Beirut heeft iets met steden. Niet alleen heeft Zach Condon de naam van de hoofdstad van Libanon geadopteerd als artiestennaam, een belangrijk deel van zijn songs heeft een stadsnaam als titel, Perth, Nantes, Santa Fe zijn allemaal nummers van Beirut.
Er is dus sprake van een formule. Ook muzikaal heeft Beirut een methode ontwikkeld, een eigen sound. Nou ja eigen. De gepatenteerde Beirut sound heeft zijn wortels in de Balkan, waar veel zigeunerorkesten actief zijn die gebruik maken van blaasinstrumenten, blaaskapellen dus. De Balkan fanfares hebben een eigen geluid en een energie die je alleen daar treft. Beirut heeft de muziek een wereldwijd podium gegeven, zoals Paul Simon met zijn Graceland album de Zuid/Afrikaanse muziek op de kaart heeft gezet en Ry Cooder met de Buena Vista Club de Cubaanse.
In de videoclip van de nieuwe single Landslide zien we mooie landschappen en Game of Thrones-acteur Ian Beattie.
Het nieuwe Beirut album zal op 1 februari verschijnen. Het wordt Beirut album #6, het eerste in drie jaar. Beirut komt de plaat introduceren middels een optreden in TivoliVredenburg op 8 april.
Nieuwe platen van oude helden moeten altijd met enige voorzichtigheid worden benaderd. De kans op teleurstelling stijgt evenredig aan het aantal dienstjaren. Dus toen we een nieuw nummer aangekondigd zagen van het aloude Garbage(geboortejaar 1993) liepen we niet over van enthousiasme.
De wetenschap dat Exene Cervenka en John Doe van de in de VS beroemde, maar hier nauwelijks bekende Amerikaanse punkband X aan de opname hadden meegewerkt schepte eerder verwarring dan verwachting. Het feit dat je nu een stukje leest over de nieuwe single van Garbage geeft natuurlijk al aan dat we de plaat goed genoeg vinden om hem te draaien.
Een song als Destroying Angels was zo’n beetje het laatste wat we van Garbage & co verwachtten. De nieuwe Garbage single is een murder ballad van het Ierse stempel , die niet zou misstaan op het repertoire van Nick Cave. Something completely different dus, zoals Monty Python placht te zeggen. Waarschijnlijk zijn de Schotse roots van Shirley Manson boven komen drijven. Mag ze vaker laten gebeuren.
Helaas duidt de release niet op een nieuwe, interessante artistieke wending voor Garbage. Destroying Angels verscheen vorig jaar in een beperkte oplage als vinyl single in het kader van World Record Store Day met op de b-kant een geslaagde cover van Bowie’s Starman. In ieder geval goed nieuws dat beide songs nu ook online staan.
Black Pistol Fire is een tweekoppige no nonsense/old skool rockduo bestaande uit Kevin McKeown en Eric Owen. De heren komen oorspronkelijk uit Toronto, maar hebben zich genesteld in Austin, Texas. Kevin zingt en speelt gitaar, Eric slaat wild om zich heen.
No nonsense betekent in dit geval geen tierelantijnen of andere onnodige uitwijdingen en old skool heavy, maar geen metal. Level is bluesy, grungy en poppy tegelijk. Als Arctic Monkeys uit de Mississippi Delta zouden komen in plaats van Noord Engeland, zo klinkt Black Pistol Fire‘s Level ongeveer. Wat je ook hoort is dat de bühne de natuurlijke biotoop is van het duo, en dat ze om die reden een aanwinst zijn voor (vrijwel) elk festival. En als ze hier dan toch zijn, kunnen ze er gelijk een clubtourtje aan vastplakken.
D’Angelo op de Pinguin playlist? Is dat geen r&b zanger? Jawel, maar als je Unshaken hoort zal je waarschijnlijk wel begrijpen dat de nieuwe single van de soulman aansluit bij wat we normaal serveren.
Misschien moet je dan niet denken aan Queens of The Stone Age of War On Drugs, maar aan U.N.K.LE. met Mark Lanegan of Portishead en Massive Attack. Geen zogenaamde core-artists, maar wel familie. Los daarvan, een goede plaat is een goede plaat en goed is Unshaken absoluut.
Wie D’Angelo niet kent. Hij is een notoire spaarzame platenmaker, die ook nog eens vaak op het allerlaatste moment zijn optredens cancelt. Maar als hij afkomt dan krijgt hij volwassen mannen aan het huilen en vrouwen bereid huis en have te verlaten voor slechts één nacht in zijn gezelschap.
