Myd en MacDemarco – een op het eerste gezicht onwaarschijnlijk duo – werken samen op de track Moving Men. Het is de tweede single van Myd‘s aanstaande album Born Loser en daarbij het vervolg op zijn zomernummer Together We Stand. De Franse producer en de Canadese indie grootheid komen dus duidelijk ieder uit een andere muzikale hoek, maar bewonderen elkaars muziek al lang. Ze ontmoetten elkaar backstage tijdens een van Mac DeMarco’s shows in Parijs en sloegen de handen ineen nadat hun geplande tours werden gecanceld. Voor ons een mooie reden om Moving Men om te dopen tot Popwarmer op Pinguin Pop.
Category: Nieuwe Muziek
Walden – 5 Years
Het is alweer een tijdje traditie dat winnaars van de Limburgse Nu of Nooit band-competitie Pinkpop mogen openen. Jammer alleen dat je van de meesten nooit meer iets hoort. Walden is de uitzondering op deze regel. Toen de band de heilige bühne betrad kwamen ze nog maar net kijken. Hun debuutsingle zou pas een half jaar later uitkomen. Toch kreeg Walden de handen op elkaar, ook die van festivalgangers die niet tot de familie of vriendenclub hoorden.
Dat het ook geen beginner’s luck was heeft de band rond Mees Hamer inmiddels wel bewezen, live en in de studio. Begin volgend jaar verschijnt het debuutalbum uit. 5 Years mag de kar trekken en doet dat met verve. Met de nieuwe single markeert Walden hun eigen stek in de druk bevolkte wereld van de psychedelische rock.
Hamer’s kenmerkende stemgeluid maakt Walden makkelijk herkenbaar. Opvallend ook is de rust waarmee de band het toch stevig rockende nummer uitvoert. Het laatste compliment is voor Simon Akkerman (Binkbeats/Bombay/Waltzburg) die de band een sound heeft meegegeven die zowel robuust als subtiel is.
Waarschijnlijk gaat Pinkpop 2021 nog niet lukken, qua corona dan. Dan maar 2022. Walden is er klaar voor.
Evanescence – Yeah Right
Ergens in het grijze gebied tussen hard rock en metal vinden we Evanescence, de band van Amy Lee die dit jaar zijn 25ste verjaardag viert.
Helaas is het nieuwe album net niet op tijd klaar om het feest extra cachet te geven. The Bitter Truth komt op een nog nader te bepalen datum uit in 2021. Helemaal gespeend van nieuwe muziek zijn we gelukkig niet, na drie prima singles is er vrijdag een uitstekende single uitkomen.
Amy valt op Yeah Right gelijk met de deur in huis. Aan een intro doet de band deze keer niet. Het geeft aan hoe gretig Evanescence nog altijd is is om zijn zegje te doen. De drummer heeft het druk deze ronde, of drummers want we horen meerdere slagwerkers te gelijk. Ook de gitaren zijn niet van de lucht, maar het draait allemaal om Amy, die weer uitstekend bij stem is. Kortom heksenrock op zijn best!
MorMor – Don’t Cry
Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.
Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed.
Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 50 2020
Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:
- MorMor – Don’t Cry (IJsbreker)
- Alaska Reid – Big Bunny
- Faux Real – Spooky Bois
- NewDad – I Don’t Recognise You
- Steady Holiday – Tangerine
- Storefront Church – The Gift
- Rats On Rafts – A Trail Of Wind and Fire (NL)
- Slow Worries – Active Recovery (NL)
Clipprimeur: Mulay – Medusa
De in Berlijn gevestigde artiest Mulay brengt op 29 januari haar debuut EP Antracyte uit via Groenland Records. Antracyte werd in Berlijn opgenomen met producer Rick Vincent Will en in Engeland gemasterd door Matt Colton (Muse, Coldplay, James Blake, Hot Chip). De tweede single Medusa gaat vanochtend bij Pinguin Radio in première en is echt iets voor de luisteraars van Pinguin Pop.
Mulay is een producer en artiest die alternatieve R&B maakt. In de razendsnelle wereld probeert Mulay tijdloze muziek te maken, met inspiratie bronnen als FKA Twigs, SZA en Sevdaliza. Soulvolle R&B, Trip-Hop, empathische pop en elektronica worden verweven tot een downtempo sound die Mulay typeert.
