Category: Nieuwe Muziek

Zo was Pinkpop 2019: zondag

Zo was Pinkpop 2019: zondag

De zon schijnt op deze tweede Pinkpopdag van editie 50 en het is dus tijd voor wat “vrolijke” muziek en daarvoor is de muziek van The White Lies uitermate geschikt; NIET dus. De Britse postpunkband maakt namelijk zoals bekend nogal moeilijk te verteren, donkere rockmuziek met als groot voorbeeld Joy Division. Zanger McVergh is eindelijk eens niet in het zwart gekleed en de opening song Time To Give maakt het publiek wel enigszins wakker. Toch ontbreekt de set aan originaliteit en klinken de synthesizers meer in de richting van de new wave band Human League; songs die boven het maaiveld uitsteken zijn Hold Back Your Love en Tokyo.

The Kooks kunnen helaas vandaag ook niet echt overtuigen maar zanger Pritchard doet alsof het publiek het allemaal geweldig vindt maar de aandacht verslapt toch wel degelijk na de helft van het optreden.Het is eigenlijk een greatest hits show van The Kooks deze vierde keer op Pinkpop maar Do You Wanna wordt helaas veel te lang :”uitgemolken”; jammer maar helaas want normaal gesproken zijn The Kooks toch echt wel een zeer goede festival band. Het publiek toonde het meeste enthousiasme bij Always Where I Need To Be en natuurlijk de bekende Sofa Song.

Maar dan eindelijk is het feest in Landgraaf, het is 15:45 en Rowwen Heze betreedt het IBA Parkstad podium. Vanaf het begin, het nieuwe nummer Voorwaartsch, is het een spektakel van de eerste orde; het talrijk toegestroomde publiek, danst, springt, schreeuwt en gooit bier alsof hun leven ervan afhangt. Jack Poels en Co. spelen en genieten zichtbaar van dit spektakel. Voordat het nummer Code Geel (een song over bier natuurlijk) begint spreekt Poels de beminnelijke woorden “Leidingwater is op zijn lekkerst als het nog even langs de brouwerij is geweest.” Een heerlijk optreden dat veel te snel voorbij is voordat er met de klassieker Bestel Mar een einde komt aan dit vijfde optreden van Rowwen Heze op Pinkpop; hulde!
We hebben de Limburgers ook nog weten te strikken voor interview. Beluister HIER. 

Lenny Kravitz, ook niet meer de jongste (55) is nog steeds top in vorm en zijn retro rockshow steekt nog steeds uitstekend in elkaar. Maar ja, als je met de fantastische opener Fly Away begint, dan kan de avond eigenlijk al niet meer stuk. Kravitz’s stem is nog dik in orde alhoewel hij af en toe bij de hogere noten toch iets moet zakken, maar dat is voor de beroemde kniesoor. American Woman (de Guess Who-cover) blijft een van de beste nummer van de set, maar het publiek gaat pas echt los bij de Kravitz klassieker Are You Gonna Go My Way. Conclusie: Kravitz kan het nog steeds en terecht dat hij op deze 50ste Pinkpop een plaats in de line up heeft gekregen.

Headliner The Cure, voor de eerste keer op Pinkpop te bewonderen in 1986, kwam, zag en overwon. Zanger Robert Smith is inmiddels zestig maar dat mag de pret niet drukken want hij is eigenlijk niet veel veranderd. Ook de muziek van The Cure is in de loop der jaren hetzelfde gebleven; lekker donker met spookachtige gitaarriffs, inktzwarte teksten en bovendien een eigen, origineel geluid dat direct herkenbaar is. The Cure, maar vooral Smith, is vanavond in topvorm en de band speelt maar liefst 28 nummers en die setlist bevat natuurlijk alle klassiekers die The Cure te bieden heeft. Heerlijke versies van A Forest (nog steeds magisch), Pictures Of You en In Between Days passeren de revue en het publiek geniet met volle teugen. Slotakkoord is Boys Don’t Cry; prachtig gewoon; The Cure is een waardige headliner van deze verder middelmatige tweede Pinkpopdag 2019 want Krezip, Mark Ronson, Miles Kane en ook Die Antwoord konden helaas niet overtuigen…..

Wombats-frontman komt met soloproject Love Fame Tragedy

Matthew ‘Murph’ Murphy, gitarist en zanger van The Wombats, heeft zijn solodebuut ‘Love Fame Tragedy’ aangekondigd. In september verschijnt de eerste EP ‘I Don’t Want To Play The Victim, But I’m Really Good At It’, die werd opgenomen in Londen en Los Angeles met muzikale vrienden van o.a. The Pixies, Soundgarden, Alt-J en Bastille.

