Category: Nieuwe Muziek

Sam Fender – Will We Talk

Vanwege stemproblemen heeft Sam Fender een aantal optredens moeten cancelen waaronder Pinkpop en Down The Rabbit Hole. Dat Sam geen last had van een gewoon griepje blijkt wel uit het feit dat hij ook zijn optreden op Glastonbury heeft afgezegd. Een beetje Britse artiest doet een moord om daar te mogen spelen.

Ondanks de ziekte van de hoofdrolspeler is er toch een nieuwe single verschenen van de man die al beroemd is terwijl zijn eerste album nog uit moet komen.  Will We Talk is van het zelfde laken een pak als That Sound, Dead Boys en Hypersonic Missiles. Gelukkig is dat pak op maat gemaakt en nog lang niet versleten.

Will We Talk is een Springsteen-esque rocker over een relatie waarin liefde ver te zoeken is, ‘will we talk in the morning?’ Ook deze single staat net als de andere genoemde nummers op Sam’s langspeeldebuut, Hypersonic Missiles, dat op 9 augustus verscheen. In het najaar staat hij in de Melkweg, hopelijk weer helemaal bij stem.

LIVEDATUM: 5 november Melkweg, Amsterdam.

Metronomy – Wedding Bells

De eerste echt slechte plaat moet Metronomy nog maken, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de onlangs verschenen nieuwe nummers niet helemaal het niveau halen van de songs waarmee de Britse band de afgelopen twintig jaar al die fans en vrienden maakte. We hebben het over nummers als Everything Goes My Way, Night Owl en The Look natuurlijk. En het complete The French Riviera album.

Maar in nieuwe single, Wedding Bells gloeit weer iets van de oude glorie en gekte. De vierde teaser van het nieuwe album, ‘Metronomy Forever’ is retro-electro met een prettig plagerige opbouw en een happy end. Vrijdag de 13 ziet album zes van Metronomy het daglicht.

Concert: Maandag 28 oktober Melkweg, Amsterdam.

Tool – 7empest

Zelden is er zo reikhalzend uitgekeken naar een album en zelden ook zijn fans en critici zo eensgezind in hun lof als voor het nieuwe album van Tool. De consensus luidt ‘Fear Inoculum’ is (alweer) een meesterwerk! Die dertien jaar dat we op de plaat hebben moeten wachten zijn vergeven en vergeten.

De nieuwe Tool opzetten is binnentreden in een uniek universum. Je kunt best invloeden herkennen van Led Zeppelin naar Radiohead en van Jane’s Addiction tot Pink Floyd, maar als ‘Fear Inoculum’ één ding duidelijk maakt dan is dat Tool als Tool klinkt en uniek is in zijn soort.

Point in case is 7empest, dat na het titelnummer als tweede loktrack is losgekoppeld van het album. De band ziet in 7empest een song die twijfelaars -als die er al zijn- en oningewijden over de streep kan trekken en te interesseren in het nieuwe album. Normaal zouden we spreken van een single release, maar een track van ruim 15 minuten kan je moeilijk een single noemen. Singles zijn ook meestal bedoeld als potentiële hit. Een hit zal 7empest echter niet snel worden, want er is geen radiostation op aarde die zo’n lange track zal draaien. O wacht. Op eentje na dan, uw eigen Pinguin On The Rocks! Wij zeggen niet alleen A, maar ook B, want Tool‘s  7empest is de nieuwe Breekijzer!

Death Cab For Cutie – To The Ground

Het liefst zetten we onze ballen op een nieuwe act. Maar de oogst is mager deze nazomer. Daarom heisen we deze week een oude bekende op het IJsbreker-schild, Death Cab For Cutie, leveranciers van slimme indie sinds 1997. De band uit het noord-westen van de V.S. heeft een negental albums op de teller en met songs als ‘I Will Follow In The Dark’, ‘Soul Meets Body’ en ‘Transatlantism’ een trio indie evergreens op de kerfstok.

We kunnen nu al stellen dat To The Ground nooit die status zal bereiken. Dat neemt niet weg dat het een super boeiend nummer is, een typische groeibriljant, die per tourbeurt aan waarde wint. De dik vijfminuten durende track moet het hebben van zijn opbouw, een langzaam opgevoerde spanningsboog die zich ontlaadt in een machtig crescendo dat niet een klein beetje doet denken aan het slot van ‘A Day In The Life’ van The Beatles.

To The Ground komt net als het recente ‘Kids in 99’ van de binnenkort te verschijnen Blue EP. 

Blanco White brengt nieuwe single Papillon uit

Vandaag verschijnt de nieuwe single Papillon van Blanco White.

“Papillon is a song inspired by Henri Charrière’s book of the same name. It was a very important book to a friend of mine, and it left a similar impact on me. Most of the story takes place surrounded by water, so I wanted the song to have a shimmering and rippling feel to it.”
De video werd door regisseur Javier Lara gemaakt.

De uit Londen afkomstige Josh Edwards begon in 2014 met muziek maken als Blanco White. Nadat hij gitaar had gestudeerd in Cadiz, Spanje en later de Charango (een instrument uit de Andes) in Sucre, Bolivia, was het doel van Edwards om wat hij geleerd had samen te brengen en te vermengen met de muziek van thuis.