Mulay studeerde in Nederland jazz en pop aan ArtEZ University of the Arts en ontwikkelde zich daar tot de multidisciplinaire artiest die ze nu is. “Writing is my therapy and in expressing myself, I translate raw, real, and often complicated emotion into art in as many dimensions as possible; film, music, movement and live performance. I want to create an alternate world that takes people on a journey through the depths of my mind, one that will end up serving as a surface for people on the outside to reflect upon themselves.” – aldus Mulay
Antracyte is een concept EP die gaat over een intense breakup die gevolgd werd door een tijd van zelfreflectie. Het start bij de onschuldige dood, het verlies van loyaliteit wat wordt gevolgd door het verlies van geborgenheid en identiteit en uiteindelijk resulteert in een nieuwe versie van zichzelf. Met thema’s als verraad, schuld, moraal, vooroordelen en tot slot de acceptatie van ieders menselijkheid verwerkt Mulay het eindigen van die relatie in teksten die gaan over tegenstrijdige emoties op een rauwe en eerlijke manier. De nummers Antracyte en Medusa werden ook tijdens haar tijd in Arnhem geschreven. Antracyte is een zwanenzang voor haar oude leven, en een viering van haar persoonlijke en creatieve wedergeboorte.
“The whole EP is about challenging the idea of right and wrong, about broadening the spectrum between black and white. We’re all human, we’re all imperfect and that makes us who we are. It’s a celebration of the darkness within, the corners and edges of our soul.”
HAERTS – For The Sky ft. Ed Droste
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Ken je HAERTS nog? Het nummer Wings was in maart 2013 (!) IJsbreker op Pinguin Radio, daarna was het stil rondom het duo uit Brooklyn. In 2014 verscheen het debuutalbum, maar pas 4 jaar later ‘de moeilijke tweede’. En dat bleek inderdaad geen succes te zijn.
Maar nu in het coronajaar zijn Ben Gebert en Nini Fabi met haar herkenbare stem opeens terug. For The Sky is een sterke single waarop HAERTS samenwerkt met Ed Droste. Ed wie? Nee, geen chocolatier, maar niemand minder dan de voorman van Grizzly Bear. Interessant dus! En.. er is ook al een nieuwe single uit; It’s Too Late. Is het te laat voor HAERTS of toch niet?
shame – Water in the Well
Op 15 januari, drie jaar en drie dagen na hun debuutalbum verschijnt Drunk Tank Pink. Het nieuwe album van shame is onder compleet andere omstandigheden gemaakt dan Songs Of Praise.
Zoals alle bands met een (post)punk stempel is shame gebouwd voor de bühne. Toen er begin dit jaar een plots einde kwam aan het toeren zag de band uit Zuid Londen hun wereld ineen storten. Waar eerst drukte was, heerste nu de stilte. Die verandering vindt zijn weerslag op het nieuwe album. Tenminste dat zegt zanger Eddie Steen. Gitarist Sean Cole-Smith beaamt het, maar erg te horen is het niet. Tenminste niet op de twee singles die vooruit zijn geschoven.
Alphabet is shame zoals we ze kennen, dreigend en onstuimig. Ook Water In The Well zou op het eerste album niet heel erg uit de toon zijn gevallen. Single twee van Drunk Tank Pink heeft een punk funk ritme, de nodige breaks, stukjes voorgedragen tekst en de voor shame zo typerende losse koortjes. Zou best kunnen dat andere songs op het album breken met de mal. Cole-Smith heeft Afrikaanse high life muziek ontdekt, maar Water In Th Well is shame zoals we ze hebben leren kennen en waarderen.
Wolf & Moon – While We Ride
Een reis is zowel een fysieke als een spirituele ervaring. Het Duitse duo Wolf & Moon is zich daar nog nooit zo bewust van geweest als op hun nieuwe album, “Follow The Signs”. De band heeft al aardig wat tourervaring in de USA (waaronder SXSW), maar ook door Zweden en op ESNS.
Hoewel één camera misschien genoeg is om het buitenleven vast te leggen, vereist de innerlijke reis verschillende verfijnde instrumenten: gitaren, een effectieve selectie van synths, creatieve geesten die de verbeelding laten spreken met woorden en uiteindelijk expressieve vocalen om alles tot leven te brengen. Dit uiteraard aangevuld door een geweldige studioproductie om alles samen te brengen. Het is deze unieke combinatie die Wolf & Moon veel lof opleverde voor hun debuutalbum “Before It Gets Dark” uit 2019 – een avontuurlijk album voortkomend uit de chemie van geliefden, geproduceerd door van één van de grootheden uit de industrie, John Andersson, die ook nu tekent voor de productie van het tweede album.
