Category: Nieuwe Muziek

Mogwai – As The Love Continues

Mogwai – As The Love Continues (Rock Action/Mattan)

Hoe je het ook wendt of keert, Mogwai is een van de bijzonderste bands van de laatste pakweg 30 jaar. Waarom met name ligt opgesloten in de bijzondere gewoonte van de band om het stemgeluid van zanger/gitarist Stuart Braithwaite zo min mogelijk te benutten. Dat terwijl hij een zeer begenadigd zanger is. Zoals hij ook weer bewijst met de sublieme postrocksong Ritchie Sacramento.

Doe dat toch vaker! Je zou het willen schreeuwen naar de band. Benut die stem van Stuart. Doe het ten minste tijdens een track of vijf. Maar nee.. Omdat Mogwai ervan overtuigd is dat de muziek van een nummer echt om een tekst moet vrágen. Dat vonden ze dus het geval bij Ritchie Sacramento.

Braithwaite legt het uit: “Ik voelde echt dat de track een tekst moest hebben. In plaats van het heel willekeurig te maken. Om deze keer een verhaal en het iets tastbaarder te hebben. Het was geen erg comfortabele ervaring, moet ik zeggen. Maar ik denk dat het best belangrijk is als kunstenaar jezelf af en toe in een ongemakkelijke positie te manouvreren.”

Waarmee Braithwate natuurlijk de spijker boven op de kop slaat. Want muziek moet schuren. Zonder wrijving geen glans, toch? We weten het allemaal. Het geldt voor zoveel dingen tijdens ons aardse bestaan.

Met Fuck Off Money verlaat de band ook enigszins de comfortzone van postrock. Van de epische gitaarsongs. Hoewel het bijna zes minuten durende nummer in  een eindsprint van tweeënhalve minuut toch nog sonische geluidswallen weet op te werpen, die in de verte zelfs wat doen denken aan Godspeed! You Black Emperor. Gelijkgestemden, sowieso. Terwijl Fuck Off Money nog start als een soort pastiche op Kelly Watch The Stars van Air, afkomstig van het klassieke Moon Safari uit 1998.

Het is opvallend dat er wat vaker, ostentatiever met name, elektronica wordt gebruikt op As The Love Continues, hoewel de band daar natuurlijk nooit vies van is geweest. Altijd een andere plaat maken, luidt het credo van de Schotten, die überhaupt een broertje dood hebben aan herhalingsoefeningen.

We horen op As The Love Continues echo’s van Joy Division, New Order en Smashing Pupkins (Drive The Nail) en natuurlijk is Sonic Youth nog altijd van invloed op het geluid van de band. Dat nog altijd zeer herkenbaar is als Mogwai en na een draaibeurt of tien kom je er zelfs achter dat dit weleens het sterkste album kan zijn dat je in 26 jaar tijd gehoord hebt van de vier helden. Geschreven en opgenomen tijdens de pandemie. Is die toch nog ergens goed voor. Sterker: As The Love Continues kan weleens, zo rond Kerstmis, worden verkozen tot beste album dat dit jaar is verschenen. Neem zo’n fenomenaal opgebouwde laatste  song als It’s What I Want To Do, Mum ook. Om te janken bijna; zó goed! En daar zal je ze hebben, de tranen… Pieter Visscher  

Night Beats – Revolution

Het Texaanse Night Beats bestaat al even, tien jaar en vier albums om precies te zijn. Loon naar werken heeft de band nog niet echt gehad. De vraag is of Revolution daar verandering in zal brengen.

Waarschijnlijk niet. Dat laat echter onverlet dat als het gaat om authentieke Amerikaanse garagerock er weinig bands zijn die zo betrouwbaar en bevredigend zijn als de club van Danny Lee Blackwell. De derde single van het binnenkort te verschijnen vijfde album van Night Beats biedt een weelde aan fuzzy gitaren en het soort trage boogie ritme dat terug gaat naar de tijd van de godfather van de Texaanse psych-rock, Roky Erikson. Door een lichte trilling heeft Danny Lee’s stem wel iets weg van die van Marc T-Rex- Bolan.

Een belangrijk verschil met ouder werk van Night Beats is dat Revolution niet klinkt alsof het in een wastrommel is opgenomen, maar in een goed geoutilleerde studio. Dat zou een positieve invloed kunnen hebben op het bereik van de single.

Outlaw R&B, het beloofde nieuwe album van Night Beats volgt begin juni.

 

Pom Pom Squad – Head Cheerleader

Mia Berrin is de aanvoerster van Pom Pom Squad uit Brooklyn. De oogst tot dusver is een tweetal EP’s en een handvol singles.  De rode lijn in het verzamelde werk van Pom Pom Squad is Mia’s expressieve stem, een stel messcherpe gitaren en ironische teksten waaruit blijkt dat Mia’s mannenbeeld niet geheel positief is. Dit alles wordt gegoten in de vorm van Blondie-aanse popsongs.

Deed men alles to voor kort nog gewoon zelf, zo goed en zo kwaad als dat ging. Inmiddels is Pom Pom Squad is opgenomen in de City Slang familie (Calexico, King Hannah en Caribou o.a.).