Begin 2016 bracht Blanco White zijn eerste EP The Wind Rose uit. Een jaar later bracht hij zijn tweede EP Colder Heavens uit, die hij met Ian Grimble (Bear’s Den, Daughter) produceerde. Het titelnummer heeft inmiddels zo’n 27 miljoen streams op Spotify. In 2018 werd dit opgevolgd met de EP Nocturne, waar onder andere het nummer Olalla op staat wat al bijna 34 miljoen keer is beluisterd.

Op 3 november speelt Blanco White in Paradiso Noord, Amsterdam

Mondo Cozmo – Black Cadillac

Het intro had van Creedence kunnen zijn, wat volgt is onmiskenbaar geïnspireerd door The Velvet Underground. Voeg daar Stones, Bowie en Dylan aan toe en je weet dat Black Cadillac, de nieuwe single van Mondo Cozmo van alle kanten bij elkaar geritseld is.

De officiële term is eclectisch. Wij noemen het sprokkelpop. En daar is niks mis mee, immers beter goed gejat dan etc. En Cozmo‘s Black Cadillac is uitstekend geassembleerd.

Mondo Cozmo is Joshua Ostrander, een man met een verleden in diverse bands, die sinds 2016 vrij man is en muziek maakt onder zijn alter ego. Ostrander mag dan wel solo zijn. Hij werkt niet alleen. Op Black Cadillac kreeg hij hulp van Leah en Peter van Black Rebel Motorcycle Club. Op zijn aanstaande album werd hij terzijde gestaan door producers Lars Stalfors (Cold War Kids, St Vincent) en Butch Vig (Nirvana, Garbage) en technicus Spike Stent (Radiohead, Ed Sheeran). Kosten noch moeite dus. Album en tour volgen volgend voorjaar. 

Bombay Bicycle Club – Eat Sleep Wake (Nothing But You)

Bombay Bicycle Club lastte drie jaar geleden een pauze in. Muzikaal was de rek er uit en op persoonlijk vlak boterde het wat minder tussen de heren.

Liever dan voortmodderen hingen ze de gitaren in de wilgen. Het had het einde kunnen zijn van een van de betere bands van de laatste tien jaar, maar het bloed kruipt enz. Bij elkaar is de band vijf jaar uit de running geweest. In Tool termen is dat niks.

De cynicus in ons zegt dat de Bombay’s weer bij elkaar zijn omdat de soloprojecten van zanger Jack Steadman en bassist Ed Nash niet echt van de grond zijn gekomen. De romanticus in ons zegt dat de bandleden hebben ontdekt dat ze samen sterker zijn dan solo, de magie van een band hebben (her)ontdekt.

Het door een bas voortgestuwde Eat Sleep Wake (Nothing But You) is een sterk openingssalvo voor het tweede leven van de poprockers uit Londen. Herkenbaar als het werk van de band die ons trakteerde op blijvertjes als Always Like This, Shuffle en Luna, maar voldoende anders om van progressie te kunnen spreken. Album 5 volgt begin volgend jaar.

Bombay Bicycle Club – Eat Sleep Wake (Nothing But You)

Bombay Bicycle Club lastte drie jaar geleden een pauze in. Muzikaal was de rek er uit en op persoonlijk vlak boterde het wat minder tussen de heren.

Liever dan voortmodderen hingen ze de gitaren in de wilgen. Het had het einde kunnen zijn van een van de betere bands van de laatste tien jaar, maar het bloed kruipt enz. Bij elkaar is de band vijf jaar uit de running geweest. In Tool termen is dat niks.

De cynicus in ons zegt dat de Bombay’s weer bij elkaar zijn omdat de soloprojecten van zanger Jack Steadman en bassist Ed Nash niet echt van de grond zijn gekomen. De romanticus in ons zegt dat de bandleden hebben ontdekt dat ze samen sterker zijn dan solo, de magie van een band hebben (her)ontdekt.

Het door een bas voortgestuwde Eat Sleep Wake (Nothing But You) is een sterk openingssalvo voor het tweede leven van de poprockers uit Londen. Herkenbaar als het werk van de band die ons trakteerde op blijvertjes als Always Like This, Shuffle en Luna, maar voldoende anders om van progressie te kunnen spreken. Album 5 volgt begin volgend jaar.

Trentemøller – Try A Little ft. Jenny Lee

De nieuwe single ‘Try A Little’ van Trentemoller heeft vocals van Jenny Lee van Warpaint. In de video gemaakt door experimenteel filmmaker en met een Emmy genomineerde animator Thomas McMahan danst de schaduw van Jennyv Lee. Dit is de laatste single voor de release van het nieuwe album ‘Obverse’  op 26/9 van de Deense elektronische artiest.

beabadoobee – She Plays Bass

beabadoobee is de artiestennaam van Bea Kristi, een meisje uit Manilla dat opgroeide in Londen.

Bea begon op haar 17e met het schijven van kleine intieme liedjes op de akoestische gitaar. Inmiddels is ze 19, heeft ze ingeplugd en een band om zich heen verzameld. Haar nieuwste avontuur als rocker, She Plays Bass is een ode aan Elena, haar beste vriendin annex bassiste van de band.

She Plays Bass is 90’s aandoende mid tempo rocksong met klare gitaren, bescheiden drums en een lekker basje. Het nummer komt een dezer dagen op EP 3 van beabadoobee, Space Cadet geheten. Londen Calling zou een goede plek zijn voor de momenteel groenharige Bea en band om zich aan het NL publiek te komen voorstellen.  Liefst z.s.m.