Category: Nieuwe Muziek

Interpol – The Rover

21 wordt Interpol dit jaar. De New Yorkse rockers vieren deze mijlpaal met een nieuw offensief dat bestaat uit een vers album, hun zesde en een uitgebreide tournee, waarbij Nederland niet wordt overgeslagen. De band maakte het nieuws wereldkundig tijdens een persconferentie in Mexico City. Het nieuwe album is Marauder gedoopt en zal op 24 augustus worden uitgebracht.

Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten op nieuwe muziek, want als amuse is er een kakelverse single verschenen. The Rover laat geen grote veranderingen horen, maar wel een band die nog net zo gretig is als begin deze eeuw toen ze zich in één klap onmisbaar maakten met het Turn On The Bright Lights album.

De kracht van Interpol is en blijft hun vermomming van donkere materie als toegankelijke indie. Het springerige The Rover mag dan vertrouwd klinken, dat wil niet zeggen dat de band het op het aankomende album ook op safe speelt. Paul Banks en zijn getrouwen zijn in zee gegaan met Dave Grusin, een avontuurlijke producer die zijn sporen heeft verdiend met zijn werk voor o.a. Spoon, MGMT en Tame Impala. Enige spanning hangt dus wel in de lucht. Na de festivalzomer weten we meer.

LIVEDATUM 27/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

Kitchenette – Upon The Shoulders

Kitchenette is de band van Chris Kikic, een oorspronkelijk uit Bosnië afkomstige zanger-gitarist-songschrijver-bandleider, die na jaren zijn talent te hebben te hebben uitgeleend aan anderen voor zich zelf is begonnen. Dat had hij dus veel eerder moeten doen. Dat was al duidelijk toen Chris vorig jaar met Kitchenette zegevierend door het land trok onder de vlag van de Popronde en is is nu overduidelijk nu single Upon The Shoulders golven maakt in heel Europa.

Kitchenette maakt indierock met een Amerikaans accent. Chris maakt geen geheim van zijn bronnen. In zijn bio noem hij Kurt Vile en diens oude band The War On Drugs. Upon The Shoulders klinkt zoals The War On Drugs waarschijnlijk had geklonken als Vile gewoon was gebleven, pittig maar relaxed, rijkelijk bestrooid met gitaren en met het tempo van een pick-up truck op een Amerikaanse highway. Chris is overigens niet de enige man met ervaring in de Kichenette, dat verder bestaat uit (ex)leden van Bombay, Tales That Are Not Supposed To Be Heard en Sen Dubaj.

LIVEDATA: 15/7 Hongerige Wolf festival, Groningen. 20/7 De Meester, Almere.

Villagers – Trick Of The Light

Villagers weet weer de juiste snaar te raken met hun eerste nieuwe opname in drie jaar. Nieuwe single Trick Of The Light heeft alles wat Villagers zo bijzonder maakt, het nummer is zo ambachtelijk als een Paul Simon song, zo melancholiek als Elbow op zijn best en gezongen met een gevoeligheid waar ooit alleen Roy Orbison patent op had.

Trick of The Light is dan ook de best denkbare aankondiging van een nieuwe episode in het bestaan van de band van Connan O’Brien. Het vierde* hoofdstuk in de Villagers saga zal geen grote verandering brengen. Het elegante en verzorgde Trick Of The Light laat horen dat Connon O’Brien nog dezelfde bevlogen vocalist is, rusteloos en beschouwend tegelijk, die tien jaar geleden grote indruk maakte met Becoming A Jackal. Drie jaar later volgde {Awayland} met daarop Nothing Arived, het nummer dat Villagers beroemd en onmisbaar maakte. Darling Arithmetic verscheen in 2015 en consolideerde die positie zodat we nu met recht kunnen zeggen dat er halsreikend wordt uitgekeken naar elk nieuw levensteken van de Ierse band.

D Day wordt 21 september, op die dag komt het nieuwe Villagers album uit onder de titel The Art Of Pretending To Swim. Fans doen er verstandig aan de site van Villagers te bezoeken voor speciale uitgaven met extra songs.

