LowaddictsSoundsystem – Night and Day

LowaddictsSoundsystem is een genre-bending electro-trio uit de lage landen. Maar dat is niet de reden dat ze zo heten. De bandnaam is geïnspireerd door het zo node gemiste polderfestival waar Dillan, Maaike en Tessa tot de ontdekking kwamen dat er eigenlijk maar twee soorten muziek zijn: goede en slechte.

Mocht je nog niet bekend zijn met de zwoele zomeravond pop van LowaddictsSoundsystem is Night & Day een uitstekend opstappunt. De nieuwe single heeft alles wat LowaddictsSoundsystem boven het festivalveld doet uitsteken; sterke liedjes, aanstekelijke beats en overtuigende zang.

Night & Day is ook geen toevalstreffer, de band heeft een hele berg nummers van dit kaliber op voorraad. Aangezien LowaddictsSoundsystem live ook dik in orde schijnt te zijn lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat we het trio zullen zien op de plek van conceptie.

L’objectif – Drive In Mind

L’objectif uit Leeds heeft hun eerste single uitgebracht genaamd “Drive in Mind”. Ook zijn ze de nieuwste aanwinst van het label Chess Club Records. L’objectif bestaat uit vrienden Saul Kane (vocals, gitaar), Louis Bullock (drums), Ezra Glennon (bass) en Dan Richardson (gitaar).

Saul over de single:

“I started thinking about drive-in cinemas and those massive screens that they have with everyone parked watching the events of the film unfold. The idea of people coming to watch the contents of someone’s mind was interesting to me, the thoughts, anxieties and all the things you don’t want people to see exposed on a big screen. The lyrics are statements, ideas and observations that I was thinking around the time I wrote it, a cluster of thoughts exposed and amplified through song.”

Fletcher Gull – Transgressive Soliloquy

Wie van onalledaagse muziek houdt is bij Fletcher Gull aan het juiste adres. Je hoeft alleen maar naar de titels van zijn songs te kijken – Hypothermia/ Deciduo/Heaven Is Just Around The Corner- om te weten dat je van hem geen sentimentele liefdesliedjes hoeft te verwachten.

Met nieuwe single Transgressive Soliloquy doet hij er nog een schepje bovenop. Volgens de auteur is zijn nieuwe single ‘een bespiegeling over de eigentijdse manier van leven en door technologie veroorzaakte vervreemding’. Over de tekst kan je verschillende bomen opzetten, maar laten we het bij de muziek houden.

Fletcher noemt Leonard Cohen en Flaming Lips als lichtende voorbeelden. Van de eerste heeft hij de filosofische inslag, van de tweede zijn genre overschrijdende composities. In de praktijk zijn Fletchers songs toegankelijker dan je op basis van deze beschrijving zou kunnen denken.

Transgressive Soliloquy mag dan geen meezinger zijn, mee neuriën kan makkelijk en is na een paar keer luisteren zelfs vrij moeilijk te vermijden. Dat maakt de zanger-componist uit het Australische Wollongong niet alleen interessant, maar ook veelbelovend.

Them Dirty Dimes – Keep Diggin’

Keep Diggin’ is de vierde single en de focustrack van het album ‘In Gold We Trust’ van de Groningse band Them Dirty Dimes.

Keep Diggin’ is gebaseerd op de California goldrush, en tegelijk een aanklacht tegen het pompen van gas in Groningen en wereldwijde geldzucht. De americana-achtige track komt langzaam op stoom met ouderwetse banjo en viool (Heta Salkolahti, Town of Saints), maar het duurt niet lang voordat de track ontspoort.

Album ‘In Gold We Trust’

Na te hebben gespeeld op Eurosonic en geselecteerd te worden voor de Popronde, gebruikte Them Dirty Dimes de lockdown om hun debuutalbum op te nemen. De Groningers lieten zich voor ‘In Gold We Trust’ muzikaal en thematisch inspireren door de decennia voor de oorlog. Van New Orleans brass tot late night jazz en van sousafoon tot zingende zaag: met veelzijdige sessiemuzikanten is het album een bloemlezing geworden van traditionele instrumenten en stijlen. Twaalf muzikanten, dertien tracks en vierentwintig karaats.

