Nieuwe Muziek Archieven - Page 395 of 1005

Indigo Pastel – Faith

Indigo Pastel kwam bovendrijven in de talentenpoel die Penguin Artists heet. Faith is de debuutsingle van de Zeeuwse band en een uitstekende binnenkomer.

Leven in Zeeland heeft onherroepelijk invloed op de inwoners zeker op die met een artistieke aanleg zoals Tim Roos, zanger en componist van Indigo Pastel. De bandnaam is de kleur van de lucht boven zee net voor zonsondergang. De naam verraad een visuele insteek. Gevraagd naar zijn invloeden noemt Roos op de eerste plaats ook een aantal beeldende kunstenaars.

De video van Faith illustreert zijn romantische inborst. De VVV van Zeeuws Vlaanderen zal zeker blij zijn met het idyllische beeld dat de clip schets van de provincie. Helemaal wolkenloos is Indigo Pastel niet. Onder het spiegelende oppervlak van de fraaie melodie en satijnen productie schuilt een tekst over tunnels en licht. Wat zong George Michael ook alweer?

We hebben er het volste vertrouwen in dat we nog veel meer van Indigo Pastel gaan horen.

Sylvie Kreusch – Wild Love

In Nederland leerden we Sylvie Kreusch kennen als vrouwelijke helft van Warhaus. Haar talent is echter te groot om te lang tweede viool te spelen. Dus trok ze een paar jaar geleden de stoute schoenen aan en begaf ze zich op het solopad.

Een verstandig besluit mogen we wel stellen. Niet voor niets wordt er in Vlaanderen al gefluisterd over de nieuwe ‘grande dame’ van de Belpop. Wie na twee EP’s en drie singles nog twijfelt aan Sylvie’s niet onaanzienlijke aanleg en intercontinentale aantrekkingskracht hoeft alleen maar naar Wild Love te luisteren. Sylvie verleidt en betovert in een smeulende ballade die niet had misstaan op de soundtrack van Twin Peaks.

Teddy’s Hit – The Talk

Teddy’s Hit is een van de paradepaardjes van Tim Knol’s I Love My Label label. De band lijkt in weinig op de Euro-Americana waarmee Tim zelf naam maakte. De parapluterm voor het soort muziek dat Teddy’s Hit uitstoot is garage, maar het Amsterdamse trio flirt ook met lo-fi, shoegaze, dreampop en andere soorten rock waarin de gitaar het hoogste woord heeft.

Opvallend is dat de Teddy’s zelden in herhaling vallen. Je herkent de band aan de zang(er) en energie, maar smaken verschillen per track. Nieuwe single The Talk is een post-punkerige net niet ballad. In de eerste helft horen we een band die de kunst van het weglaten verstaat. In deel twee gaan de trossen los. In part III nemen de gitaren het roer over. In de studioversie blijft The Talk net binnen zijn oevers, maar alles wijst er op dat live de sluisdeuren wagenwijd open gaan. Hopelijk kunnen we nog voor het festivalseizoen een prik gaan halen.

Dora Jar – Multiply

De eerste keer dat Dora Jar de geur van een popconcert opsnoof was toen ze als vierjarige de rolstoel van haar zus backstage duwde bij een van de Bridge School benefietconcerten die Neil en zijn toenmalige vrouw Peggy Young jaarlijks organiseren voor kinderen met ernstige spraak en/of fysieke handicaps. Vanaf dat moment was het Dora duidelijk wat ze met haar leven wilde doen.

Ambitie alleen is echter niet voldoende. Zonder talent kom je niet ver. Afgaande op haar twee tot nu toe verschenen singles gaat Dora Jar heel ver komen. Het vorige week verschenen Multiply is ondanks het gitaargeweld aan het slot een klein liedje. Het nunmer duurt krap twee minuten. Kort dus, maar krachtig en lang genoeg voor Dora om te laten weten dat ze er is. En voorlopig niet van plan is om weg te gaan.

Tame Impala – Breathe Deeper

The Slow Rush, het vierde album van Tame Impala, werd in februari 2020 uitgebracht en kreeg brede bijval. Kevin Parker scoorde zijn tweede nummer 1-positie in Australië, zijn hoogste album tot nu toe in zowel de VS als het VK én behaalde veertien wereldwijde top 10-noteringen (waaronder een nummer 2-positie in de Nederlandse Album Top 100).

De nieuwe limited edition kleurenversie van The Slow Rush – voor het eerst sinds de release opnieuw gedrukt – komt op crèmewit vinyl en bevat o.a. de singles Lost In Yesterday, Borderline, It Might Be Time en Is It True. En er is een nieuwe videoclip; Breathe Deeper!