Het zeer aanstekelijke My Cheating Heart is gebouwd rond een distorted gitaar-riff en duikt qua thematiek in de verleiding van hedonistische excessen. Producer Mark Crew (Bastille, Rag’n’Bone Man) heeft een synthetische rand aan de onweerstaanbare composities van Murph toegevoegd, waardoor het geluid van My Cheating Heart de toon zet voor de rest van de EP.

Vernoemd naar de oorspronkelijke tentoonstelling over Pablo Picasso in het Tate Modern in Londen, wordt Murph op ‘I Don’t Want To Play The Victim, But I’m Really Good At It’ terzijde gestaan door verscheidene muzikale vrienden, waaronder Joey Santiago van The Pixies, Gus Unger-Hamilton van Alt-J, model en zanger Maddi Jean Waterhouse en Pearl Jam- en Soundgarden drummer Matt Chamberlain.

Hand Habits – Placeholder

Placeholder van Hands Habits hadden we al een tijd geleden aangevinkt als een playlist-waardige track, maar het kwam er maar niet van. Tot we de band zagen schitteren op London Calling.

De show die Hand Habits daar ten beste gaf loste elke twijfel op als een Aspro-bruis in een glaasje water. Hand Habits is de band van zangeres-songwriter, gitariste Meg Duffy, die totdat ze als zelfstandig ondernemer verder kan gaan haar diensten verhuurt aan o.a. Kevin Morby, The War On Drugs en onze eigen Amber Arcades.

Placeholder, het titelnummer van het tweede album van Hand Habits doet qua tempo en sfeer wel aan de oude Neil Young denken en dus ook een beetje aan The War On Drugs en inderdaad Kevin Morby. De vraag is dus wie beïnvloed wie?

Wat Hand Habits eigen en aantrekkelijk maakt zijn de mysterieuze teksten en de verleidelijk lijzige zang van miss Meg. Nog meer bekende namen die we kunnen noemen. Hand Habits zit op Saddle Creek, het label van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst en Placeholder is opgenomen in de studio van Justin ‘Bon Iver’ Vernon en geproduceerd door Brad Cook, die gelinkt kan worden aan Bon en War en Sharon van Etten e.v.a.

Pinguin Radio Pinkpodcast: Interview Mt. Atlas

De kick-off van Pinkpop is natuurlijk weer het optreden van de winnaar van Nu Of Nooit en dat is dit keer de Heerlense band Mt.Atlas en om 13:30 openen zij Pinkpop 50 op het Brightlands podium. Met een veelbelovende en strakke set serveert Mt.Atlas een muzikale cocktail van metal, stoner, grunge, garage en punkrock aan een nog niet volledig wakker Pinkpoppubliek. Zanger Sven Vlek toont aan wat hij kan en de vette grooves van bassist Hanssen en gitarist Jacobs doen de rest; een waardige openingsact voor deze jubileumeditie en van Mt. Atlas gaan we nog veel horen. Luister naar het interview met de band. 

 

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Metronomy – Lately  IJSBREKER!
  2. Bon Iver – Hey Ma.
  3. Hand Habbits – Placeholder
  4. Personal Trainer – The Lazer
  5. The S.L.P. – Favourites
  6. Clairo – Bags
  7. Swim Deep – To Feel Good

Bon Iver – Hey Ma

Om het in Risk termen uit te drukken. Bon Iver/Justin Vernon consolideert op nieuwe single Hey Ma.

Lieten zijn drie tot nu verschenen albums een duidelijke ontwikkeling horen, van introverte troubadour tot melancholiek experimentalist. Hey Ma is een vrij conventionele popsong. Het spookt wat op de achtergrond en op drie kwart krijgen we een abstract intermezzo, maar over het algemeen kleurt Vernon op Hey Ma netjes binnen de lijntjes. 

Vernon zingt ook met zijn natuurlijke stem, weemoedig als altijd, maar naakt zonder digitale nabehandeling. Opvallend ook is dat hij maar spaarzaam gebruik maakt van zijn handelsmerk, zijn falset. 

Eigenlijk lijkt de nieuwe single van Bon Iver best wel op het oude solowerk van Peter Gabriel. En daar is niks verkeerd aan. Tegelijk met Hey Ma verscheen een ander nieuw nummer, U (Man Like). Ook mooi, maar niet zo mooi als Hey Ma.

