De boogie met of zonder woogy is misschien wel de oudste vorm van rock ‘n’ roll met een voorgeschiedenis die ruim 100 jaar terug gaat. John Lee Hooker elektrificeerde de boogie. Canned Heat bracht de boogie naar het rockvolk en ZZ Top naar de hitparade.
Enter King Gizzard & The Lizard Wizard dat de onverwoestbare boogie de 21ste eeuw in trekt door hem in een digitaal jasje te steken. Cyboogie met de cy van cyber is instant herkenbaar als het werk van King & Co, maar toch weer anders dan de barokke paddo-rock waarmee de mannen naam maakten.
De productiefste herenclub van dit decennium bracht vorig jaar maar liefst vijf albums uit, zonder in herhaling te vallen. Met Cyboogy bewijst de band dat de creative koek blijkt nog lang niet op is.
De leden van Cassiasteken niet onder stoelen of banken dat ze fan zijn van Paul Simon’s Graceland album. Zelfs de hoes van Small Place lijkt afgekeken van Simon’s meesterwerk.
De originaliteitsprijs krijgt het trio uit het Macclesfield dus niet. Aan de andere kant, als we originaliteit als criterium zouden hanteren zou het akelig stil worden op de zender.
Cassia is natuurlijk niet de enige band die zich laat inspireren door muziek uit tropische oorden of het nou via Paul Simon is of direct uit de bron. De Britten bevinden zich in het goede gezelschap van o.a. Talking Heads, Vampire Weekend en ons eigen Jungle By Night.
Wat een song als Small Places extra charmant maakt, naast de zonnige gitaren en het tropische tempo is het vette Noord-Engelse accent waarmee frontman Rob Ellis zijn liedje zingt. Cassia is het muzikale equivalent van vitamine D en een lichtpuntje op elke festival.
Onlangs kondigde Trixie Whitley haar nieuwe album Lacuna aan. Deze nieuwe langspeler verschijnt op 29 maart. Voor haar single Touch is er nu ook een video verschenen. ‘Touch’ is het eerste hoofdstuk van de trilogie die Trixie maakte in samenwerking met visueel kunstenaar en regisseur Hannah Marshall.
Marshall leverde met haar monochrome esthetiek eerder al opvallend werk voor bands als The xx, Florence and The Machine, Savages en Goldfrapp.
Op 20 mei is Trixie te zien in de Melkweg. Ook gaat ze als special guest mee op pad met dEUS op hun Europese ‘Ideal Crash’ tour.
Demob Happy onthoud die naam, want je gaat hem nog vaak horen.
Het trio uit Newcastle opereert aan de rocky kant van het Britpop spectrum. De band heeft de titel van hun nieuwe single niet letterlijk genomen. Less is More is een vrij volle productie met een pompende riff, een plagerige hook en een dijk van een refrein. Het nummer staat niet op hun nog redelijk verse, tweede album Holy Doom.
Of de release van de single betekent dat er alweer een nieuw album aan zit te komen, vermeldt het verhaal niet. Voor het zelfde geld is Less Is More buiten de selectie van Holly Doom gevallen en is er iemand in het Demob Happy kamp, die dat zonde vond. Mocht Less Is More inderdaad buiten de boot zijn gevallen dan heeft Demob Happy een luxe probleem. Voor een afvaller als Less is More zou namelijk menig andere band een gitarist afstaan.
Het is onmogelijk meer bezigheden in iets meer dan een jaar te proppen dan Sharon Van Etten heeft geprobeerd. In 2017 ging ze samenwonen met de drummer uit haar tourband, beviel ze op 35-jarige leeftijd van haar eerste kind, een zoontje, maar ze onderbrak haar studie psychologie nauwelijks, speelde in tv-series als The OA en de theaterversie van David Lynch’s chef d’oeuvre Twin Peaks, en leverde de soundtrack af voor de film Strange Weather, regie Katherine Dieckmann.
Remind Me Tomorrow is tussen al die inspannende en tijdrovende bedrijven door opgenomen. Als het resultaat van een ongewenste mentale uitloop van de zwangerschap, die ook nog even haar leven in de war kwam schoppen. De foto van een chaotische kinderkamer op de cover zegt alles. De moeder gaat bijna verloren tussen de rotzooi die het resultaat is van de roze wolk na een bevalling.
Onder productionele begeleiding van John Congleton (onder meer St. Vincent) vertaalt Sharon Van Etten haar prille geluk in een getourmenteerde afrekening met alles wat een gezegend bestaan klaarblijkelijk eerder in de weg heeft gestaan. ,,Toen deze songs zich aan me opdrongen, begon ik ze vorm te geven met behulp van keyboards en synthesizers. Bewust heel anders dan op Are We There?, mijn vorige album. Daar drukte ik me nog uit in de enige ‘taal’ die ik tot dan toe machtig was, namelijk die van de instrumentatie van een doorsnee band. Dat voldeed dit keer niet. Ik voelde me beperkt, was klaar voor iets anders.”
John Congleton onderwierp haar aan een spervuur van vragen, voordat hij de samenwerking wilde aangaan. “’Wat zijn je gevoelens? Wat zijn nu je invloeden?’ ‘Wat probeer je te zeggen?’ De demo’s die ik thuis had gemaakt bestonden uit meditatieve dronegeluiden en duistere beats. Het materiaal was ongelofelijk donker van toon en karakter, maar dat geluid wilde ik juist omhelzen, me eigen maken. Ik luisterde op dat moment naar Suicide, Portishead en Nick Cave’s album Skeleton Tree. De steekwoorden voor mij waren ‘confronterend’ en ‘eerlijk’.”