We zouden dus kunnen zeggen dat Unshaken een voorbode is van een nieuw album van D’Angelo– het zou zijn 4e worden in een kleine 30 jaar- maar de kans is groot dat die plaat niet op afzienbare termijn zal verschijnen en mocht hij komen spelen dan is de kans dat je een ticket kan bemachtigen net zo groot als een kans op het winnen van de Staatsloterij, want in minder dan no time uitverkocht. We zullen het moeten doen met wat we krijgen. Wat totaal geen probleem is, zeker niet als zijn presentjes zo mooi en genre-overstijgend zijn als Unshaken.
Pinguin Radio presenteert Pinguin Radio Showcases in de Drie Gezusters, Groningen. op 16 t/m 18 januari 2019
Net als voorgaande jaren, maar nu onder eigen vlag, presenteren we weer drie avonden/nachten lang op zes podia binnen één locatie -het inmiddels toch wel legendarische Grand Café De Drie Gezusters- bij elkaar toch zo’n band/act of honderd. Allemaal van eigen bodem.
Dat doen we in samenwerking met een heleboel instanties, stichtingen en opleidingen, die net als wij jong en aanstormend talent een podium willen bieden tijdens ESNS, de grote Europese Muziekindustrie jamboree die komende week weer plaatsvindt binnen de stadsmuren van Groningen.
BLOKKENSCHEMA’S PINGUIN RADIO SHOWCASES
WOENSDAG 16 JANUARI
DONDERDAG 17 JANUARI
VRIJDAG 18 JANUARI
Dus als je in Groningen bent, kom even langs voor een biertje en een bandje. Of twee. En misschien zijn onze gratis Showcases een reden om noordwaarts te trekken en daar te zijn waar het allemaal gebeurt.
Catfish & The Bottlemen was een van de bands op onze allereerste Pinguins in Paradiso feest. Toen waren het nog jonge guppy’s, tegenwoordig zijn Van McCann en zijn Bottlemen grote vissen met twee succesvolle albums op hun naam. Die winning streak willen ze natuurlijk vasthouden, daarom heeft de band ruim drie jaar de tijd genomen om aan plaat drie te werken. Kosten nog moeite etc. zou je zeggen. Het eerste zal best, het tweede is niet echt te horen op de eerste single van het nieuwe album.
Longsghot is goed, maar niet echt geweldig. We haasten ons om daaraan toe te voegen dat Catfish op halve kracht altijd nog boeiender is dan menig ander Brits gitaarorkest op volle toeren, maar we hadden gehoopt op wat meer avontuur. Dit gezegd hebbende. Longshot is een sterke midtempo rocker in stijl ergens tussen Miles Kane en oude Arctic Monkeys in.
Over de band van Alex Turner gesproken. Zij kregen een hoop meuk over zich heen door zonder aankondiging met een album te komen dat compleet anders klonk dan wat we van ze gewend waren en nog lang niet beu. Misschien pakken Catfish & The Bottlemen het wat slimmer aan, begint de band voorzichtig en worden we langzaam voorbereid op een album waar de creatieve vonken van afspatten. We gaan het meemaken. Of niet natuurlijk.
Black Pistol Fire is een tweekoppig no nonsense/old skool rockmonster uit Austin, Texas. Kevin McKeown en Eric Owen komen oorspronkelijk uit Toronto, maar hebben de trek naar het zuiden gemaakt vanwege het muziekklimaat aldaar. Kevin zingt en speelt gitaar, Eric slaat woest om zich heen.
No nonsense betekent in geval van Black Pistol Fire, geen gedoe, geen onnodige uitwijdingen, old skool houdt in heavy, maar niet echt metal. M.a.w. geknipt voor Pinguin On The Rocks.
Level is bluesy & grungy & poppy. Als Arctic Monkeys uit de delta van de Mississippi zou komen in plaats van Noord Engeland, zou de band ongeveer zo klinken als Black Pistol Fire. Wat je ook hoort is dat de band zich waarschijnlijk op de bühne als een vis in het water voelt. Dus hierheen halen die hap voor een festival. Of twee.
Niet dat het nodig is, wie regelmatig Pinguin Radio luistert hoort vaak vrouwenstemmen, maar met het oog op de opmerking eind vorig jaar van een zogenaamde deskundige op tv, dat er weinig goede vrouwelijke artiesten zouden zijn, leek het ons een goed idee om het nieuwe IJsbreker-seizoen te vervolgen met de nieuwe single van een supersterke vrouw, een die in de afgelopen periode niet alleen een kind heeft gekregen, maar ook een studie psychologie heeft gedaan, haar eerste stappen gezet op het acteursvlak, en alsof dat allemaal niet genoeg is ook nog eens een compleet nieuw album heeft geschreven.