Crumb – Ghostride

Ghostride  van Crumb is inmiddels niet nieuw nieuw meer. Het nummer stond on hold, tot Part III was uitgewerkt, maar dan kunnen we nog lang wachten. Want deze week weer gestegen in de GM  naar -1! Dus daarom vanaf nu twee tracks van de New Yorkse band op de nieuw-playlist.

Crumb heeft zoveel mooie pijlen op hun boog. Het korte maar knappe Ghostride is daar een sterk voorbeeld van, verwant aan Part III maar anders.

Crumb maakt indie anno nu, soft, licht zweverig, edoch elegant en melodieus. En met een vrouw aan het roer. Crumb is ook geen navolger, maar een van de vormgevers van de sound van de hedendaagse Amerikaanse indie.  Ghostride komt van een nieuwe EP,  Fall Down, die vorige week online is gekomen.

Pinguin Radio Pinkpodcast: interview Cage the Elephant

Het pinksterweekend betekent natuurlijk maar 1 ding: Pinkpop.
Uiteraard is Pinguin Radio van de partij op dit festival om verschillende artiesten te interviewen over Great Music!
Als eerste was Cage the Elephant aan de beurt.

Na een geweldige show op het festival besloot onze reporter Martien Koolen de band eens stevig aan de tand te voelen over hun muziek en shows. Luister en geniet!

#343 Mañana Mañana

Over over over over overmorgen begint Mañana Mañana. Nog vijf nachtjes dus dan barst het feest weer los in de bossen bij Kasteel Vorden in de gemeente Bronckhorst. Wiens topografische kennis aan een update toe is, dat ligt in Gelderland.

Je kent misschien de uitspraak ‘New York, New York, So Big They Had To Name It Twice?’ Die vlieger gaat ook op voor Mañana Mañana. Dat is zo’n bijzonder festival, dat verdient een dubbele naam.

Mañana Mañana is er voor de festivalmaagd, maar ook voor de festivaltijger, voor het hele gezin eigenlijk. Je wordt onthaald op een programma waarvoor het woord breed te smal is. Niet alleen muzikanten, maar ook circusklanten, komedianten en kunstenaars komen hun ding doen.

Wil je je op reguliere festival nog wel eens ingesloten voelen door dranghekken en in de gaten gehouden door een leger kale bodybuilders met een V op de revers, Mañana Mañana is van de vrije uitloop. De grens tussen muziek en publiek is vaag en zolang je geen vlieg kwaad doet kan je vier dagen lang gewoon je te gekke zelf zijn.

En waar je na een ‘gewoon’ festival een aantal dagen nodig hebt om weer in de plooi te komen, voel je je na Mañana Mañana als herboren.

Als je na al deze aanbevelingen nog geen zin hebt om volgend weekend naar Mañana Mañana te gaan, hoeft je ook niet voor info en tickets naar www.manamana.net te surfen of  naar Bazz op de Buzz te luisteren vanavond om 7 uur. Met een Special over…. Mañana Mañana!

The Dangerous Summer – Starting Over/Slowdown

De leden van Dangerous Summer zaten nog op school toen ze de band begonnen. Waarschijnlijk maakten ze daar kennis met de roman The Dangerous Summer van Ernest Hemmingway en dachten, hee dat is een toffe bandnaam.

Dit speelde zich zo’n jaar of tien geleden af en is alleen nog zanger/bassist AJ Perdomo over van het  oorspronkelijke trio uit Maryland, U.S.A. Het personeelsverloop heeft nauwelijks invloed gehad op de productiviteit, want album vijf ligt klaar voor lancering. Mother Nature is de titel en vanaf volgende week is bij overal verkrijgbaar. Nou ja overal. Online en bij de betere platenzaak dan. Van Mother Nature hebben we eerder Way Down op het Breekijzer schild gehesen. Dat beviel zo goed dat ook Starting Over de POTR VIP treatment krijgt. Starting Over, Starting Over/Slowdown -is de complete titel- is een ballad, soort van, want tegen het einde wordt het tempo wat opgeschroefd.

AJ zingt zo overtuigend dat je niet onder de indruk uitkomt dat de tekst auto-bio is. ‘I Am So So Down‘ is het hartverscheurende refrein van de neo emo rocktrack. Het label dat Mother Nature gaat uitbrengen heet Hopeless. Dat lijkt geen toeval.