“Het levert songs op die confronterend zijn om te zingen, maar ik wist vanaf het begin dat ik dit materiaal in zijn ruwe vorm wil laten horen. Ik wil de luisteraar continu onderdompelen. Dit zijn mijn songs, mijn teksten, mijn leven. Ik had alle teksten volledig uitgeschreven voordat we de studio indoken. Ik liet John in totaal veertig songs in demovorm horen en hem zijn keuze maken om te zien waarom hij welke stukken zou kiezen. Ik had drie setjes van songs gemaakt, mapje A, mapje B, mapje C. In A zaten mijn favorieten, in B de ‘gaat wel’-selectie, in C songs die voor mij golden als wild cards. John koos de meeste songs die op het album zijn gekomen uit de A-selectie.”
LIVEDATA 29 maart Paradiso, Amsterdam 30 maart Orangerie / Le Botanique, Brussel (BE)
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de video bij de nieuwe single Got To Keep On van niemand minder dan The Chemical Brothers! De Britse danceformatie brengt in de lente van 2019 het negende album No Geography uit. De video omschrijven ze zelf als een surrealistische versie van Soul Train. 🙂
De vierde single van het even zoveelste album van Balthazar mag er weer zijn. Het typeert de kracht en overmacht van de Belgische band dat alle vier singles essentieel anders zijn, maar wel herkenbaar als ontsprongen uit dezelfde bron.
‘Fever’ had een Afrikaans aandoende beat, ‘Entertainment’ violen en trompetten en ‘Never Gonna Let You Down Again’ een droevig disco ritme. De nieuwe single klinkt weer anders. Met zijn woordeloze oorwurm refrein laat Wrong VibrationBalthazar op standje pop horen. Pop, maar niet plat, daarvoor mist de band de juiste bedrading.
Fever heet het nieuwe album, maar dat had dus ook ‘The Many Sides of Balthazar’ kunnen zijn.
Een dag voor de start van hun wereldtournee gooit Interpoler nog even een nieuw nummer uit. Wie nog mocht twijfelen aan de creatieve vlucht waarin de band zich momenteel bevindt, hoeft alleen maar even naar Fine Mess te Luisteren.
De nieuwe single komt nog geen half jaar na het overtuigende Maurauder album en laat Interpol horen op zijn intenst. Zanger Paul Banks kan nog geen eens wachten tot het intro is afgelopen voordat hij van wal steekt. Wat volgt is een bijna punk-achtige stop start track, ongepolijst en recht op het doel af.
Na 17 jaar dienst heeft Interpol nog niks aan kracht en belang ingeboet. De andere acts op Best Kept Secret doen er goed aan hun show nog eens een paar keer goed door te nemen, willen ze niet worden weggeblazen door tornado uit New Yorkse.
Matt Schultz, de voorman van Cage The Elephant heeft liefdesverdriet. Dat is lullig voor hem en we wensen hem ook alle sterkte toe, maar zijn misere heeft hem wel geïnspireerd tot het schrijven van een uitermate sterke nieuwe single.
Alweer mogen we wel zeggen, want Cage The Elephant heeft sinds hun debuut in 2008 een niet aflatende stroom topsongs afgeleverd. Op elk album staat minstens één nummer met eeuwigheidswaarde. Van het debuutalbum komt Ain’t No rest For The Wicked, op album 2 staat Shake Me Down, het derde album herbergt Cigarette Daydreams en plaat 4 Cold Cold Cold. Er zijn niet veel bands die zo’n vruchtbare rit hebben als de band uit Bowling Green, Kentucky.
En zoals Ready To Let Go laat horende koek is dus nog lang niet op. De eerste single van album vijf van Cage The Elephant is een vetarme indie-rocksong, bas, drums, gitaren en verder geen poespas. Het werk wordt gedaan door de klare melodielijn en de sterke zangpartij van Matt Shultz, die bijna zakelijk zingt dat hij het punt heeft bereikt waarop hij zijn liefde los kan laten.
De ‘to the point’ productie is van John Hill, die eerder muzikale wonderen verrichtte voor o.a Florence & The Machine en Portugal The Man. De vijfde van Cage The Elephant heet Social Cues, als releasedatum heeft de band 19 april geprikt.
30 bands spelen ieder 20 minuten, door heel Paradiso. De grote zaal, kleine zaal en kelder zit vol muziek. Er zit dus geen lijn in deze line up, het gaat van folk tot punk en funk tot ska. Geen boekers of programmeurs die hebben gekozen of bepaald. Alle bands die hier staan, hebben het aan zichzelf te danken en hebben er hard voor gewerkt.
En de winnaars zijn!
Afgelopen weken hebben meer dan 1000 bands die zich via Penguin Artists hebben aangemeld geknokt om de meeste volgers achter zich te scharen. De top 30 van deze immense lijst mag namelijk aanstaande 9 februari spelen tijdens het 30×20 Minuten Festival in de legendarische zaal Paradiso, te Amsterdam.
Dit zijn ze dan! De bands die keihard geknokt hebben voor een spot tijdens het leukste festival om nieuw aanstormend talent te ontdekken. Het is de meest diverse muzikale middag die je ooit gaat meemaken! Onderaan deze pagina vind je het blokkenschema.
Kaarten kopen
30×20 Minuten Fest is een ongelooflijk muzikaal avontuurlijke middag waarin je de meest uiteenlopende bands van de toekomst zult gaan ontdekken.