Qua thematiek grijpt het album ‘In Gold We Trust’ terug op de goudkoorts, macht en corruptie van een eeuw geleden. Tegelijk trekt het daarin parallellen met de huidige tijd van populisme, nepnieuws en machtige multinationals. Die thematiek wisselt het af met universele thema’s als liefde, dood en drank. En dan met een flinke scheut ironie.

Het album In Gold We Trust is vanaf 12 maart te streamen op Spotify, Deezer, Tidal en Apple Music. In de betere platenzaak en de webshop van de band is de plaat op vinyl en cd te bestellen.

King Hannah – State Trooper

Een goede cover doet recht aan het origineel, maar draagt ook duidelijk het stempel van de maker. Zo beschouwd is de interpretatie van King Hannah van Bruce Springsteen’s State Trooper een zeer geslaagde onderneming.

King Hannah is gespecialiseerd in broeierige rocksongs die meestal uiteenvallen in een gezongen deel en een instrumentale coda. In part one vertoont Hannah Merrick dan haar verleidelijke zangkunsten en pakt Craig Whittle in het slotdeel ouderwets uit op gitaar. Dat patroon hanteert het duo ook voor hun versie van State Trooper.

Het origineel van The Boss is een donkere, galmende neo rockabilly track over een man die duidelijk iets op zijn geweten heeft. Wat blijft onduidelijk. Zijn grote angst is te worden aangehouden door een State Trooper. Het nummer staat op het meest sobere album van The Boss, Nebraska (1982). King Hannah haakt in op het paranoia karakter van het origineel, maar blijft uiterst cool. Eén keer maar ontsnapt er een kreet uit Hannah’s keel. Je ziet haar zo voor je dolend in het donker op een highway ergens in Amerika. De blik niet op de weg maar voortdurend turend in de achteruitkijkspiegels.

black midi – John L

Cavalcade is een dynamisch, liefdevol en inventief vervolg op het alom geprezen Schlagenheim uit 2019, “a labyrinth with hairpin-turn episodes and lyrics full of dourly corrosive observations” (New York Times, Best Albums of 2019). Ondanks de toch al verheven basis die het debuut gelegd heeft, bereikt dit album prachtige nieuwe hoogten en is er een overvloed aan genres en invloeden te horen én te zien.

black midi — Geordie Greep (gitaar, primaire zang), Cameron Picton (bas, zang) en Morgan Simpson (drums) – stel je Cavalcade voor als een lijn van mythisch grote figuren, van een cultleider die in moeilijke tijden is vervallen en een oud lijk gevonden in een diamantmijn van de legendarische cabaretier Marlene Dietrich, die verleidelijk langs hen slenterde. “When you’re listening, you can imagine all the characters form a sort of cavalcade. Each tells their story one by one and as each track ends they overtake you, replaced by the next in line,” merkt Cameron op.

De lead single & album opener John L., welke samen met B-kant Despair ook op 12″ zal uitkomen, begint met een massief, hitting hard as hell geluid dat we kennen uit het King Crimson tijdperk, opgestuwd door Jerskin Fendrix op viool. Het geschilderde verhaal is een gitzwarte komedie over wat er met sekteleiders gebeurt als hun volgers zich tegen hen keren. De al even omvangrijke video werd geregisseerd door choreografe Nina McNeely, bekend van haar werk aan Rihanna’s ‘Sledgehammer’ en Gaspar Noe’s Climax.

De basis voor Cavalcade is gelegd in 2019 tijdens het touren door improvisatie, maar zijn later door de individuele bandleden thuis uitgewerkt. Na de eerste opname van “John L” met producer Marta Salogni in Londen, bevond de band zich in de zomer van 2020 in de toepasselijk genaamde Hellfire Studios, in de bergen van Dublin, onder het oog van John ‘Spud’ Murphy.

Geordie over de opnames: “It worked really well with John. We wanted a natural, open sound combined with fourth wall breaks – for lack of a better expression. Do you know on record when you can hear the tape screeching, the things that make you aware that you’re listening to a recording? [With a lot of records] it feels like either you’re listening to the ECM, high-fidelity, 25 mic amazing sound or you have the lo-fi album full of crazy effects. And I thought, ‘Why not have an album where you combine the two?’ That was one of the main ideas going into it and John was very keen on that idea.”