“Follow The Signs” klinkt en voelt als een natuurlijke evolutie van het eerste album “Before It Gets Dark”. Hoewel de levensstijl van de vagebond voor altijd in het DNA van Wolf & Moon zal blijven, besloten Stefany en Dennis vorig jaar om samen een huis te bouwen. Ze zijn volwassen geworden, selectiever en spontaner, wat tot uiting komt in het nieuwe album “Follow The Signs”. Wolf & Moon nam zich voor om één nummer per dag op te nemen waardoor het album behoorlijk avontuurlijk klinkt. Een album dat zich live op tournee nog zal door ontwikkelen. Op de eerste twee singles, “The Road” en “A Tape Called Life” behouden Wolf & Moon de peinzende melancholie waar ze bekend en geliefd om zijn, terwijl ze tegelijkertijd een flinke dosis indierock toevoegen aan hun dromerige folkformule. Het voelt alsof er keer op keer meer lagen bijkomen die bij elke luisterbeurt iets nieuws onthullen.De teksten op “Follow The Signs” zijn ditmaal ondubbelzinnig persoonlijk. Wat niet is veranderd, is het oor van Stefanie en Dennis voor pakkende melodieën en als er iets extra is toegevoegd, dan is dat juist het moediger verkennen van nieuwe melodische routes. De momenten waarop hun stemmen zich hierbij in verschillende harmonieën scheiden, laten het hart dan ook steeds sneller kloppen.
Wolf & Moon’s eerste album werd voor wat betreft de tekstuele en visuele esthetiek beïnvloed door gebieden net buiten de grote stad, op open velden, omgeven door uitgestrekte landschappen, ongerepte bergen, meren en oceanen. “Follow The Signs” gaat richting de stadslichten. Je krijgt een voorproefje van de meer technologische en verfijnde levensstijl van de moderne wereld, zonder het gevoel te verliezen voor wat het belangrijkst is: vrijheid en openstaan voor de wijde wereld. Enfin… het beoordelen van een ‘sound’ van een album is misschien wel de meest subjectieve activiteit die een mens kan ondernemen, kortom; hoewel je zou kunnen zeggen dat Wolf & Moon je doet herinneren aan de vroege xx, Angus & Julia Stone, Feist, brengt de komst van “Follow the Sings” je net zo goed bij The War On Drugs.
Als er één thema is dat het leven van zowel Stefanie als Dennis heeft doorstaan, dan is het wel vertrouwen hebben in je eigen beslissingen. Ze zijn daarbij nooit bang geweest om alles achter zich te laten om samen te kiezen voor een doelgericht avontuur – zoals het zelf boeken van hun eerste Amerikaanse tour zonder toentertijd gezamenlijke nummers te hebben geschreven, of drie maanden naar Zweden te verhuizen om hun eerste album te produceren. Het duo is met succes ontsnapt aan de sleur, de 9-tot-5-cultus en de safety-first-mentaliteit. Alle standaardconcepten voor het leven lijken velen te hebben geaccepteerd als voorbeschikt. Bij Wolf & Moon is dat niet zo. Hun hele wezen schreeuwt avontuur, potentieel, vrijheid en dat geldt ook voor hun muziek. Het is een filosofie, een benadering van het leven. Hoe je het ook wilt noemen, waarschijnlijk het beste samengevat in “The Road”: “Hoe kan je echt weten wat je hebt, als je het nooit loslaat?” “Ben je een serieuze reiziger, dan ben je niet geïnteresseerd in het allround zorgeloze pakket. Je kiest een reis van 8 uur in een vervallen bus in plaats van een treinrit van 1 uur met airconditioning. Het is de snelste manier om het onbekende om te zetten in het bekende. Het is analoog aan onze innerlijke reis: we zijn bang om de diepten van onze ziel te verkennen, om in de afgrond te kijken, om het onbekende onder ogen te zien. Maar als je eenmaal je angst voor de schaduwen hebt verloren, zullen ze een aantrekkingskracht ontwikkelen. Want de grootste openbaringen wachten in het onbekende, hoe kan het anders? Het enige wat u hoeft te doen is “Follow The Signs”, aldus Wolf & Moon.
Wolf & Moon Live:
14 januari Ekko in Utrecht.
Babe Rainbow – Zeitgeist
Terwijl bij ons de zon zich nog maar zelden laat zien is het in Australië hartje zomer. Babe Rainbow doet met Zeitgeist een geslaagde poging on de zomer van 20/21 van een soundtrack te voorzien. Het belangrijkste middel dat de band inzet om een tropisch effect te bereiken is een Afrikaanse aandoend gitaartje (de lick heeft opvallend veel weg van die van Tacamun van Gabriela & Rodrigo, maar dat mag de pret niet drukken).
Zeitgeist is niet zo all-out psychedelisch als bijv. Peace Blossom Boogy, het nummer waarmee de boys uit Byron Baye zich in onze kijker speelde. Maar echt nuchter willen we Zeitgeist toch ook niet noemen. Veel gebeurt er niet in de ruim 4 minuten die Zeitgeist duurt. Het nummer kabbelt rustig voort op een enkele break na, waarin de beach bums laten horen (bijna) dat ze net zo fraai samen kunnen zingen als The Beach Boys. Zomerser dan dit wordt het niet deze winter.