Ook het herboren Pulp is present op het nieuwe benefietalbum van Warchild.
Het min of meer live in de Abby Road studio opgenomen Begging For a Change is een Alabama 3 achtige gospel-rocksong. Vocaal wordt Jarvis Cocker bijgestaan door het kopstukkenkoor dat ook te horen is op de bijdrage aan HELP 2 van Damon Albarn. De tekst is typisch Jarvis Cocker; een opsomming van alle dingen die hij graag aan zich zelf zou willen veranderen. Nu een paar nummers zijn vrijgegeven, is wel duidelijk dat het initiatief van Warchild het beste in de meewerkende artiesten naar boven heeft gehaald.
Karnivool startte vlak voor de eeuwwisseling en heeft vanaf het begin gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. Daarom telt de catalogus van de band uit Perth nog maar vier albums inclusief het begin vorige maand verschenen Verses. Karnivool mag graag strooien met akkoorden en tempowisselingen. Het oergevoel- de onstuitbare opwelling van blijheid en energie die goede hardrock losmaakt- komt echter nooit in het gedrang. Case in point is meest recente single, Animation.
Karnivool komt zeer binnenkort onze kant op. Je kunt ze gaan zien horen en ruiken op 24 april in 013, Tilburg en/of een dag later in De Casino in Sint Niklaas (B)..
Na drie albums hief Black Midi zich twee jaar geleden plotseling op. Er was uitgehaald wat er in zat.
Zanger Geordie Geep ging solo. Rond de overige leden bleef het stil totdat onlangs het nieuws naar buiten kwam dat gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin onverwacht is overleden. Naar nu blijkt is bassist Cameron Picton een nieuwe band begonnen. My New Band Believe is een opvallende naam die prima past bij de muziek die minstens zo bijzonder is. Nieuwe single Numerology is een gelaagde en vernuftige semi-akoestische popsong met jazzinvloeden. Meer een medley dan een simpel liedje. Ook al is het best ingewikkeld wat hier wordt gepresenteerd, behapbaar is het wel. En er is een precedent. Luister naar The Original Soundtrack (1975) en ouder werk van 10cc en je hoort waar My New Band Believe (een deel van) zijn ideeën vandaan heeft.
De meeste bands die al wat langer meedraaien, dreigen te verzanden in een herhaling van zetten. Succes als dat hen ooit al ten deel is gevallen, komt meestal met het eerste of tweede album. Alles wat volgt is vaak meer of minder van het zelfde laken een pak.
Om die reden verwachtten we niet veel van het zesde album van Nothing. De shoegazeband uit Philadelphia had een kleine tien jaar geleden even de wind mee, maar is uiteindelijk nooit echt doorgebroken. Dat zanger-gitarist Nicky Palermo een beetje de dictator uithangt zal niet hebben geholpen. Nu is hij nog het enig overgebleven lid van de club die in 2010 aftrapte. Omringd door een vers team muzikanten is Palermo onlangs de studio ingedoken om een nieuw album te gaan maken. Tegen alle verwachting is dat een prima plaat geworden. Palermo lijkt per liedje te hebben gekeken wat er het best bij past en heeft daar de juiste muzikanten bij gezocht. In mindere handen zou dat een lappendeken van een album hebben opgeleverd. Palermo komt er mee weg simpelweg omdat zijn songs zo sterk zijn. Zingen kan hij ook net als gitaarspelen. Die talenten komen mooi samen in never come never morning, een gevoelde rockballad die alles heeft om classic te worden. En, het is dus niet het enige goede nummer op A Short History Of Decay.
Eerder deze maand verscheen ‘Piss In The Wind’, het nieuwe studioalbum van Joji, via Palace Creek. Op dit 21 tracks tellende album brengt Joji zijn muzikale verleden en heden samen in een gelaagde mix van melancholie, spanning en atmosferische productie. ‘Piss In The Wind’ markeert een nieuw creatief hoofdstuk in zijn carrière.
Op ‘Piss In The Wind’ brengt Joji zijn muzikale verleden en heden samen. Het album combineert introspectieve, melancholische songwriting met rauwe en atmosferische producties, en laat een artiest horen die zijn alternatieve popgeluid verder verdiept. De sterke visuele en creatieve richting van het project, waaronder videoclips die verwijzen naar zijn vroege YouTube-periode, vormt samen een gelaagd geheel waarin Joji zelf bewust buiten beeld blijft.
Het album bestaat uit 21 tracks en bevat samenwerkingen met Giveon, 4batz, Yeat en Don Toliver. Deze bijdragen versterken de veelzijdigheid van het project en onderstrepen Joji’s vermogen om verschillende stijlen samen te brengen binnen één samenhangende wereld.