* live album niet meegerekend.

LIVEDATA 12/11 Doornroosje, Nijmegen 13/11 Melkweg, Amsterdam 28/11 TivoliVredenburg, Utrecht

Mooon – She Makes Me Feel

Mooon is niet van deze tijd. Het trio oogt en klinkt alsof de klok is blijven stilstaan in 1965, vlak voordat de hippies het muzieklandschap definitief zouden veranderen met hun ellenlange liedjes, drum en dwarsfluitsolo’s. In talloze Amerikaans garages waren wannabe rockers bezig een antwoord te formuleren op de Britse invasie. De lieverdjes wilden klinken als the Beatles, de stoere jongens probeerden de Stones naar de kroon te steken. Terwijl de Beatle-klonen roemloos zijn verdwenen, zijn de Stones-adepten op hun beurt weer bronnen van inspiratie geworden. Bijvoorbeeld van het Brabantse Mooon.

Een eerste inventaris van wat later garagerock is gaan heten, verscheen begin jaren zeventig als dubbelalbum onder de naam Nuggets. Samensteller was Lenny Kay, de latere gitarist van Patti Smith. We kunnen Mooon waarschijnlijk geen groter compliment maken dan te zeggen dat She Makes Me Feel prima op Nuggets had gepast ergens tussen I Want Candy van The Strangeloves en Psychotic Reaction van Count Five.

Net als die tijdloze tracks is She Makes Me Feel  van Mooon een aanstekelijke no nonsense rocksong met smaak gemaakt, met flair gebracht en dus riekend naar garage. Voor wie nog meer Mooon wil, de band heeft een album uit en speelt volop. 

LIVEADATA: 14/Loungefest, Noordwijkerhout. 15/7 Valkhof festival, Nijmegen. 21/7 Summerbeek, Oosthuizen. 4/8 Zoomeravond, Artis, Amsterdam.

David Byrne – Gasoline & Dirty Sheets

David Byrne toonde zich de Julius Caesar van Down The Rabbit Hole. Hij kwam, zag en overwon. Dat een 66 jarige veteraan zijn jongere collega’s even een poepie laat ruiken als het gaat om overtuigend optreden is opmerkelijk. En onverwachts. Hoewel, als je in Byrne‘s verleden duikt ook weer niet helemaal.

Het opvallende is dat Byrne niet eerder met zo’n dynamische, gechoreografeerde show is gekomen. Het repertoire heeft hij al jaren en met de concertfilm Stop Making Sense, die hij maakte met Talking Heads is er ook een precedent. De vraag is dus eigenlijk waarom nu pas? Het antwoord ligt waarschijnlijk besloten in zijn nieuwe album, American Utopia, wederom een conceptplaat –Byrne doet niet aan losse liedjes- en deel van een multi-mediaproject dat als doel heeft mensen te wijzen op de goede dingen des levens.

Byrne‘s nieuwe album is geïnspireerd door Reasons To Be Cheerful een song van Ian Dury, je kent hem van Sex & Drugs & Rock & Roll.  Bij zo’n blijde boodschap past een enerverende show, die iedereen met een warm gevoel naar huis moet laten gaan. Dat is dus goed gelukt.

Een neveneffect van Byrne‘s overrompelend optreden is dat zijn American Utopia album weer in de belangstelling staat. Of eigenlijk nu pas. Het album heeft bij release niet veel aandacht gekregen. Het is alweer het elfde soloalbum van de voormalige Talking Heads leider en hoewel altijd interessant is Byrne‘s recente werk niet altijd relevant.  Dachten we. 

American Utopia is dat dus wel een belangrijk album, zeker in de context van de tour van Byrne en band. Dus gingen we op zoek naar een nummer dat past bij Pinguin. Onze keus viel op track 2, Gasoline & Dirty Sheets, een spannende song met een funky beat, een sterk refrein en mooie mysterieuze achtergrondzang. 

