Elke ochtend is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de band van Mark Foster, Foster The People natuurlijk. In 2011 waren ze dé band van het moment met het debuutalbum Torches en wereldhit Pumped Up Kicks. Ook daarna zijn er leuke nummers (grote Pinguinhit Pseudologia Fantastica) verschenen maar haalde niet het niveau van het begin.
Drie albums verder is het tijd voor een nieuwe single, Style. Een nieuwe stijl? Oordeel zelf maar.
De nieuwe single hoor je op Pinguin Pop!
De Amerikaanse band Silversun Pickups heeft hun 5e studio-album Widows Weeds aangekondigd. Voor deze nieuwe plaat, die op 7 juni verschijnt, heeft de groep rond frontman Brian Aubert samengewerkt met producer Butch Vig (Nirvana, Smashing Pumpkins, Sonic Youth).
Over Widows Weeds, dat gaat over wedergeboorte en vernieuwing, en ook nu weer een intens indie-rock geluid heeft meegekregen, zegt hij: “This was the first album where we were open. We were exposed. I see how that can be scary to people, but for us we really thrived on that.”
‘With a little help from friends’ als Portugal The Man drummer Kane Richotte en Alabama Shakes/Bon Iver arrangeur Rob Mosse heeft Foxygen een nieuw album in elkaar gesleuteld waarop het duo hun zoektocht naar de muzikale geheimen van de jaren zeventig van de 20ste eeuw voortzet.
Face The Facts is single twee van Seeing Other People (26/4). De song gaat over een artiest die zich bewust is van het feit dat zijn beste tijd er op zit, de angst van iedere muzikant.
Foxygen is de Han van Meegeren van de popmuziek. Van Meegeren kon zo goed schilderen in de stijl van de oude meesters dat zijn werk vaak voor echt werd aangezien. Met zijn synthesizers, pianobeat en staccato refrein klinkt Face The Facts als een authentieke out take van ‘A Wizard A True Star’, een van de meesterwerken van Todd Rundgren.
Deze wetenschap is niet echt relevant voor de waardering van Face The Facts, maar de doe je zelf een lol en ga eens op zoek naar de voorbeelden van Sam France en Jonathan Rado.
Slacker rock zou je kunnen vertalen als sloffen-rock, als in op je sloffen. Het kenmerk van het genre is namelijk dat alles wat lekker lui klinkt, zowel de productie als de compositie en de uitvoering.
Marktleiders in het van oorsprong Amerikaanse genre zijn Mac DeMarco en Kurt Vile, plus de uit Australië afkomstige Courtney Barnett. Onze Pip Blom is het bewijs dat de stijl school maakt.
Qua sound is Courtney een typische sloffenrocker, wat werklust betreft helemaal niet. Ze heeft in zes jaar vier albums gemaakt en een flink aantal EP’s. Ze schrijft zelfs meer dan ze kwijt kan op haar albums. Everybody Here Hates You is een nummer, dat eigenlijk op haar meest recente album had moeten komen, maar om de een of andere reden is afgevallen.
Aan de kwaliteit kan het niet hebben gelegen. Everybody Here Hates You is puur Courtney Barnett, een losjes gespeeld en laconiek gezongen mid tempo sloffen-rocksong. Dat de titel op één woord hetzelfde is als die van Everybody Here Wants You van Jeff Buckley is overigens geen toeval.
LIVEDATUM: 24 augustus Once In A Blue Moon Festival, Amstelveen.
Robin Kester is een eerste graads singer-songwriter uit Utrecht, die zich onderscheidt in het veel beoefende genre met een fijnkorrelige stem en kristal heldere luisterliedjes. Dat je haar muziek nog niet zo vaak hebt kunnen horen hier op Pinguin Radio ligt aan ons en niet aan haar. We zijn bang dat haar breekbare songs zouden verdrinken in het omgevingsgeluid.
Enter Marien Dorleijn. Mister Moss heeft zich meester gemaakt van de (stem)banden van Robin‘s Blossom en er een band-begeleiding aan toegevoegd. De Moss Rework van Blossoms is niet beter, maar anders. Drums, keyboards en een nieuwe galm geven het nummer een stevigere sound die zich niet laat wegdrukken door indie-rockers van welk pluimage dan ook. Maar luister vooral ook eens naar het origineel.
LIVEDATA: 19 april Motel Mozaïque, Rotterdam. 28 april Tilt, Utrecht. 18 juni TivoliVredenburg (support Alela Diana) Utrecht.
Sommige mensen gaan met Pasen naar de Mattheus Passion. Wij eren een andere traditie door het Paasweekend door te brengen in het schone Schijndel. In die Brabantse heerlijkheid vindt sinds 1974 in het Paasweekend het Paaspop festival plaats, het eerste grote muziekfestival van het seizoen.
Dit jaar zijn er ook weer 101 redenen om in Schijndel je tent op te zetten, redenen van muzikale, culinaire en sociale aard. Zie www.paaspop.nl
Wat wel eens wordt vergeten is dat festivals – geen enkele uitgezonderd- niet mogelijk zouden zijn als er geen leger vrijwilligers paraat zou staan om alles in goede banen te leiden. Daarom zetten we deze keer eens niet de fantastische line-up van Paaspop 2019 in het voorjaarszonnetje en ook niet de goede boekers en ervaren organisatoren, maar de vrijwilligers: de mensen die aanwezig zijn ver voordat het eerste biertje wordt getapt en blijven tot de laatste tent is afgebroken.
