetable is out now! Go check it out down below. 👇
Skyelar is een muziekproject van singer/songwriter/producer Jaklien Verham uit Utrecht, in de stijl indie/alternative. Jaklien heeft in het verleden jaren als zangeres op het podium gestaan met diverse bands door heel Nederland en trad in 2013 onder andere op bij Paradiso voor het jaarlijkse festival van ‘Pinguin Radio (via de 2minutenshow) met haar toenmalige band ‘Rumours’.
Eind deze maand komt de vijfde single uit ‘Moon Dogs’ van het aanstaande album dat in april 2022 uitkomt. Op eerdere releases kreeg Skyelar al vele positieve reacties van recensenten uit landen als Duitsland, Spanje, Zweden, Finland, Ecuador, de VS en het VK. Daarnaast is de muziek ook opgenomen in verschillen de afspeellijsten op Spotify en eerdere singles waaronder ‘Big Town’, zijn gedraaid op de indiestream van ‘Pinguin radio’.
Graag wil zij in het voorjaar haar muziekproject ook live op het podium neer gaan zetten met band, mooi licht en in samenwerking met een goed geluidsbedrijf. Er zullen live video opnames worden gemaakt van 5 nummers van het eerste album (dat in april uitkomt) op een unieke locatie te Utrecht. Hiervoor heeft zij reeds vijf te gekken muzikanten gevonden. De formatie zal naast Skyelar zelf als zangeres, bestaan uit twee gitaristen, een bassist, drummer en toetsenist.
Is haar muziek je al opgevallen en wil je haar graag steunen bij dit avontuur, ga dan snel naar https://www.voordekunst.nl/projecten/13143-skyelar-showcase-video
Things Will Be Fine is de tweede single van Metronomy’s aanstaande album Small World. De Britse bende rond songschrijver Joseph Mount grijpt op hun zevende studioalbum terug naar de simpele geneugten van het leven en de natuur. Het nummer speelt met zonnig optimisme in op moeilijke situaties, al is het maar om jezelf te sussen. De video is een nostalgische lofzang die in het teken staat van hun tienerjaren, toen alles nog een stuk eenvoudiger was:
“A sort of pseudo role-play therapy session in which we all re-visit our teenage selves. Everyone ended up more scarred than they did before making it…apart from Michael and his f*#king guinea pigs”.
Destroyerkennen we zo onderhand wel. Achter die naam gaat de Canadese zanger-dichter-muzikant Dan Bejar schuil, die in het verleden de Graadmeter heeft verrijkt met prachttracks als ‘Tinseltown Swimming In Blood’, ‘Ken’ en ‘Crimson Tide’. Resteert de vraag wie is de Tintoretto uit de song Tintoretto, It’s For You?
Een Italiaans kunstschilder weet Wiki, actief in de Renaissance. Zijn belangrijkste claim to fame is het grootste schilderij ooit gemaakt. Het heet het Paradijs, hang in een paleis in Venetië en meet 7 bij 22 meter.
Terug naar Destroyer. Waar komt het idee vandaan om een lied te schrijven, een dansbaar, maar duister en onrustig nummer over deze navolger van Michelangelo? Dat is een lang verhaal dat er kort samengevat op neerkomt dat kunstkenner Bejar Bijbelse thema’s herkent in het werk van Tinteretto, die ook hem bezig houden. Dat het leven eindig is bijvoorbeeld en de duivel altijd op de loer ligt.
Het nieuwe album van Destroyer draagt de schone titel Labyrinthitis en verschijnt op 25 maart.