S.G. Goodman – The Way I Talk

The Way I Talk is een Americana variant van meisje met scheurgitaar. Het begin is rustig, maar als na anderhalve minuut de eerste gitaren beginnen rond te zingen weet je zeker dat het gaat gaat spoken. Het crescendo weerspiegelt het thema van de song, de dreiging van de agrarische multinationals voor het traditionele, kleinschalige boerenbedrijf. Als farmer’s daughter weet S.G. waar ze over zingt.

The Way I Talk is mogelijk het beste, maar gelukkig niet het enige goede nummer van het debuutalbum van Shania ‘S.G.’Goodman uit Blue Grass State, Kentucky.

De andere songs zijn wat rustiger en rootsier, meer in lijn van de albumtitel, Old Time Feeling. De man die mede verantwoordelijk is voor het welslagen van het eerste album van miss Goodman is Jim James, een naam die we herkennen als die van de frontman van My Morning Jacket. S.G. komt met de warme aanbeveling voor fans van Jason Isbell, Daniel Romana en My Morning Jacket dus.

Greta Van Fleet – Age Of Machine

Net op tijd voor kerst komen de Greta’s met een mooie ballad op de proppen. Age Of Machine is weer zo retro als bruin-oranje behang. We menen de bron te kunnen herleiden tot de Britse bluesrockband Free met een mespuntje Cheap Trick voor het glam-gehalte.

Een kleine zeven minuten duurt het feest. Genoeg tijd dus voor Jake Kiszka om twee keer breed uit te pakken op zijn gitaar. 16 april is de releasedatum voor het tweede album van Greta Van Fleet. Achter de knoppen zat ditmaal Greg Kurstin die o.a. Beck, Foo Fighters, Sir Paul en een heel leger hitacts als klant heeft.

De mysterieuze en misschien wel filosofische titel van het tweede Greta Van Fleet album is Battle At Garden’s Gate. Afgaand op de video van Age Of Machine zou die garden wel eens het hof van eden kunnen zijn. De clips zit zo barstensvol symboliek en experimentele beelden dat er vast een heel verhaal achter zit. Daarover vast later meer.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 52 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

Burial, Four Tet, Thom Yorke – Her Revolution (IJsbreker)
Greta Van Fleet – Age Of Machine
Sylvie Kreusch – Wild Love (BE)
Dora Jar – Multiply
S.G. Goodman – The Way I Talk
Teddy’s Hit – The Talk (NL)
Indigo Pastel – Faith (NL)

Popwarmer: Taylor Swift – no body, no crime (feat. HAIM)

Taylor Swift verrast met evermore, een zusteralbum van het eerder dit jaar verschenen en hooggewaardeerde Folklore. Opgenomen in dezelfde sessies, maar een volwaardige plaat met prachtige singer-songwriterfolk zoals alleen de allerbesten kunnen maken. Op het album werkt ze weer samen met Aaron Dessner van The National, op evermore staat nu zelfs een duet met The National en ook weer met Bon Iver. Afkomstig van Folklore scoorde Taylor Swift met Bon Iver al dit jaar een Popwarmer, het nummer Exile. En nu weer een Popwarmer, maar dan van evermore en weer een samenwerking; no body, no crime met HAIM. Een heerlijk vrolijk poplied die je denkt al jaren te kennen.

The Cool Greenhouse – Alexa!

Laten we een nieuw genre opvoeren, parlando punk. (Post) punk dus met een redenaar (witte rapper) i.p.v. een zanger. Het is opvallend hoeveel parlando punkbands de kop opsteken de laatste tijd. We noemen namen; Yard Act, The Clockworks, Dry Cleaning, uit eigen land Lewsberg en niet op de laatste plaats The Cool Greenhouse uit Londen. Zoveel praatgrage vocalisten is geen toeval meer, maar een trend.

The Cool House bracht eerder dit jaar een debuutalbum uit, maar heeft sindsdien bepaald niet stilgezeten. Alexa! Is helemaal nieuw en een opvolger is er ook al, The End Of The World heet die. Wat The Cool Greenhouse dus gemeen heeft met genoemde bands is een praatzingende zanger. Wat de band anders maakt is hun gevoel voor humor. Woordvoeder Thomas Graham begint zijn Alexia! relaas met de opmerking, ‘Well Here Is Our Attempt At A Contemporary Lovesong’. Wat volgt is een verhaal over ‘a stereotypically subservient female automaton that’s unbelievably crap at its job’. Kort samengevat, een slimme speaker die de instructies niet goed opvolgt. Een vrolijk eigentijds verhaal dus vertelt over een beat uit het Lou Reed songbook. Grappig en goed.