Het is even wennen, de metamorfose van David Byrne van neurotische onheilsbode, die ons waarschuwde voor Psychokillers, Roads to Nowhere en Life During Wartime naar positivo eerste klasse en we willen ook niet uitsluiten dat er enige ironie in het spel is, die mogelijk in een vervolg aan de oppervlakte komt, maar ook dan is de oude Talking Head anno 2018 weer net zo relevant als in 1978. En net zo goed.

LIVEDATUM 04/11 AFAS Live, Amsterdam

Lamont Dozier: “Ontbijten en dan de hele dag rammelen op de piano.”

Lamont Dozier is misschien zelf geen soullegende, maar zijn liedjes zijn wel degelijk legendarisch. Baby Love van The Supremes, Marvin Gaye’s Can I Get A Witness of Reach Out, I’ll Be There door The Four Tops zijn slechts een paar van de vele klassiekers die uit zijn pen vloeiden. Op Reimagination laat Dozier horen hoe hij zijn eigen hits bedoeld heeft.

Tekst Mania | Ruben Eg

Songteksten op de straten van Detroit op papieren boodschappentassen van de supermarkt krabbelen, zoals de straatarme Dozier in zijn begindagen als liedjessmid moest doen, is er al heel lang niet meer bij. Maar de romantiek van componeren is gebleven. “Ik kruip nog elke dag trouw achter de piano”, lacht hij. “Mijn dagelijkse routine is al veertig jaar: eerst ontbijten en dan de hele dag rammelen op de piano. De laatste jaren componeer ik vooral veel theatermuziek.”

Is het maken van liedjes voor het theater structureel anders dan popmuziek?
“Eigenlijk niet. Het is gewoon veel proberen en veel fouten maken, nieuwe melodieën en verhaallijnen bedenken. Je werkt wel meer samen, met scriptschrijvers enzo. Met mijn zoon Paris Ray werk ik de laatste anderhalf jaar aan de theaterproductie Last Stop On Market Street voor het Chicago Children’s Theatre. Daar ben ik heel enthousiast over. Het houdt mij bezig, scherp en creatief.”

En in de tussentijd nog een eigen plaat?
“Ik had producer Fred Mollin zo’n 2,5 geleden beloofd om dit te doen. Het leek hem leuk om liedjes die ik in de sixties schreef opnieuw te arrangeren en op te nemen. Maar pas onlangs kregen we de plaat eindelijk af.”

Hoe maak je een selectie je uit zo’n imposante collectie songs?
“Je kiest je eigen favorieten. Maar natuurlijk ook liedjes waarvan je weet dat mensen die graag eens op een andere manier willen horen. In My Lonely Room bijvoorbeeld. Die was door Martha & The Vandellas als danslied opgenomen. Ik heb er zelf een ballad van gemaakt.”

Begeleid je jezelf op de piano op I Can’t Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)?
“Nee. Dat is Brian… God vergeve me; nu ben ik zijn naam kwijt. Een blinde, maar geweldige pianospeler. We probeerden de essentie van het verhaal naar voren te halen, ook in de melodie. Veel van mijn liedjes zijn als dansliedjes opgenomen, terwijl de essentie van de tekst totaal anders is. Ik schreef veel songs als ballad, maar de artiesten versnelden het tempo steeds in de studio. Nu hoor je het origineel.”

Is songschrijven een echt ambacht?
“Voor mij ging zingen altijd hand in hand met schrijven. Ik had gewoon direct een melodie bij de tekst. Het is een soort puzzel die moet leggen. Als je bijvoorbeeld schrijft over een onbeantwoorde liefde, dan moet je dit gevoel dicteren met een sombere melodie.”

Voor wie zou je nu nog een song willen schrijven?
“Er zijn zo veel goede artiesten, die ook kunnen schrijven. Ed Sheeran is top. Of Mikky Ekko, die Stay voor Rihanna schreef. Ik heb voor veel jonge artiesten respect. En er zijn er best veel die interesse hebben om met mij samen te werken. Dat ga ik binnenkort ook doen.”

Liefhebbers luisteren wellicht ook naar Pinguin Grooves!