De kans dat de band nu zal opstoten in de vaart der volkeren is derhalve flink toegenomen.

Mandrake Handshake – Monolith

Het negenkoppige Mandrake Handshake vist in dezelfde vijver als Squid en Old Country New Road. Vaak wordt voor hen de term post punk uit de kast gehaald, maar misschien is studentenrock wel een betere benaming. Campus rock kan ook, genoemd naar de plek waar de meeste muzikanten hebben leren kennen.

Daarnaast zijn de verschillen tussen genoemde bands groter dan de overeenkomsten. En behalve van Gang Of Four en Talking Heads houden ze ook allemaal van Radiohead, de studentenrockband bij uitstek. Een andere overeenkomst is de lengte van hun songs. Zes minuten is niks, zeven minuten zo’n beetje het gemiddelde. Dat zijn eerder hippie dan (post) punk lengtes. 

Mandrake Handshake komt uit studentenstad, Oxford. De bandleden vonden elkander in een belangstelling voor, we citeren de bio; ‘krautrock, funk, Japanse animatie en Latijnse pastorale poëzie’. Het extract van hun mix hebben ze flowerkraut gedoopt. De bandnaam komt van een nummer van de psychedelische rockband The Brian Jones Town Massacre.  Chemische inspiratie lijkt dus ook een rol te spelen. Monolith is pas hun 4e single van

Mandrake Handshake komt dus nog maar net kijken, maar heeft nu al onze warme belangstelling.

Money & The Man – La Balada Del Hombre

La Balada Del Hombre begint met een klassieke flamenco lick. Op elektrische gitaar. Het zet de toon voor een opgewonden standje van een song van net anderhalve minuut. Tussen start en finish ontploft er een klein bommetje.

De Spaanse sfeer wordt goed volgehouden zonder dat er sprake is van een parodie. Dat wil niet zeggen dat de nieuwe single van Money & The Man niet vrolijk stemmend is. Hun lekker lompe polderrock doet je verlangen naar de lucht van bier, zweet en weed. Als dat al op plaat overkomt, kun je nagaan hoe Money & The Man er live wel niet in zal hakken!

Billie Marten – Creature of Mine

Singer-songwriter Billie Marten bracht in april de tweede single van haar aanstaande album Flora Fauna uit. BBC Radio 1 had de primeur en bombardeerde het nummer direct tot ‘Hottest Record In The World’. Billie Marten groeide op in het Britse North Yorkshire en kwam in haar tienerjaren in aanraking met de muziek van o.a. Nick Drake, Joni Mitchell en Kate Bush. In die periode leerde ze gitaar spelen en begon ze met het schrijven van haar eigen nummers. Vijf jaar na het uitbrengen van haar debuutalbum – en het ontvangen van een BBC Sound Of 2016 nominatie – is de 21-jarige Billie Marten klaar om indieharten te veroveren.

Josephine Odhil – Fly On The Wall

Het is mogelijk dat je Josephine Odhil eerder hebt gehoord, als Odille of als frontvrouw van The Mysterons, het exotische zusje van Jungle By Night. Het is zo goed als onmogelijk dat je niet veel meer van haar gaat horen.

Haar debuut als Josehine Odhil is namelijk van een betoverende schoonheid. Iets dat ook al is opgevallen in diverse buitenlanden. Een Portugese site spreekt van ‘mystieke en charismatische stem. En een zorgvuldige een boeiende melodie’. Een Brits blog roemt de ‘tedere gitaar, de vluchtige synths die voor een ongelofelijke lichtheid zorgen’. En onze vrienden van 3v12 noemen Josephine in één adem met bands als Melody’s Echo Chamber en Beech House. We mogen dus wel stelen dat de release van Fly On The Wall niet onopgemerkt is gebleven.

illuminati hotties – MMMOOOAAAAAYAYA

Een nieuwe naam (voor ons dan) en wat voor een! illuminati hotties is een punkkwartet uit L.A. De dame en heren hebben al drie albums uitgebracht die niet niets hebben gedaan, maar ook weer niet zoveel dat ze onze kust hebben bereikt.

MMMOOOAAAAAYAYA lijkt een ander lot beschoren. Bij punk denk je al snel aan een beetje boze boys en girls die iets op hun lever hebben, maar de hotties zijn van de fun. Dat gold al voor oudere liedjes maar helemaal voor het aanstekelijke MMMOOOAAAAAYAYA. Nog even over de band en zijn naam. Het hotties (je schrijft de bandnaam in kleine letters) lijkt enigszins ironisch bedoeld, want als je de foto’s bekijkt zie je dat de bandleden het niet van hun uiterlijk moeten hebben. Niet dat ze lelijk zijn, verre van, maar hot is anders.

Het illuminati komt waarschijnlijk ook met een vette knipoog, want verwijst naar een van de oudere complottheorieen, dat een geheimgenootschap al sinds het einde van de 18e eeuw aan de onzichtbare touwtjes trekt. Een voorganger van QAnon dus.

Voor de muziekbeleving maakt dit allemaal dus niks uit. Als je niet vrolijk wordt van MMMOOOAAAAAYAYA moet je misschien eens bellen met een hulplijn.