Omdat het originele bandlid gitarist / zanger Matt Kwasniewski-Kelvin de tijd nam om zich te concentreren op zijn geestelijke gezondheid, koos black midi ervoor om hun geluid op Cavalcade te versterken, in plaats van het te repliceren, met saxofonist Kaidi Akinnibi en toetsenist Seth Evans. In de bijlage een vernieuwde bio, teksten, intrumentatie en credits, wav radio edit van John L en zoals alleen black midi heeft, high res “”persfoto’s”” afkomstig van de Anthrox studio’s.

April March – Allons-y

April March heet natuurlijk niet echt zo. Het is de nom de plume van Elinor Blake. De zangeres uit New York heeft de respectabele leeftijd van 55 bereikt, maar had misschien nog liever 75 willen zijn. Dat behoeft enige uitleg.

Miss March is al haar hele loopbaan in de ban van Serge Gainsbourg en zijn creatie de Yé-Yé filles. Ze zingt vaak in het Frans en haar songs klinken alsof ze in 1965 -haar geboorte jaar- zijn opgenomen. Ironisch genoeg is haar grootste succes een Engelstalig nummer. Chick Habit (1995) zit in een van de films van Quintin Tarantino.

April heeft nu de handen ineen geslagen met Olivia Jean Markel, een sessie-gitariste uit het Jack White kamp. Jack heeft op zijn label twee albums van Olivia Jean uitgebracht. Die laten horen dat ook zij (31) de sixties graag bewust had meegemaakt.

De dames hebben samen een EP gemaakt voor Jack’s Third Man Records. Op Palladium staan drie retro a go go songs in zowel een Franse als Engelstalige uitvoering. Single Allons-y c.q. Let’s Go klinkt als de herkenningstune van politieserie uit de tijd dat van minijurken, paardenstaarten en zwart wit tv. Francofoon als wij soms zijn draaien wij Allons-y waarop April soort van rapt en Oliva stevig rockt.

Pale Puma – I Don’t Wanna Be Strange

Pale Puma has a knack for writing songs that really mooooove.
Take the new single ‘I Don’t Wanna Be Strange’, which does not need long to warm up to take off. Sheets of fleet-footed acoustic guitar are strummed to a blur. Synths whir. A piano purrs. Django Duijn’s Morrissey-esque vocal movements and thoughts take you along in a flight. Above all else, this song’s backbone is the kind of drumbeat that begs to be tapped out on a steering wheel.

Pale Puma is the project of Amsterdam based musician/songwriter Django Duijns. He crafts dreamy pop noir, taking inspiration from hazy modern day pop like Alvvays, Beach Fossils and in equal measure 60’s/70’s legends like George Harrison and Françoise Hardy. His father bought him his first guitar at 16, opening him up to the illuminating world of songwriting. In his songs he captures a melancholic drive, combined with a keen eye for introspection.

POLICE CAR COLLECTIVE – I THINK I THINK TOO MUCH

POLICE CAR COLLECTIVE heeft dit jaar tot nu toe elke maand een single uitgebracht. Als het duo uit Liverpool dit tempo volhoudt hebben we eind dit jaar een volwaardig album met 12 nummers.

Met volhouden bedoelen we niet alleen de snelle productie, maar ook de hoge kwaliteit. En de variatie. Debuutsingle ALLTHETIME was een tijdloze ballad met mooie elektronische begeleiding en sterk koorwerk. Opvolger MINE was een vlotte neo new wave track met een basloopje waar Peter Hook (Joy Division/New Order) zich niet voor zou schamen.

Single drie, I THINK I THINK TOO MUCH is weer lekker energiek, en poppy zonder plat te worden. De bewerkte zang is van nu, de keyboard-solo zo retro als maar kan. Al met al bevestigt de nieuwe release van Tyler Plazio en Simon Quigley wat we al meteen vermoedden; kan wel wat worden dat POLICE CAR COLLECTIVE.

Sorry – Cigarette Packet

Laten we hopen dat de door Tik Tok gedicteerde songlengte snel weer wordt verlaten, want sommige nummers mogen wel wat langer duren dan twee minuten. De nieuwe single van Sorry bijvoorbeeld.

Cigarette Packet is het muzikale equivalent van een animatiefilm. In het elektronische geluidsbeeld barst het van de gekke geluidjes variërend van een cowbell tot anime stemmetjes. Zangeres Asha Lorenz laat zich niet van de wijs brengen door het rumoer op de achtergrond. Daar heeft ze ook geen tijd voor. Opgejut door een metalen snaredrum  declameert ze in rap tempo een tekst over eh….stoppen met roken?