We hebben het over Sharon Van Etten. Sharon is vooral bekend van de indie-evergreen Every Time The Sun Comes Up, maar ze heeft inmiddels een heel oeuvre opgebouwd, dat dus zeer binnenkort wordt uitgebreid met een nieuwe, vijfde album, Remind Me Tomorrow.
Seventeen is het derde en misschien wel smakelijkste voorproefje van Sharon Van Etten’s nieuwe langspeler. En dat terwijl Comeback Kid en Jupiter 4 ook niet te versmaden zijn.
Na drie singles is wel duidelijk dat Sharon niet de makkelijkste weg heeft gekozen, of beter de gladste weg. Oneffenheden zijn bewust niet weggelakt en ook blijft Sharon met haar zangpartijen lang niet altijd binnen de lijntjes. De rauwe sfeer past prima bij het onderwerp van nieuwe single Seventeen, haar hometown de stad New York. De moraal van haar verhaal; ze is niet meer de jonge dromer die ze was toen ze zeventeen was, maar ook de stad is veranderd.
Seventeen doet niet toevallig denken aan punk-poet en collega native New Yorker Patti Smith, die in Sharon Van Etten een waardige troonopvolgster zal herkennen.
Dit najaar verscheen ‘Gracias Señor’ van The Sore Losers, alweer het vierde album van de Belgische rockers sinds het ijzersterke gelijknamige debuut uit 2010. De combinatie van vooral op gitaargeoriënteerde stijlen waarin stevige rock, vuige garage, 70s psychedelica maar ook verfijnde pop en dansbare rhythm & blues is terug te vinden, valt goed in de smaak bij een steeds groter wordende fanbase in de Lage Landen en ver daarbuiten. Vooral sinds ‘Skydogs’ dat hiervoor werd uitgebracht, lijkt het viertal stevig te hebben doorgepakt op de internationale podia. De uitstekende live-reputatie is een belangrijk wapenfeit gebleken maar het kwam natuurlijk mooi uit dat de populaire Amerikaanse televisie-host Conan O’Brien plotseling een helpende hand bood, Guitar World de band in de armen sloot en daarnaast zouden ook de sterke optredens tijdens South By Southwest in Austin, Texas niet helemaal zonder gevolgen blijven. Hoog tijd dus om even een korte tussenbalans op te maken.
Tekst: Jeroen Bakker
In de Benelux heeft inmiddels iedere club of festival de heren al eens op de planken gehad maar er is nog altijd veel terrein te winnen zo laat zanger/gitarist Jan Straetemans weten. “De huidige tournee verloopt uitstekend. Het nieuwe materiaal wordt heel goed ontvangen. Je bent iedere keer weer benieuwd hoe men daar op reageert tijdens een optreden. We zijn halverwege oktober in de clubs begonnen met de Gracias Señor Tour maar afgelopen augustus tijdens Pukkelpop speelden we al vijf nieuwe tracks in onze set. We hebben al vaker op het festival gespeeld maar het is toch best spannend hoor wanneer de eerste keer ‘Dark Ride’ of ‘Little Baby (Doughboy)’ worden ingezet als je nagaat dat er in een volle Marquee-tent zo’n tienduizend mensen kunnen.”
Na het eerste optreden dat 13 oktober in Hengelo plaatsvond zullen vrijwel alle uithoeken in Nederland en België tijdens deze tournee worden bezocht maar tussentijds wordt ook even uitgeweken naar Frankrijk en Zwitserland. Via de Brusselse Botanique op 10 februari zal deze eerste serie optredens eind maart worden afgesloten in Frankrijk. Gekeken wordt nog of er daarbuiten optredens geboekt kunnen worden. Het viertal heeft inmiddels zelfs goede connecties aan de andere kant van de oceaan.
“Iemand heeft ons gezien tijdens een optreden en die bleek ons tof te vinden. Het gevolg was dat er voor ons in Amerika een weg naar binnen werd geopend. Plotseling konden we de spullen pakken om daar optredens te doen”, aldus basgitarist Cedric Maes. “Het is daarna snel gegaan. We hebben een optreden gedaan in New York voor voornamelijk mensen uit de muziekindustrie en voordat we het wisten had Conan O’Brien ons op zijn radar. Wij waren plotseling te vinden op Team COCO, zijn populaire YouTube online-platform. Kon het dus zomaar gebeuren dat je daarop de track ‘Nightcrawler’ tegenkwam en dan te bedenken dat er ruim drie miljoen Facebookvolgers zijn en ook nog eens vijf miljoen abonnees op YouTube zitten.”