Onze Bazz belde met Monique, een dame die haar onbezoldigde handen al uit de mouwen stak toen Paaspop nog een Paaspopje was. Uiteraard kwam het telefoontje niet heel erg gelegen, want drukke tijden, maar als Bazz het niet erg vond dat ze belde vanuit de truck had ze wel even tijd voor hem.
Zo gezegd zo gedaan. Het gesprek van Bazz en Monique kan je horen in Bazz op de Buzz, dat wekelijks wordt uitgezonden op zaterdagavond tussen 19.00 en 21.00 uur en herhaald op donderdag vanaf 22.00 uur.
De hele week door hoor je muziek van Paaspop 2019-acts op Pinguin Radio.
Je als mannenband The Amazons noemen getuigt van lef of van gevoel voor humor. De Amazonen was immers een volk van vrouwelijke krijgers, die geen mannenvolk in hun omgeving duldden.
De Britse band die zich de naam van de mythische vrouwvolk heeft aangemeten heeft zowel lef als lol, en een sloot serieus goede songs, waarvan Doubt It de meest recente is.
The Amazons komt uit Reading, een stad die internationale faam geniet door het gelijknamige festival dat daar sinds jaar en dag wordt gehouden. Reading is een festival met de R van rock. Rolling Stones, The Who, Cream, Black Sabbath, Judas Priest en heel veel andere klassieke Britse rockbands hebben op Reading gestaan. Met Doubt It laat The Amazons horen bewust te zijn van de Britse rocktraditie en daar graag een nieuw hoofdstuk aan willen toevoegen. Doubt It is uitstekende duit in het zakje. De song is heavy, maar radiovriendelijk. De gitarist eist en krijgt de ruimte terwijl frontman Matt Thompson gezegend is met het soort stem -donker maar lenig- waarin zijn typisch Britse genen doorklinken. De toekomst lacht The Amazons toe, no doubt about it.
Het nieuwe, tweede studioalbum van The Amazons, Future Dust verschijnt op 24 mei
De nieuwe single van het Ierse Otherkin komt met een begeleidend schrijven, waarin de band verklaart aan een nieuw hoofdstuk te zijn begonnen. Waar het op neer komt is dat de jonge honden, die een jaar of vijf geleden begonnen te blaffen nu ouder en wijzer zijn, ofwel volwassen zijn geworden. Die ontwikkeling vindt zijn weerklank in de nieuwe songs, die serieuzer, gevarieerder en dynamischer zijn dan het oude werk.
En zo is het. Met zijn galmende gitaren, volle borst zang en talloze tempowisselingen klinkt All That Remains Won’t Be The Same bijna symfonisch. Nogal anders dus dan de schorre pretgrunge van songs als Yeah, I Know en Ay Ay. De ‘hook’ van All That Remains Won’t Be The Same is een sirene van het soort dat je hoort elke eerste maandag van de maand om 12 uur ‘s middags. Waar Otherkin alarm over slaat is seksueel roofdiergedrag, de song is gebaseerd op een incident dat plaatsvond tijdens een van hun concerten.
Het ijkpunt van de nieuwe sound is -zoals we tegenwoordig wel vaker horen- de new wave van de jaren 80. In geval van All That Remains Won’t Be The Same doemen namen op als Simple Minds en U2. Otherkin is geholpen met hun transformatie door Steve Dub, producer van o.a. The Chemical Brothers, New Order en The Prodigy, die op zijn beurt weer de hulp heeft ingeschakeld van Joylon Thomas, een mixer die met Royal Blood en Slaves heeft gewerkt.
Voor een deel van de fans zal Otherkin 2.0 wel even wennen zijn, maar kijk in je (virtuele) platenkast en je zult zien dat de echt goede bands zich blijven ontwikkelen.
LIVEDATUM: 3 mei, Q Factory, Amsterdam.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag.
Ken je de Californische groep (officieel een duo) In The Valley Below nog? Waarschijnlijk wel als je naar de Pinguinklassieker Peaches luistert, afkomstig van het debuutalbum uit 2014. Het stel is vijf jaar later (!) terug met de nieuwe single Blue Sky Drugs. Een fris zomers plaatje, de clip is ietwat NSFW. Dit jaar verschijnt dan eindelijk het tweede album The Pink Chateau.
Had de vorige single van The National even nodig om binnen te komen, want best wel stekelig Light Years valt meteen op zijn plek.
De tweede smaakmaker van het nieuwe album is The National zoals we ze zo graag horen, weemoedig en troostend te gelijk met een glansrol van Matt Berninger, die behept is met een stem waarmee hij zelfs een recept voor pannenkoeken spannend kan laten klinken.
Denk echter niet dat Light Years een herhaling is van zetten, een variant op een bekend thema. Nieuw en bijzonder is de prominente plek van de piano die in geluid en motief aansluit bij de ‘zweefpiano’ stroming van pianisten als Joep Beving , Chili Gonzales en Ludevico Einaudi.
Twee singles, twee smaken, de voortekenen van I’m Easy To Find dat op 17 mei uitkomt zijn zeer gunstig.
LIVEDATUM: 17 augustus Lowlands, Biddinghuizen.