In aanloop naar de release verscheen een reeks singles die de muzikale breedte van het album laten horen, waaronder de Popwarmer van deze week ‘LOVE YOU LESS’, ‘Past Won’t Leave My Bed’, ‘If It Only Gets Better’ en ‘PIXELATED KISSES’. Die laatste betekende Joji’s eerste nieuwe muziek na een meerjarige pauze en werd binnen korte tijd wereldwijd miljoenen keren gestreamd, met noteringen in diverse internationale hitlijsten.
‘Piss In The Wind’ volgt op het album ‘SMITHEREENS’ uit 2022, waarop onder andere de wereldwijde hit ‘Glimpse of Us’ te vinden was.
I Danced With Another van Brigitte Calls Me Baby is voor fans die Morrissey tegenwoordig te reactionair en Suede te weinig productief vinden.
Een plus is ook dat de band van Wes Leaving lekker jong klinkt, en jeugdig elan is en blijft een belangrijk element in popmuziek. Ook in de romantische variant van Brigitte Calls Me Baby. Bijzonder is dat zo’n oer Brits klinkende band niet uit Londen Of Manchester komt, maar uit het winderige Chicago. De opvolger van debuutalbum The Future Is Our Way Out (2024) heet Irreversible. De plaat werd geproduceerd door Yves en Lawrence Rothman (Blondshell/Yves Tumor) en komt al over een week of twee uit. Op 16 maart staat Brigitte in de Bovenzaal Paradiso. Grijp die kans, want het lijkt wel zeker dat ze bij een volgend bezoek in een grotere venue zullen optreden.
Helaas kunnen we niet veel meer vertellen over Kayadan dat ze (waarschijnlijk) uit Nederland komt en sinds kort twee liedjes online heeft staan.
Die heten My Anger Is All Over The Place en The Belly Of The Whale. Zeg maar de A en B-kant van haar debuutsingle. Kaya heeft songs zelf geschreven onder de naam Juyane Kaya. Producer is Maurits Nijhuis. Die we kennen van zijn werk met Josphine Odhill. Er is nog een andere Kaya actief in NL, solo en met KMAL, maar die Kaya klinkt nogal anders dan de introverte neofolk zangeres van genoemde titels. Het moet echter wel heel raar lopen als we binnenkort niet meer leren over Kaya. Ze is veel te goed om lang geheim te bijven. Haar songs stralen rust uit, maar ook autoriteit. Haar ietwat donker getinte stem trekt direct de aandacht en laat die pas weer los als ze is uitgezongen. Popronde, ESNS en een album lijkt het te volgen pad. En uiteraard op gezette tijden een nieuwe single.
Kevin Morby is een van de betrouwbaarste artiesten van de internationale indie-scene. De Texaan moet zijn eerste echt slechte plaat nog maken.
Met Javelin is weer helemaal niks mis. De nieuwe single van de 37e jarige singer-songwriter uit Lubbock is weer zo’n introvert rockend liedje zoals hij ze al sinds 2013 met regelmaat op ons afvuurt. Je zou Kevin gebrek aan muzikale vernieuwing kunnen verwijten, maar dat is spijkers zoeken op laag water. Daarnaast is Javelin ook zeker geen herhaling van zetten. Daar zorgt de energieke achtergrondzang van Amelia Meath (Sylvan Esso) wel voor. Ook de clip is de moeite van het bekijken waard. Javelin komt op Kevin’s zevende langspeler, Little Wide Open. Die is geproduceerd door Aaron Dresner van The National en komt op 15 mei uit.
Pinguin Radio introduceert 3 TO KNOW. Met zoveel nieuwe muziek en opvallende artiesten is het leuk als we ze iets beter leren kennen. Dus stellen we de belangrijke vragen!
Altijd dezelfde vragen, altijd een andere artiest. Altijd je eigen backlight meenemen! Shine-y onze DEADLETTER.
Cat Clyde heeft wel een paar puntje van kritiek op wat heden ten dage de manosfeer wordt genoemd.
Dat die kritiek doel treft, mag je afleiden uit sommige comments op de clip van Cat Clyde van Man’s World op Youtube. Zo van ‘maar er zijn ook gevoelige mannen!’ Cat is een rootsy rocker uit Ontario, Canada dus. Ze gooide hoge ogen met haar debuutalbum in 2017, maar echt van de grond is haar carrière nog niet gekomen. Waar dat aan ligt? Niet aan haar. Ze heeft een fijne stem, krachtige songs en een stijl die niet afhankelijk is van trends. Ze is geen man, en zoals ze zingt is dat soms best wel een probleem in de door nog steeds door vooral macho type’s bevolkte muziekbizz. Man’s World is het tweede nummer dat we van Cat oppikken. het komt van haar nieuwe album, MUD BLOOD BONE (13/3). Drie jaar geleden draaiden we Papa Took My Totems. Hopelijk zingt ze beide liedjes als ze op 25 april komt spelen in de Bovenzaal van Paradiso.