Kort daarna viel een uitnodiging voor het beroemde showcasefestival in Texas op de deurmat. Na eerdere ontmoetingen met de Amerikaanse band White Denim in Europa, voor wie The Sore Losers ook het voorprogramma verzorgden, werd daar in Austin afgesproken met de bandleden James Petralli en Steve Terebecki om samen te werken aan het nieuwe album. “We hebben die jongens voor de eerste keer ontmoet tijdens Down The Rabbit Hole in Nederland en we bleven elkaar daarna steeds weer tegenkomen. Wij zijn bij ze thuis geweest en zij boden zelf aan om hun diensten te verlenen toen wij vertelden over het plan om een vierde album te gaan maken.”
De samenwerking met producer, en Grammy-winnaar, Dave Cobb voor ‘Skydogs’ was niet alleen prettig maar daarnaast ook nog eens succesvol. Cobb heeft in Amerika veel succes in de country-hoek, hij was bijvoorbeeld grotendeels verantwoordelijk voor enkele Rival Sons-albums. Zou toch logisch zijn om, evenals de Amerikaanse rockers, ook met hem aan een opvolger te werken? The Sore Losers kiezen er echter voor om iedere keer met een ander deze klus te klaren. “Het is een bewuste keuze. Het is niet alleen leerzaam maar daarnaast ook nog eens verfrissend en vooral ook verrassend. Voor ‘Skydogs’ wilden wij een rauwe rocksound, een geluid zoals dat bijvoorbeeld ook op ‘Some Girls’ van The Rolling Stones te beluisteren viel. Voor ‘Gracias Señor’ wilden wij mooie popliedjes waarin de rock iets minder prominent aanwezig was. Naar onze mening is dat goed gelukt”. De track ‘Denim On Denim’ schijnt overigens niets met White Denim te maken te maken en helaas, die prachtige dame in de clip bij ‘Dark Ride’ is geen vriendin, groupie of zelfs niet eens een bekende van de band. Voor het filmpje was de sfeer belangrijk. Het moest goed bij de muziek passen. Niets werd in scene gezet.
“Veel tijd voor het maken van een nieuw album na ‘Skydogs’ was er eigenlijk niet. Alles moest tussen de optredens gedaan worden. We hebben wel een plaats waar we samen kunnen komen om te schrijven maar iedereen heeft ook ideeën die thuis afzonderlijk kunnen worden uitgewerkt. Op een bepaald moment komen we dan bij elkaar en maken het af. Het ging deze keer razendsnel. Onze producers hadden een engineer meegenomen die dan de spullen op de juiste plaats neerzet. Wanneer wij zelf eens een keer iets heel anders dachten te gaan doen dan pakten we slechts een andere gitaar. Maar deze gast was echt fantastisch en zeer bepalend voor het geluid zoals dat op het album terecht is gekomen. Kijk, je kunt zelf de duurste spullen kopen die er zijn maar dan ben je er nog lang niet. Het gaat er toch voornamelijk om dat je er het beste geluid uit weet te halen.”
“Het grote verschil met de voorganger is dat wij als muzikant zijn geëvalueerd. We zijn niet alleen twee jaar ouder geworden maar hebben ook behoorlijk meer ervaring opgedaan in de tussenliggende periode. We hebben daarnaast, zoals gezegd, weer met andere producers samengewerkt maar waarmee we nu ook een persoonlijke connectie hebben. Een bepaald idee over het geluid was er deze keer niet maar we wilden in ieder geval geen trucjes, een minimum aan overdubs, en niet te veel effecten gebruiken. Het moest zo natuurlijk mogelijk en met zo weinig mogelijk franje. Electronica? Een gitaar-stem-apparaatje en een wah-wah-pedaaltje maar dat was het dan wel.”
Naast Amerika is ook Japan inmiddels geen onbekend terrein meer voor The Sore Losers. Wederom werd een trip gemaakt naar het land van de rijzende zon. “In Japan woont een Belg die daar een festival organiseert, en ja er is zelfs Belgisch bier verkrijgbaar! We zijn er inmiddels 2 keer geweest. De eerste keer konden we het niet geloven toen we de mail lazen van een voor ons vreemde gast. Onze boeker attendeerde ons op het bericht en de vraag was of we daar interesse in hadden. We reageerden nogal achteloos geloof ik. Zoiets als ja doe maar. Alles leek in orde, alles was betaald. We hoefden slechts ‘de vlieger op te stappen’. De eerste keer waren we daar in Tokio met Triggerfinger, de tweede keer met Balthazar. Beide optredens uitsluitend voor Japans publiek. Japanners die Belgische cultuur komen opsnuiven. Snap je dat? Het was niet voor weinig mensen ook. We hebben er voor een paar duizend man gespeeld. Is het niet idyllisch dat die Japanners interesse toen in onze cultuur? We hebben toen wel de smaak te pakken gekregen. De shows die we daar hebben gedaan zijn ons goed afgegaan. We hebben er mensen leren kennen en we zouden er graag eens een tourtje doen. Als je het via YouTube terugkijkt wat we daar gedaan hebben… Man dat ziet er waanzinnig uit.”
Staat er nog iets op de bucket-list? “We hebben veel grote festivals gedaan maar Lowlands moeten we nog eens ‘kapot maken’. Een plan om de wereld zo snel mogelijk te veroveren is er nog niet. We proberen ons beetje bij beetje te concentreren op enkele landen in Europa zoals Frankrijk en Duitsland. Kijken hoe de kansen daar liggen. Je kunt ook niet overal tegelijk zijn. Wij hebben geen uitgekiende promotiemachine waarmee we alleen de grote steden in Europa kunnen doen. Het is per keer uitzoeken en bekijken of we zieltjes kunnen winnen en een volgende keer eventueel een grotere zaal in dezelfde stad kunnen vullen. In Nederland wordt bijvoorbeeld werkelijk in alle uithoeken gespeeld. Wij gaan meer in de diepte. Zelfs in Vlaanderen proberen we in iedere provincie een optreden te doen. Verschillen per regio zijn er duidelijk. We merken dat zeker. We spelen soms voor een uitzinnige menigte maar een andere keer denk je aanvankelijk een wat stug publiek te treffen met een ietwat afwachtende houding. Ik vind dat je daar respect voor moet hebben. Laat het maar zien en overtuig ze maar. Het gaat er om dat je je daar als persoon en als band niet door laat afschrikken. Het hoeft bij ons niet allemaal heel snel te gaan maar het is heel gaaf om te horen dat je mensen ontmoet die al vaker naar onze optredens zijn gekomen. Ik vind het persoonlijk heel tof als iemand iets in onze muziek hoort zoals wij het indertijd bedoeld hebben toen we het maakten. Dan heb je iets overgebracht zoals je dat graag wilde. Wij hebben een trouwe aanhang maar na iedere tournee breidt het zich weer uit.”
The Sore Losers is volgens Cedric een serieuze zaak geworden. “De financiele kant heeft nooit de artistieke kant in de weg gestaan. Ruzies, of beter: hevige meningsverschillen, zijn er zeker geweest maar de muziek heeft altijd bij alle vier voorop gestaan. Daarom werkt het bij ons ook goed. Stel dat Jan iets beters heeft geschreven dan ik, prima. Als dat de plaat beter maakt dan moet het ook. Dat is nog altijd niet veranderd. We zijn behoorlijk direkt tegen elkaar. Er mag ook ruzie gemaakt worden. Een uurtje ‘hardgaan’ in de boksring is niet erg. Alle randzaken veroorzaken meer dreiging dan het samen muziek maken. Mensen onderschatten al die zaken. Daar moet je mee kunnen omgaan. We zijn allemaal geen twintig meer en hebben intussen al veel meegemaakt. Er zijn ons veel auto’s en zwembaden beloofd maar die zijn waarschijnlijk nog steeds onderweg.”
Alle info over Pinguin Radio Showcases 16 t/m 18 jan 2019
*Deze informatie zal continu updates krijgen ivm de laatste vrije spots in het schema. Alles onder voorbehoud.
Bovenstaand vind je de Pinguin Radio Showcases Gids met alle info. Zowel digitaal en deze week ook verkrijgbaar als papieren variant in de Drie Gezusters, Groningen.
Net als voorgaande jaren, maar nu onder eigen vlag, presenteren we weer drie avonden/nachten lang op zes podia binnen één locatie -het inmiddels toch wel legendarische Grand Café De Drie Gezusters- bij elkaar toch zo’n band/act of honderd.
Volg ons op instagram.com/pinguinradio voor alle updates en exclusieve beelden van Pinguin Radio Showcases.
WOENSDAG 16 JANUARI
klik om te vergroten
DONDERDAG 17 JANUARI
klik om te vergroten
VRIJDAG 18 JANUARI
klik om te vergroten
edit: Jan Terlouw 01.00 – 02.00
Oostblok 02.30 – 03.30
Dus als je in Groningen bent, kom even langs voor een biertje en een bandje. Of twee. En misschien zijn onze gratis Showcases een reden om noordwaarts te trekken en daar te zijn waar het allemaal gebeurt.
Dit najaar verscheen ‘